Η εσωτερική ιστορία για το πώς το Πράσινο Κόμμα ασπάστηκε τον οικοσοσιαλισμό.
|Ο σαρωτικός «οικολογικός λαϊκισμός» του Ζακ Πολάνσκι μπορεί να φαίνεται σαν μια ξαφνική αλλαγή για το Πράσινο Κόμμα . Στην πραγματικότητα, η ηγεσία του Πολάνσκι είναι το αποτέλεσμα αλλαγών που ορισμένα μέλη πιέζουν για περισσότερο από μια δεκαετία.
Όταν εντάχθηκα στο Σκωτσέζικο Πράσινο Κόμμα το 2001, υπήρχαν περίπου 6.000 μέλη των Πρασίνων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόσφατα, περίπου ο ίδιος αριθμός εντάχθηκε σε μία ημέρα. Μόνο στην Αγγλία και την Ουαλία, το κόμμα έχει ξεπεράσει εύκολα τους Συντηρητικούς με ένα ρεκόρ 190.000 μελών - τριπλάσιο αριθμό από αυτόν που είχε όταν ο Ζακ Πολάνσκι ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την ηγεσία τον Μάιο.
Μια προηγούμενη έκδοση αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε από την Novara Media.
Πολλά εύσημα για αυτή την έκρηξη μελών αποδίδονται στον Πολάνσκι, με το εύκολο χάρισμά του, την προθυμία του να αποδεχτεί τις αντιπαραθέσεις και τα σαφή, αριστερά μηνύματα.
Αφοπλισμός
Αλλά αυτός ο οικο-λαϊκισμός, αν και εκπροσωπείται από τον Πολάνσκι, δεν ξεκίνησε μαζί του. Ο Πολάνσκι είναι το συμπέρασμα μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας: της ιστορίας του πώς οι Πράσινοι έγιναν ένα ρητά αριστερό κόμμα.
Στο τεύχος του Ιανουαρίου 1972, το περιοδικό The Ecologist δημοσίευσε ένα « Σχέδιο επιβίωσης » και ξεκίνησε ένα «Κίνημα για την Επιβίωση» στο πίσω μέρος αυτού, με σαφή πρόθεση να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές.
Τον Φεβρουάριο του 1973, μια «Συμμορία Τεσσάρων» στο Κόβεντρι ίδρυσε μια άλλη οργάνωση, την οποία ονόμασαν «ΛΑΟΣ», «επειδή το Κίνημα αποτύγχανε οργανωτικά», σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Τέιλορ, ένα από τα πρώτα μέλη. Οι δύο οργανώσεις συγχωνεύθηκαν γρήγορα, με το The Ecologist να παραμένει η κύρια έκδοση μέσω της οποίας οργανωνόταν αυτό το νέο κόμμα.
«Οι περισσότερες από τις ιδέες μας είναι το αντίθετο από την κούρσα των πραγμάτων», δήλωνε το Μανιφέστο για την Επιβίωση , που δημοσιεύτηκε από το PEOPLE το 1974. «Θα στοχεύσουμε σε μια κοινωνία στην οποία θα καλύπτονται οι βασικές ανάγκες, αλλά οι καθαρές πολυτέλειες θα είναι δύσκολο να αποκτηθούν».
Πολλοί Πράσινοι σίγουρα ανησυχούσαν όταν έλεγαν ότι ήμασταν σοσιαλιστές πριν από την ηγεσία της Νάταλι Μπένετ.
Το PEOPLE πρότεινε φόρο εκατό τοις εκατό επί του εισοδήματος ή των κερδών πάνω από ορισμένα επίπεδα, ριζική αγροτική μεταρρύθμιση, ένα καθολικό βασικό εισόδημα και πυρηνικό αφοπλισμό.
Απορροφημένο
Αλλά λόγω της πεποίθησης ότι ο «υπερπληθυσμός» ήταν εν μέρει υπεύθυνος για την κλιματική κρίση, το Λαϊκό Κόμμα πρότεινε επίσης αυστηρούς ελέγχους στη μετανάστευση. Κέρδισε περίπου 4.500 ψήφους σε επτά έδρες το 1974 - τίποτα το αξιοσημείωτο.
Το PEOPLE ήταν αριστερό , με την έννοια ότι ήταν αντίθετο στον καπιταλισμό και υπέρ του δημοκρατικού ελέγχου της οικονομίας. Αλλά δεν ήταν της αριστεράς.
Οι ιδρυτές του προέρχονταν από ένα περιβάλλον μεσαίας τάξης, προσανατολισμένο στους Συντηρητικούς (ένας ήταν πρώην δημοτικός σύμβουλος των Συντηρητικών) και τα μαλθουσιανά ένστικτά τους είχαν μια σαφώς συντηρητική χροιά.
Η εστίασή τους δεν ήταν στην ανατροπή του καπιταλισμού για την προώθηση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, αλλά στην προσαρμογή του για να διασφαλιστεί η ανθρώπινη επιβίωση ενόψει τόσο της κλιματικής κατάρρευσης όσο και της πυρηνικής καταστροφής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι συμμετέχοντες στο αριστερό κίνημα διαμαρτυρίας του 1968 που σάρωσε τον κόσμο άρχισαν να ιδρύουν Πράσινα κόμματα, ειδικά στην Ευρώπη. Σύντομα ο κόσμος απορρόφησε πολλούς από αυτούς τους 68άρηδες και ως εκ τούτου στράφηκε προς τα αριστερά.
Πετυχαίνω
Το 1975, άλλαξε το όνομά του σε « κόμμα της Οικολογίας ». Εν μέρει, αυτό έγινε για να τονιστεί ο περιβαλλοντισμός του· εν μέρει, ήταν μια μεταφορά για τη διασύνδεση μεταξύ των ζητημάτων. «Η οικολογία είναι η επιστήμη των σχέσεων», δήλωσε ο ιστορικός του κόμματος και πρώην κύριος ομιλητής Ντέρεκ Γουόλ στο The Ecologist .
Η πρώτη «πράσινη άνοδος» ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 1979, όταν η Οικολογία κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετούς υποψηφίους ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις για μια προεκλογική μετάδοση, και τα μέλη της αυξήθηκαν για λίγο από περίπου 500 σε 5.000 - αν και σύντομα ο αριθμός αυτός μειώθηκε.
