Ζούμε σκόπιμα σε ένα ιδιωτικό κράτος. Αν οι ανεμογεννήτριες έμπαιναν ως δημόσιες επενδύσεις σε βιομηχανικές περιοχές (και όχι στα απάτητα βουνά) η ενέργεια θα ήταν δωρεάν. Ναι, δωρεάν. Το ίδιο ισχύει και με τα φωτοβολταϊκά αν επιτρέπονταν σε δώματα, μπαλκόνια, στέγαστρα κατοικιών για ιδιοπαραγωγή και δημοσίων κτιρίων, εργοστασίων και θερμοκηπίων (εύκαμπτα) για μαζική κατανάλωση. Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, οι εταιρείες που κυβερνούν μέσω ανθρώπων τους στις κυβερνήσεις έκαναν την ανανεώσιμη ενέργεια, ιδιωτικό επενδυτικό προϊόν το οποίο επιδότησαν χωρίς υποχρέωση να παρέχεται φθηνά στον κόσμο. Αντίθετα πετούν το πλεόνασμα ακριβώς για να μην φθηνύνει και την πωλούν σε τιμές φυσικού αερίου και LNG μέσω του χρηματιστηρίου ενέργειας. Με λίγα λόγια βγάζουν κέρδη ακόμη και όταν δεν φυσάει ενεργοποιώντας τα ορυκτά καύσιμα αντί αποθήκευσης και επαρκούς δικτύου διανομής.
Η πράσινη ανάπτυξή τους έχει κλέψει από τον λαό ένα άφθονο και δωρεάν πόρο που είναι η ενέργεια από ήλιο και αέρα και ποτέ όσο κυβερνούν δεν θα επιτρέψουν να απολαύσουμε αυτό που δίνει η φύση δωρεάν.
Το ίδιο κάνουν και με το νερό. Το ακριβαίνουν, το ιδιωτικοποιούν, το πετούν και το καταναλώνουν αλόγιστα.
Το ίδιο κάνουν και με τη γη. Την παίρνουν από τους αγρότες.
Το ίδιο κάνουν και με το Δημόσιο.
Ιδιωτικοποίηση των πάντων από ένα άπληστο τυφλό σύστημα κερδοσκοπίας και λεηλασίας, φυσικών πόρων και εργασίας.
Όλα αυτά για να γίνουν προϋποθέτουν φαλκίδευση της δημοκρατίας, έλεγχο της πληροφόρησης και των ΜΜΕ, υποκλοπές για ότι σκέφτεται διαφορετικά, καταστολή των αντιδράσεων, αφαίμαξη της εργασίας για να σκύψουν το κεφάλι οι παραγωγοί του πλούτου από τα βάρη και αν επιβιώνουν οριακά και καταθλιπτικά.
Το ερώτημα είναι: δεν τα βλέπουν αυτά οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, της οικολογίας και της εργασίας; Όχι απ΄ότι φαίνεται. Ασχολούνται πρωτίστως με τους κομματικούς τους μηχανισμούς των οποίων είναι υπάλληλοι, νοιάζονται να ανεβάσουν τα ποσοστά τους για μεγαλύτερη κρατική επιδότηση και παρακρατούν τους μεγάλους μισθούς βουλής και ευρωβουλής για να πλουτίσουν ιδιωτικά αντί με την ασυλία τους να μπαίνουν μπροστά στα μπλόκα και τις διαδηλώσεις για να προστατεύουν από το ξύλο και τις συλλήψεις τους αγωνιστές φοιτητές, αγρότες, συγγενείς, εργάτες, μικροεπαγγελματίες, οικοακτιβιστές...
Δυστυχώς η αριστερά λείπει σε ιδιωτικό ταξίδι και οι πράσινοι ταλαντεύονται ακόμη αν θα στηρίξουν τα κινήματα κατά της λεηλασίας των βουνών από τα αιολικά.
Στο μεταξύ αηδία προκαλούν οι μεταξύ τους τοξικότητες, η αδυναμία να ενώσουν δυνάμεις να πέσει ένα εγκληματικό καθεστώς λόγω δεύτερων σκέψεων. Ακόμη και κομμάτια του πρώην ΣΥΡΙΖΑ, δυσκολεύονται να ανακτήσουν την αξιωματική αντιπολίτευση με κοινή κοινοβουλευτική ομάδα, ή πυροβολούν τοξικά τον Αλέξη Τσίπρα χωρίς καν να έχουν διαβάσει το βιβλίο και την αυτοκριτική του. Η αποχή θα τους επιβραβεύσει ξανά επιτρέποντας στην ΝΔ να επιβιώνει πέφτοντας από τον πύργο των σκανδάλων της.
Η δημοκρατία δεν βρίσκεται πια εδώ. Έχει κακοποιηθεί από την ίδια την μεταπολίτευση που έχασε κάθε ενέργεια βυθισμένη στα σκάνδαλα και τις προσωπικές φιλοδοξίες των εκπροσώπων της. Μαζί και της αριστεράς. Μόνο τα κινήματα μένουν στις θέσεις τους απωθώντας τις κομματικές επιρροές. Αλλά φθάνει αυτό;
Η πράσινη ανάπτυξή τους έχει κλέψει από τον λαό ένα άφθονο και δωρεάν πόρο που είναι η ενέργεια από ήλιο και αέρα και ποτέ όσο κυβερνούν δεν θα επιτρέψουν να απολαύσουμε αυτό που δίνει η φύση δωρεάν.
Το ίδιο κάνουν και με το νερό. Το ακριβαίνουν, το ιδιωτικοποιούν, το πετούν και το καταναλώνουν αλόγιστα.
Το ίδιο κάνουν και με τη γη. Την παίρνουν από τους αγρότες.
Το ίδιο κάνουν και με το Δημόσιο.
Ιδιωτικοποίηση των πάντων από ένα άπληστο τυφλό σύστημα κερδοσκοπίας και λεηλασίας, φυσικών πόρων και εργασίας.
Όλα αυτά για να γίνουν προϋποθέτουν φαλκίδευση της δημοκρατίας, έλεγχο της πληροφόρησης και των ΜΜΕ, υποκλοπές για ότι σκέφτεται διαφορετικά, καταστολή των αντιδράσεων, αφαίμαξη της εργασίας για να σκύψουν το κεφάλι οι παραγωγοί του πλούτου από τα βάρη και αν επιβιώνουν οριακά και καταθλιπτικά.
Το ερώτημα είναι: δεν τα βλέπουν αυτά οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, της οικολογίας και της εργασίας; Όχι απ΄