Για πολλούς από τους κατοίκους της δεκαετίας του '68, το πρόβλημα με την παραδοσιακή αριστερά, τα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα και τα συνδικάτα, δεν ήταν η κριτική της στον καπιταλισμό, αλλά το ότι ήταν υπερβολικά μάτσο, κρατικιστικός και ανεπαρκώς περιβαλλοντολόγος.
Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, το κόμμα Οικολογία υποστήριξε την απεργία των ανθρακωρύχων και απαίτησε μονομερή πυρηνικό αφοπλισμό. Ο μαρξιστής ιστορικός και κορυφαίος αντιπυρηνικός αγωνιστής EP Thompson μίλησε στο συνέδριο του κόμματος το 1981, θυμάται ο Wall.
Το 1985, το κόμμα Οικολογία άλλαξε το όνομά του σε Πράσινο Κόμμα, για να αντικατοπτρίσει την επιτυχία των Γερμανών Πράσινων, οι οποίοι, αν και νεότεροι, είχαν καταφέρει να επιτύχουν χάρη στο αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης της χώρας και στο μεγάλο αντιπυρηνικό κίνημά της.
Ρεαλό-φούντι
Κληρονόμησε επίσης τα ονόματα των δύο κύριων παρατάξεών του από τους Γερμανούς Πράσινους: τους «realos» (ρεαλιστές), που ήθελαν επαγγελματισμό, δομή, εκσυγχρονισμό και εκλογικισμό· και τους «fundis» (φονταμενταλιστές), που ήταν πιο αναρχικοί και γενικά αντιτίθεντο στο να έχουν ηγέτη. Η Wall ήταν μια εξέχουσα φουντί, η Caroline Lucas μια ρεάλο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με την ανησυχία για περιβαλλοντικά ζητήματα όπως η τρύπα του όζοντος να αυξάνεται ραγδαία, και τα τρία κύρια κόμματα να βρίσκονται σε κρίση, ο κόσμος συνέρρευσε στους Πράσινους.
Το κόμμα κέρδισε το 15% των ψήφων στις ευρωπαϊκές εκλογές του 1989 και προσέλκυσε ένα νέο κύμα μελών - τη δεύτερη άνοδο των Πρασίνων. Αλλά το κόμμα δεν είχε την ικανότητα να απορροφήσει αυτή την ενέργεια: ο θρύλος λέει ότι δεν υπήρχε το προσωπικό για να ανοίξει τους φακέλους και να πληρώσει τις επιταγές.
Το κόμμα υπέφερε επίσης όταν ο διάσημος σχολιαστής του ποδοσφαίρου Ντέιβιντ Άικ εντάχθηκε σε αυτό, ο οποίος γρήγορα έγινε η πιο εξέχουσα προσωπικότητά του και στη συνέχεια άρχισε δημόσια να εμπλέκεται σε παράξενες θεωρίες συνωμοσίας, χάνοντας από το κόμμα την αξιοπιστία που είχε κερδίσει το 1989.
Τη δεκαετία του 1990, πολλά ακτιβιστικά στελέχη του κόμματος παρασύρθηκαν στα κινήματα καταλήψεων, ρέιβ πάρτι, κατά των δρόμων και κατά του φόρου κεφαλής, με αναρχική τάση. Άλλοι προτίμησαν τον εκλογισμό - αν και δεν έλαβαν πολλές ψήφους. Το σχίσμα μεταξύ realofundi και ρεαλισμού διευρύνθηκε, προκαλώντας κάποια πικρία και ομφαλοσκόπηση, που σήμαινε ότι το κόμμα γενικά κατέρρευσε.Ο Ζακ Πολάνσκι, ο οικοσοσιαλιστής ηγέτης του Πράσινου Κόμματος, συσπειρώνει τα τοπικά μέλη. Εικόνα: Tanya Dunne / Με άδεια.
Εκλεγμένος
Στο πλαίσιο της μεταψυχροπολεμικής εποχής, πολλά μέλη των Πρασίνων απέρριπταν την ταμπέλα του σοσιαλιστή. Μέχρι την ένταξή μου το 2001, η επικρατούσα ιδέα ότι το κόμμα θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψη και άλλους άξονες εκτός από την τάξη - φύλο, φυλή, σεξουαλικότητα, γεωγραφία - συχνά μεταλλασσόταν σε μια αλλεργία στο να μιλάμε καθόλου για τάξη.
Αυτό ήταν εν μέρει σύμπτωμα της αντι-ιδεολογικής πολιτικής αταξίας που ενδημούσε στην προοδευτική πολιτική των δεκαετιών του 1990 και του 2000. Οι άνθρωποι κατέληγαν σε αριστερά συμπεράσματα σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα που εξέταζαν χωρίς να τα εντάσσουν σε ένα αριστερό πλαίσιο. Αυτό επρόκειτο να αλλάξει για άλλη μια φορά.
Ήμουν μέλος μιας σχετικά μικρής γενιάς Πράσινων της χιλιετίας που εντάχθηκαν στη δεκαετία του 2000 - στην περίπτωσή μου, εμπνευσμένοι από το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, τις ανησυχίες για την κλιματική αλλαγή και την εκλογή ενός Πράσινου στο πρώτο σκωτσέζικο κοινοβούλιο το 1999 - οι Πράσινοι εξασφάλισαν επτά βουλευτές το 2003, οδηγώντας σε μια μικρή αύξηση των μελών εδώ.
Η γενιά μας σύντομα βρήκε ο ένας τον άλλον και συνειδητοποίησε ότι δεν ταιριάζαμε απόλυτα σε καμία υπάρχουσα παράταξη. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της νεοσύστατης ομάδας της Πράσινης Αριστεράς, ήμασταν ρεάλος - φορούσαμε κοστούμια στα συνέδρια και ψηφίζαμε να έχουμε έναν ηγέτη αντί για δύο «κύριους ομιλητές» σε ένα πικρό δημοψήφισμα του 2007. Αλλά όπως και πολλά από τα φουντί, ήμασταν σοσιαλιστές.
Μαζί, εμείς οι νέοι Νέοι Πράσινοι αναπτύξαμε μια κοινή ανάλυση των προβλημάτων του κόμματος και ξεκινήσαμε την επίλυσή τους, μέσω εσωτερικών δημοκρατικών δομών, με την εξασφάλιση θέσεων εργασίας στο κόμμα ή με τον αυξανόμενο αριθμό των αιρετών αντιπροσώπων του, με την εκλογή τους ως δημοτικών συμβούλων, και μέσω διαδικτυακής συζήτησης, όπου μια ομάδα από εμάς ίδρυσε τον ιστότοπο Bright Green ειδικά για αυτόν τον σκοπό.
Ανησυχίες
Οι συνταγές μας για το κόμμα ήταν οι εξής. Πρώτον, έπρεπε να μιλάμε λιγότερο για την κλιματική αλλαγή. Αν και οι περισσότεροι από εμάς ήμασταν ακτιβιστές για το κλίμα, ο περιβαλλοντισμός ήταν το μόνο πράγμα που γνώριζαν ήδη οι άνθρωποι για τους Πράσινους. Επιπλέον, δεν μπορούσες να λύσεις την κλιματική κρίση χωρίς να αλλάξεις το οικονομικό σύστημα, το οποίο κατέστρεφε τις ζωές των ψηφοφόρων καθώς και τον πλανήτη.
Αυτό σήμαινε ότι χρειαζόμασταν μηνύματα που να βασίζονται στις υλικές ανησυχίες των ανθρώπων. Συχνά έλεγα στους συναδέλφους μου: «Πιστεύουμε ότι οι πολιτικές μας θα έκαναν τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων καλύτερη, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τους το λέμε αυτό». Η εκστρατεία της Siân Berry για την δημαρχία του Λονδίνου το 2008 - με το σύνθημά της «ένα πράσινο Λονδίνο είναι ένα πιο προσιτό Λονδίνο» - ήταν ένα σαφές βήμα προς τα εμπρός.
Στην Οξφόρδη, όπου ζούσα τότε, διοργανώσαμε εκστρατείες για τις δημοτικές εκλογές το 2012, το 2013 και το 2014, με επίκεντρο την αντίθεση στις περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών από τον ήδη αυξανόμενο φαραγκισμό. Κερδίσαμε έδρες από το Εργατικό Κόμμα, το οποίο θεωρήθηκε πολύ δειλό.
Σε εθνικό επίπεδο, το κόμμα άρχισε να εκπαιδεύει τους υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους ώστε να διεξάγουν έρευνες στους ψηφοφόρους σχετικά με τις ανησυχίες τους και στη συνέχεια να γράφουν τα φυλλάδιά τους με τα σχέδια των Πρασίνων για την επίλυσή τους: χωρίς να κρύβουν ριζοσπαστικές πολιτικές, αλλά μιλώντας γι' αυτές με τρόπους που να σχετίζονται με τις καθημερινές ανησυχίες των ανθρώπων.
Δεύτερον - όπως και η γενικά παλαιότερη ομάδα στην Πράσινη Αριστερά - νιώσαμε ότι έπρεπε να είμαστε πιο σαφέστεροι σχετικά με το πώς είμαστε αριστεροί.
Αρχές
Μέχρι ίσως το 2010, ορισμένοι Πράσινοι έλεγαν ότι το κόμμα δεν ήταν αριστερό ή δεξιό, αλλά «προοδευτικό». Αυτοί οι άνθρωποι γενικά είχαν μια πολιτική που ήταν ενστικτωδώς προοδευτική, αλλά δεν διέθετε ανάλυση της εξουσίας.
Η γενιά μας ήταν σαφώς αριστερή και θεωρούσε ότι το να το λέει κανείς ήταν σημαντικό για να κερδίσει τις εκλογές: οι άνθρωποι δεν σε ψηφίζουν αν δεν ξέρουν τι πρεσβεύεις.
Πολλοί παλαιότεροι Πράσινοι διαφωνούσαν μαζί μας. Είχαν ασπαστεί την κοινή λογική του Μπλερ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, ότι ήταν αδύνατο να κερδίσεις εκλογές ενώ παραδέχεσαι ότι θέλεις να εθνικοποιήσεις τα πράγματα και να φορολογήσεις τους πλούσιους.
Οι σοσιαλιστικές αρχές θα πρέπει να αποκτήσουν μια επίφαση πράσινης αποδοχής. Όπως μου είπε η Μπέρι: «Πολλοί Πράσινοι -όχι εγώ όμως, ούτε η Καρολάιν Λούκας- σίγουρα ανησυχούσαν να πουν ότι ήμασταν σοσιαλιστές πριν από την ηγεσία της Νάταλι Μπένετ ».
Αναφέραμε δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι οι σοσιαλιστικές ιδέες ήταν στην πραγματικότητα εξαιρετικά δημοφιλείς. Οι κεντρώοι είχαν πολλά άλλα κόμματα. Και σε κάθε περίπτωση, ο δεξιός τύπος διέκρινε τις προσπάθειες να κρύψουν τις αριστερές αρχές πίσω από περιβαλλοντικές πολιτικές, καταγγέλλοντας όσους το επιχείρησαν ως «καρπούζια»: πράσινα απ' έξω, κόκκινα στη μέση. Με τη Νάταλι Μπένετ , αυτή η ιδεολογική ντροπή άρχισε να μειώνεται.
Μικρότερος
Στο συνέδριο του κόμματος το 2012 - το πρώτο της Μπένετ ως ηγέτιδας - έθεσε το κόμμα σαφώς αριστερά από την ατημέλητη θέση των Εργατικών για τη λιτότητα. Η Μπένετ αφιέρωσε τον χρόνο της ως ηγέτιδας παρουσιάζοντας μια ριζοσπαστική, αντινεοφιλελεύθερη, αντι-λιτότητα οικονομική ατζέντα, η οποία αντικατόπτριζε μια διάθεση μετά το 2008.
Στην ομιλία της στο συνέδριο, κάλεσε τα μέλη να «μην ρωτούν τι μπορούν να κάνουν τα συνδικάτα για εμάς. Ρωτήστε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για τα συνδικάτα».
Στο ίδιο συνέδριο, πρότεινα μια πολιτική, την οποία αρχικά είχε διατυπώσει ο Peter Tatchell, η οποία υποστήριζε το δικαίωμα των εργαζομένων να εξαγοράσουν την εταιρεία τους και να τη μετατρέψουν σε συνεταιρισμό. Η πολιτική αυτή ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία.
Ακόμα πιο ριζοσπαστικά πράγματα συνέβαιναν στο Πανεπιστήμιο της Υόρκης, του οποίου η Πράσινη κοινωνία, με επικεφαλής τον πλέον δημοσιογράφο Τζόσια Μόρτιμερ , πρότεινε τον συνταγματικό επαναπροσδιορισμό του Πράσινου κόμματος ως «κόμμα κοινωνικής και περιβαλλοντικής δικαιοσύνης, το οποίο υποστηρίζει έναν ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας προς όφελος όλων και για τον πλανήτη στο σύνολό του».
Η πρόταση εγκρίθηκε με 70% των ψήφων. Για μένα, η πρόταση αντιπροσώπευε μια ακόμη νεότερη γενιά Πράσινων που είχαν συμμετάσχει στις φοιτητικές διαμαρτυρίες του 2010 και είχαν ενταχθεί στο κόμμα σε μεγάλο βαθμό λόγω της έντονης αντίθεσης της νεοεκλεγείσας βουλευτή των Πρασίνων Καρολάιν Λούκας στις αυξήσεις των διδάκτρων και στη λιτότητα.
Διαθεματικότητα
Ο Κλάιβ Λόρντ , ένα από τα πρώτα μέλη του PEOPLE και βασικός αντίπαλος των αλλαγών που ξεκινήσαμε, ήταν έξαλλος, αποκαλώντας εμένα και άλλους που προτείναμε αλλαγές «πειρατές» που «έχουν επιβιβαστεί και μάχονται για τον έλεγχο του πλοίου».
Ενώ η ομάδα μας δεχόταν συχνά επιθέσεις επειδή ήταν καρπούζια, η άλλη πλευρά δημοσίευε ένα ενημερωτικό δελτίο με τίτλο «το ακτινίδιο και το λάιμ» - πράσινο σε όλη την έκταση, όχι μόνο εξωτερικά. Οι άνθρωποι μάλιστα έδειχναν μια τρίτη ομάδα, τα «μάνγκο»: πράσινα εξωτερικά, κίτρινα/φιλελεύθερα στη μέση.
Μια άλλη μεγάλη νίκη είχε έρθει λίγα χρόνια νωρίτερα: υπήρχε ακόμη στην πολιτική του κόμματος ένα σωρό υποτυπώδεις αντιεπιστημονικές χίπικες ανοησίες: υποστήριξη για την ομοιοπαθητική, αντίθεση στην έρευνα για τα βλαστοκύτταρα και τα παρόμοια, τα οποία, όπως ήταν εύλογο, τα μέσα ενημέρωσης ήθελαν να αναδείξουν.
Το μεγαλύτερο μέρος αυτού διαγράφηκε σε μια επική συζήτηση στο εαρινό συνέδριο του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας και της Ουαλίας το 2010, ακριβώς εγκαίρως για τις γενικές εκλογές. Η πολιτισμική μετατόπιση από τον σκεπτικισμό για την τεχνολογία και τους «άντρες με τις λευκές ρόμπες» της αντιπυρηνικής γενιάς στον φιλοεπιστημονικό ορθολογισμό της κλιματικής γενιάς είχε ολοκληρωθεί.
Ωστόσο, για εμάς, το να είμαστε περήφανα αφημένοι δεν σήμαινε απλώς να εγκαταλείψουμε την ατημέλητη ζωή. Σήμαινε επίσης να ασπαζόμαστε τον διαθεματικό προσανατολισμό: τα δικαιώματα των μεταναστών, των ΛΟΑΤΚΙ+ και των ατόμων με αναπηρία.
Σύγκλιση
Ενώ το κόμμα ήταν γενικά ήδη ισχυρό σε αυτούς τους τομείς, διατήρησε έναν μαλθουσιανισμό. Η οργάνωση «Population Matters» διοργάνωνε τακτικά εκδηλώσεις στα συνέδρια του Πράσινου Κόμματος. Έκανε εκστρατεία κατά της εισόδου Σύρων προσφύγων στη χώρα, αν και έκτοτε έχει μαλακώσει τέτοιες πολιτικές.
Στο συνέδριο του 2013, ένας από τους Young Greens, ο Sebastian Power, αντιμετώπισε την οργάνωση σε μια συζήτηση με μεγάλη προσέλευση, παρουσιάζοντας με σαφήνεια πώς λειτουργεί ο νεομαλθουσιανισμός για να μετατοπίσει την ευθύνη από τους πλούσιους στους φτωχούς, από τους λευκούς στους μαύρους, από τους άνδρες στις γυναίκες. Ενώ η οργάνωση εξακολουθεί να προσπαθεί να συνεργαστεί με το κόμμα, οι ιδέες της είναι πολύ πιο περιθωριακές και σπάνια μένουν αδιαμφισβήτητες.
Και αυτό σήμαινε επίσης την οικοδόμηση μιας καλύτερης ανάλυσης της εξουσίας.
Ο Πίτερ ΜακΚολ, ένα εξέχον μέλος των Σκωτσέζων Πράσινων από τη γενιά μας, θυμάται ότι γύρω στο 2005 έως το 2015, οι Πράσινοι ήταν γεμάτοι με ανθρώπους που είχαν εμμονή με μια συγκεκριμένη πολιτική «μαγικών σφαίρων».
Κάποια ήταν καλά - βασικό εισόδημα, αναλογική εκπροσώπηση, συρρίκνωση και σύγκλιση - άλλα λιγότερο καλά - εμπορεύσιμες πιστώσεις άνθρακα, για παράδειγμα.
Αμφιλεγόμενος
Αυτή η ιδιότροπη εμμονή με την πολιτική χωρίς ανάλυση της εξουσίας ήταν ένα πλήγμα της προαναφερθείσας αντι-ιδεολογικής περιόδου μεταξύ της κατάρρευσης του Τείχους του Βερολίνου και της κατάρρευσης των τραπεζών, όταν υποτίθεται ότι η ιστορία τελείωσε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πιο ισχυρές παρεμβάσεις του Πολάνσκι γενικά δεν αφορούν συγκεκριμένες πολιτικές, παρόλο που η πρότασή του για τον φόρο πλούτου είναι πολύ δημοφιλής. Αντίθετα, τείνουν να εμφανίζονται όταν επισημαίνει δυναμικές εξουσίας, όπως το γεγονός ότι οι δισεκατομμυριούχοι προσπαθούν να κατηγορήσουν τους μετανάστες για τα προβλήματα της χώρας ή τα δεξιά μέσα ενημέρωσης που του επιτίθενται.
Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούσαμε ότι το κόμμα έπρεπε να είναι πιο τολμηρό. Πολλοί εκπρόσωποι Τύπου και λειτουργοί των Πράσινων φαινόταν να φοβούνται τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές του κόμματος. Μεταξύ πολλών υπήρχε η πεποίθηση ότι το να δέχεσαι επιθέσεις από τα ταμπλόιντ ήταν κάτι κακό.
Γενικά πιστεύαμε - όπως απέδειξε ο Πολάνσκι - ότι το κλείσιμο της Daily Mail είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συγκεντρώσουμε υποστήριξη από τους προοδευτικούς.
Συχνά επαναλάμβανα το μότο ότι για τους Πράσινους, η επιλογή ήταν μεταξύ του να είναι αμφιλεγόμενοι και του να αγνοούνται. Το κόμμα έτεινε να προτιμά το δεύτερο. Αυτή η προσοχή σε συνδυασμό με τη σύνδεση του κόμματος με το κίνημα ειρήνης και τον Κουακερισμό που βασίζεται στη συναίνεση, καθώς και μια γενικευμένη ευγένεια της μεσαίας τάξης, δημιούργησε έναν τρόπο που ήταν χρήσιμος στις πόρτες των σπιτιών, αλλά πνιγόταν στις γροθιές των μέσων ενημέρωσης.
Υπερήφανος
Οι αλλαγές που οδήγησαν το κόμμα εκεί που βρίσκεται σήμερα προήλθαν εν μέρει από τη δική μας γενιά των Νέων Πράσινων. Εν μέρει, προήλθαν από τρεις γυναίκες: την Μπέρι, τον Μπένετ και τον Λούκας. Αυτές οδήγησαν το κόμμα σε ένα ταξίδι προς τα αριστερά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010.
Ο Λούκας ήταν ευρωβουλευτής από το 1999, αφότου οι Εργατικοί εισήγαγαν την αναλογική εκπροσώπηση για τις ευρωπαϊκές εκλογές, στη συνέχεια ο πρώτος βουλευτής των Πρασίνων από το 2010 έως το 2024 και μέχρι πρόσφατα ήταν μακράν η πιο εξέχουσα προσωπικότητα του κόμματος.
Το 2008, συνυπέγραψε την αρχική έκθεση για τη Νέα Πράσινη Συμφωνία, η οποία διασφάλισε ότι οι περιβαλλοντολόγοι δεν θα υποδέχονταν την οικονομική κρίση υποστηρίζοντας τη λιτότητα ως μέτρο αποανάπτυξης, όπως ψιθύριζαν κάποιοι εκείνη την εποχή. Αντ' αυτού, η αριστερά απαίτησε τις τεράστιες δαπάνες που απαιτούνται για τη μετάβαση σε μια οικονομία μηδενικών εκπομπών άνθρακα.
Αφού η Λούκας εξελέγη βουλευτής, έγινε εξέχουσα επικριτής της λιτότητας και ηγήθηκε της αντιπολίτευσης στην ιδιωτικοποίηση του NHS από τον Κάμερον.
Κάποια στιγμή γύρω στο 2015, θυμάμαι έναν δημοσιογράφο να λέει στον Λούκας ότι οι ιδέες της ακούγονταν ύποπτα σαν σοσιαλισμός. Μου απάντησε ότι οι Πράσινοι είναι «περήφανοι για τις σοσιαλιστικές μας αρχές». Χτύπησα τον αέρα πανηγυρίζοντας.
Οραμα
Την ίδια περίπου εποχή, η Πράσινη Αριστερά μου ζήτησε να διοργανώσω ένα εργαστήριο για τον οικοσοσιαλισμό, στο οποίο παρευρέθηκε η Λούκας. Στο τέλος, είπε κάτι σαν: «Δεν είναι ακριβώς αυτό που είναι η Πράσινη πολιτική;» Όπως και ο Πολάνσκι, δεν έβλεπε καμία ανάγκη να βάλει στο επίκεντρο τη λέξη σοσιαλισμός, αλλά δεν θα την αρνούνταν αν της ζητούσαν. «Πάντα βλέπαμε την Καρολάιν Λούκας ως σύμμαχο», μου είπε ο Μόρτιμερ.
Τα περισσότερα μέλη των Πρασίνων που εντάχθηκαν πριν από την πρόσφατη άνοδο της υποψηφιότητας του Πολάνσκι τάχθηκαν υπέρ της Λούκας και της αριστερής, φεμινιστικής πολιτικής που εξέφραζε.
Οι λίγοι που παραπονιόντουσαν ότι οι δικές της δεν ήταν αληθινές πράσινες πολιτικές θα τύχαιναν περίεργων ματιών. Σχεδόν κανείς δεν ενδιαφερόταν για τον έλεγχο του πληθυσμού, ούτε καν για την αποανάπτυξη. Ο Λούκας, με τον Μπένετ και τον Μπέρι, έθεσε τα θεμέλια της τρέχουσας αύξησης.
Μέχρι το 2014 και το 2015, και τα τρία Πράσινα κόμματα του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν σαφώς και περήφανα αριστερά.
Στη Σκωτία, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία έδωσε στους Σκωτσέζους Πράσινους την ευκαιρία να παρουσιάσουν ένα όραμα για τη χώρα, με αποτέλεσμα την οκταπλάσια αύξηση των μελών τους.
Κρίση
Στην Αγγλία και την Ουαλία, η ηγέτης του κόμματος Νάταλι Μπένετ περιόδευσε τη χώρα, πραγματοποιώντας συναντήσεις σε δημαρχεία, παρουσιάζοντας ένα εξίσου ευρύ όραμα και διαπιστώνοντας μια ευρεία λαχτάρα για έναν αριστερό ριζοσπαστισμό πέρα από το ασφυκτικό δικομματικό σύστημα και σταθερά αριστερά από τους Εργατικούς του Εντ Μίλιμπαντ.
Τα μέλη των Πράσινων κινημάτων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο εκτοξεύτηκαν από περίπου 15.000 στις αρχές του 2014 σε περισσότερα από 70.000 μέχρι το καλοκαίρι του 2015.
Πολλά από αυτά τα νέα μέλη σύντομα έφυγαν για τους Εργατικούς για να υποστηρίξουν το σχέδιο του Κόρμπιν που ξεκίνησε αργότερα εκείνο το έτος. Άλλοι, όπως εγώ, παρέμειναν μέλη, αλλά ασχολήθηκαν λιγότερο. Αλλά πολλοί άλλοι παρέμειναν ενεργοί.
Η Ναράνι Ρούτρα-Ρατζάν εντάχθηκε στους Πράσινους το 2009 «λόγω της υποστήριξης προς τις δημόσιες υπηρεσίες». Στη συνέχεια, ανέλαβε συμπρόεδρος του τοπικού κόμματός της με τον Πολάνσκι το 2019 και στη συνέχεια ανέλαβε την ηγετική του εκστρατεία. Είπε: «Είχα ήδη βρει το κόμμα μου». Της άρεσε ο Κόρμπιν, πρόσθεσε, αλλά «έχοντας δει από κοντά πώς λειτουργούσαν οι Εργατικοί, δεν της άρεσε».
Τα έτη από το 2015 έως το 2020 ήταν δύσκολα για το Πράσινο Κόμμα, εν μέρει λόγω της περίεργης σχέσης του με τον Κορμπινισμό. Οι περισσότεροι Πράσινοι συμφωνούσαν με τον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος περισσότερο από ό,τι οι περισσότεροι βουλευτές των Εργατικών. Πρότειναν επανειλημμένα εκλογικές συμφωνίες με το Εργατικό Κόμμα του Κόρμπιν - αλλά απορρίφθηκαν. Ήταν επίσης δύσκολο επειδή πολλά μέλη έφυγαν για να ενταχθούν στο Εργατικό Κόμμα, προκαλώντας οικονομική κρίση στο κόμμα.
Τόνος
Ήταν μια δύσκολη περίοδος επίσης επειδή το Brexit ανάγκασε το κόμμα σε αμήχανες ημι-συμμαχίες με το φιλοευρωπαϊκό μισό του κατεστημένου.
Όπως θυμήθηκε ο Μπέρι: «Είχαμε όντως κάποιους περίεργους συμμάχους εκείνη την εποχή - τους φιλοευρωπαίους κεντρώους και την κεντροδεξιά - αυτό μάλλον δημιούργησε ένα εντελώς διαφορετικό σύνολο ευθυγραμμίσεων. Δεν μας εμπόδισε να παραπονιόμαστε έξαλλα για τη λιτότητα όλη την ώρα, αλλά ήταν αυτό στο οποίο επικεντρώνονταν τα μέσα ενημέρωσης».
Μια εξειδικευμένη άποψη που διαπίστωσαν οι Πράσινοι ήταν ότι οι Εργατικοί του Κόρμπιν δεν είχαν εντοπίσει έναν αυξανόμενο ριζοσπαστισμό στην αγροτική Αγγλία, ο οποίος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αχαλίνωτη ανάπτυξη.
Η έκρηξη του περιβαλλοντικού ακτιβισμού σε όλη την Ευρώπη το 2019 - που συνοψίστηκε στην άνοδο της Γκρέτα Τούνμπεργκ και την ίδρυση του Extinction Rebellion - σήμαινε ότι η υποστήριξη προς το Πράσινο Κόμμα άρχισε να αυξάνεται ξανά, με εκπληκτική επιτυχία στις τοπικές και ευρωπαϊκές εκλογές.
Αν υπήρξαν αγώνες για το κόμμα τα τελευταία πέντε χρόνια, αυτοί αφορούσαν λιγότερο πολιτικές και περισσότερο υπερβολές στον τόνο.
Μέλη
Υπήρχε επίσης το ακανθώδες ζήτημα του πώς να αντιμετωπιστούν οι τρανσφοβικοί. Μια μικρή ομάδα «εμμονικών» ατόμων που ασκούν κριτική στο φύλο επιτράπηκε, για πολύ καιρό, να διαταράσσει το πάρτι, των οποίων η πολιτισμική σύνδεση με το συναινετικό ειρηνευτικό κίνημα έκανε πολύ αργή την αποβολή ατόμων.
Τελικά, γενικά νεότερα μέλη εξελέγησαν στις σωστές επιτροπές και χάραξαν σαφείς γραμμές: οι πεποιθήσεις που ασκούν κριτική στο φύλο επιτρέπονται, αλλά η τρανσφοβική συμπεριφορά όχι. Το 2024, ένα πρώην μέλος του Πράσινου κόμματος, που ασκεί κριτική στο φύλο, έθεσε υποψηφιότητα ως ανεξάρτητο μέλος. Πολλοί από τους συμμάχους της έκαναν εκστρατεία υπέρ της και κατά του υποψηφίου των Πρασίνων, με αποτέλεσμα να διαγραφούν. Αυτό βοήθησε στην απαλλαγή του κόμματος από ορισμένα από τα πιο απροκάλυπτα μέλη του που ασκούν κριτική στο φύλο.
Πολλοί σχολιαστές δεν παρατήρησαν την εξαιρετική ανάπτυξη που σημείωσε το κόμμα σε αυτή την περίοδο. Το 2018, υπήρχαν περίπου 200 Πράσινοι δημοτικοί σύμβουλοι σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Τώρα, αυτό είναι σχεδόν 900.
Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην υποψηφιότητα των Εργατικών προς τα δεξιά υπό τον Στάρμερ, αν και αυτό ήταν ζωτικής σημασίας. Είναι επίσης το αποτέλεσμα της ανόδου των Πρασίνων το 2015. Ο Μπέρι το περιέγραψε αυτό ως την κληρονομιά της Νάταλι.
Σίγουρα, υπήρξε μια απώλεια περίπου 25.000 μελών μετά την άνοδο, εμπνευσμένη από τον Κόρμπιν, αλλά το επίπεδο στο οποίο κατέληξε - περίπου 42.000 μέλη - ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα περίπου 14.000 που είχε στις αρχές του 2014.
Πιο τολμηρό
Ο γκουρού των Πράσινων εκλογών, Κρις Γουίλιαμς, μπόρεσε να πιάσει δουλειά και, μόλις ο Στάρμερ αντικατέστησε τον Κόρμπιν, τα μέλη άρχισαν να αυξάνονται ξανά, φτάνοντας τις 58.000 στα τέλη του 2024.
Εν μέρει, αυτή η ανάπτυξη αντανακλούσε την ανάπτυξη της γενιάς μας: Γνώρισα για πρώτη φορά τον Williams το 2005 σε μια εκδήλωση των Νέων Πράσινων της Ευρώπης στη Βαρκελώνη. Είναι μέλος μιας ομάδας Πράσινων millennials που πέρασαν τα είκοσί τους τελειοποιώντας την τέχνη των εκστρατειών εδάφους. Μέχρι τα τριάντα τους, τα είχαν καταφέρει.
Μέρος αυτής της επιτυχίας ήρθε στις εκλογές της Βουλής του Λονδίνου το 2021, όταν το κόμμα κέρδισε τρεις έδρες, αφού είχε κολλήσει σε δύο για χρόνια. Το τρίτο μέλος της βουλής ήταν ένα σχετικά νέο μέλος του κόμματος, το οποίο είχε γρήγορα γίνει ένας εξέχων οργανωτής στην πόλη και ένας επιδέξιος ερμηνευτής των μέσων ενημέρωσης: ο Ζακ Πολάνσκι.
Εκείνο το καλοκαίρι, οι συν-ηγέτες του κόμματος, Μπέρι και Τζόναθαν Μπάρτλεϊ, παραιτήθηκαν. Η Μπέρι μου είπε ότι δεν μπορούσε να δεχτεί την αποτυχία του κόμματος να σταματήσει την τρανσφοβία στις τάξεις του.
Αυτό οδήγησε σε ενδιάμεσες εκλογές. Η Αμέλια Γουόμακ ήταν τότε αναπληρώτρια επικεφαλής και βασικό μέλος της γενιάς των Πρασίνων. Συνεργάστηκε με τον ακτιβιστή για το κλίμα Ταμ Όμοντ για να διεκδικήσει την ηγεσία, προτείνοντας στο κόμμα να υιοθετήσει ένα πιο τολμηρό στυλ επικοινωνίας και να επικεντρωθεί στην αύξηση των μελών και των δυνατοτήτων του.
Στόχος
Ηττήθηκαν από την Κάρλα Ντένιερ και τον Άντριαν Ράμσεϊ, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν υποψήφιοι σε δύο από τις εκλογικές περιφέρειες-στόχους του κόμματος για τις επόμενες εκλογές του Γουέστμινστερ, και ότι το πρόσθετο προφίλ θα τους βοηθούσε να κερδίσουν.
Για μένα, αυτό έμοιαζε με μια στρατηγική του «κρατήστε τα κεφάλια σας χαμηλά και οργανωθείτε γύρω από τις εκλογές» έναντι μιας στρατηγικής του «μπείτε στον διάλογο των μέσων ενημέρωσης». Ενώ προτιμούσα την πρόταση των Womack/Omond, οι Ramsay/Denyer ήταν σαφώς επιτυχημένες.
Όταν ο Γουόμακ παραιτήθηκε από τη θέση του αναπληρωτή αρχηγού την επόμενη χρονιά, ο Πολάνσκι κέρδισε τις εκλογές για να την αντικαταστήσει. Ο Τάιρον Σκοτ, ο οποίος έθεσε υποψηφιότητα με ένα μανιφέστο «περιβαλλοντικής, κοινωνικής και φυλετικής δικαιοσύνης» με έμφαση στην οργάνωση της κοινότητας, ήρθε δεύτερος. Ο Σαχράρ Άλι, ο πρώην αναπληρωτής αρχηγός, ο οποίος ασκούσε κριτική σε θέματα φύλου, ήρθε τρίτος.
Ο Σκοτ ήταν ο υποψήφιος που συνδέθηκε περισσότερο με την αριστερά του κόμματος, ο Πολάνσκι εξέφραζε περίπου την κυρίαρχη τάση του. Όπως κάνει ακόμα.
Τον Μάιο του 2024, η Μπένετ με πήγε για μεσημεριανό στη Βουλή των Λόρδων. Τη ρώτησα πόσες από τις τέσσερις έδρες-στόχους των Πρασίνων θα κέρδιζε το κόμμα. Ήταν εκπληκτικά σίγουρη ότι θα έπαιρνε και τις τέσσερις. Βγήκα από το κοινοβούλιο και ανέβηκα στο Γουάιτχολ μέσα σε καταρρακτώδη βροχή.
Ριζοσπαστικές ιδέες
Υπήρχε ένα πλήθος δημοσιογράφων έξω από την Ντάουνινγκ Στριτ 10 και το τραγούδι «Things Can Only Get Better» ακουγόταν διαπεραστικά από ένα ηχοσύστημα: προκηρύσσονταν γενικές εκλογές και ο Μπένετ σύντομα αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο.
Με τέσσερις βουλευτές, η ανάπτυξη του κόμματος συνεχίστηκε. Αλλά πολλοί ένιωθαν ότι, με την κατάρρευση της δημοτικότητας των Εργατικών, χανόταν μια τεράστια ευκαιρία. Οι ηγέτες ήταν απασχολημένοι μαθαίνοντας να γίνουν βουλευτές όταν το κόμμα χρειαζόταν κάποιον για να συγκεντρώσει υποστήριξη έξω από τα ασφυκτικά τείχη του Γουέστμινστερ.
Η Ντένιερ φάνηκε να συμφωνεί και ανακοίνωσε ότι παραιτείται από τη θέση της συν-ηγέτιδας, για να επικεντρωθεί στη θητεία της ως βουλευτής. Ο Ράμσεϊ ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να ξεκουραστεί - τώρα με τη συν-βουλευτή της υπαίθρου Έλι Τσόουνς. Το ίδιο έκανε και ο αναπληρωτής αρχηγός - Ζακ Πολάνσκι, προς έκπληξη κανενός που δεν έδινε προσοχή.
Η συζήτηση μεταξύ των Chowns, Ramsay και Polanski γενικά δεν επικεντρώθηκε στην πολιτική - όλοι υποστηρίζουν μια σαφώς αριστερή προοπτική - αλλά στον τόνο.
Η στρατηγική Ramsay/Chowns βασίστηκε σε εκείνη που τους είχε κερδίσει τις εκλογικές τους περιφέρειες - δύο από τις αγροτικές περιοχές όπου οι Πράσινοι είχαν καταφέρει να εδραιωθούν όταν οι Εργατικοί έχασαν τον αυξανόμενο ριζοσπαστισμό που επιταχύνθηκε από την «κούρσα για χώρο» κατά τη διάρκεια της Covid.
Σθεναρός
Υιοθέτησαν το είδος της συναινετικής, αποπολωτικής γλώσσας και τόνου που θα χρησιμοποιούσε κανείς όταν συνομιλεί με κάποιον εκτός σπιτιού, και στο οποίο και οι δύο είναι σαφώς ειδικοί.
Στον πυρήνα αυτής της προσέγγισης βρίσκεται μια ριζοσπαστική ανάλυση των μέσων ενημέρωσης: η αριστερά δεν θα κερδίσει ποτέ μια διαμάχη που διαμεσολαβείται από τον Τύπο που ανήκει σε δισεκατομμυριούχους, και έτσι πρέπει να οικοδομήσει κοινοτικές πολιτικές, οι οποίες αναπόφευκτα θα μοιάζουν με γείτονες που αλληλοεξυπηρετούνται ευγενικά.
Ένας από τους πιο εξέχοντες υποστηρικτές τους, ο Ρούπερτ Ριντ, διατυπώνει επίσης μια άλλη οπτική γωνία: «Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να είναι πολωμένοι». Ανησυχεί για τη δημοκρατική ζημιά που προκαλείται από την υποδαύλιση του θυμού.
Ο οικο-λαϊκισμός του Πολάνσκι, από την άλλη πλευρά, μου φάνηκε σαν ένας όρος που συνοψίζει τα επιχειρήματα που πολλοί από εμάς είχαμε διατυπώσει όλα αυτά τα χρόνια.
Το κόμμα έπρεπε να είναι πιο πρόθυμο να αγκαλιάσει τη σύγκρουση και την προσοχή που αυτή προκαλεί, και να είναι πιο ριζωμένο στις υλικές ανάγκες των ανθρώπων. Δεν θα έπρεπε να φοβάται να διοχετεύσει τον θυμό - ο κίνδυνος για τη δημοκρατία δεν προέρχεται από την έντονη συζήτηση, αλλά από την ανισότητα που διαλύει την κοινωνία μας.
Χάρισμα
Το γεγονός ότι το 85% των μελών τον υποστήριξε έδειξε ότι αυτή είχε γίνει η κυρίαρχη άποψη εντός του κόμματος - μια άποψη που είχε ενσωματωθεί από την ίδρυση της ομάδας «Οργανωμένοι Πράσινοι» τον Σεπτέμβριο του 2024 .
Από την οπτική γωνία πολλών αριστερών, οι Πράσινοι έχουν γίνει μόλις πρόσφατα μια σαφώς αριστερή δύναμη. Ενώ υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό, υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να δούμε αυτή την ιστορία.
Τα δεξιά μέσα ενημέρωσης γενικά απέφευγαν να επικρίνουν τον Κόρμπιν για την επιθυμία του να φορολογήσει τους πλούσιους και να επανεθνικοποιήσει τα πράγματα, εστιάζοντας αντ' αυτού στην υποτιθέμενη αποτυχία του να υποκλιθεί αρκετά βαθιά στη Βασίλισσα. Τα μέσα ενημέρωσης κατάλαβαν ότι η αριστερή οικονομική πολιτική ήταν, και είναι, δημοφιλής.
Τα ίδια μέσα ενημέρωσης προσπαθούσαν πάντα να περιορίσουν τους Πράσινους σε ένα μικρό κουτάκι με την ένδειξη «οικολογικό» επειδή δεν ήθελαν να μιλήσουν για τις σοσιαλιστικές ιδέες του κόμματος, για τους ίδιους λόγους.
Μέσω της αδιάκοπης εστίασης, της αποδοχής των συγκρούσεων και του γενικότερου χαρίσματος, ο Πολάνσκι έχει προκαλέσει τον πανικό των ταμπλόιντ «κόκκινων κάτω από τα κρεβάτια», γεγονός που έχει μεταδώσει το μήνυμά του για αυτόν.
Πλημμυρισμένο
Και η αριστερά έχει αλλάξει επίσης: οι επικρίσεις που ασκούσαν οι Πράσινοι τη δεκαετία του 1980 σχετικά με τον μάτσο, την ομοφοβία και τον περιβαλλοντισμό δεν ισχύουν πλέον γενικά. Υπάρχει ένα μικρό πλήθος που θα μπορούσες να βάλεις σε ένα μπλοκ του Εργατικού Κόμματος του Τζορτζ Γκάλογουεϊ.
Αλλά πέρα από αυτό, ο διατομεακός οικολογισμός των πρώιμων Πράσινων και ο σοσιαλισμός των κινημάτων της εργατικής τάξης έχουν αναμειχθεί σε μια ευρέως οικοσοσιαλιστική κοινή λογική σε ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς σε όλη την Ευρώπη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, αυτό βρίσκει έκφραση στους Πράσινους.
Για πολλά μέλη του κόμματος που είναι μέλη του κόμματος εδώ και πολύ καιρό, οι τελευταίοι μήνες ήταν βαθιά συγκινητικοί. Τα περίπου 130.000 νέα μέλη δεν νιώθουν σαν να έχουν κλείσει μια τεράστια αίθουσα για τα γενέθλιά τους και να έχουν προσκαλέσει ολόκληρη την κοινότητα.
Στην αρχή, εμφανίστηκαν μόνο λίγοι στενοί φίλοι. Μετά, αρκετοί για να μην ντραπεί. Και τώρα, στις δέκα παρά μεσάνυχτα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν κατακλύσει την αίθουσα, με μουσική, ελπίδα και χαρά. Το πάρτι ξεκινά.
Αυτός ο Συγγραφέας
Ο Άνταμ Ράμσεϊ είναι ερευνητής δημοσιογράφος. Εκδίδει το ενημερωτικό δελτίο Abolish Westminster . Μια παλαιότερη έκδοση αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Novara Media .
Ο Άνταμ Ράμσεϊ είναι ερευνητής δημοσιογράφος. Εκδίδει το ενημερωτικό δελτίο Abolish Westminster . Μια παλαιότερη έκδοση αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Novara Media .
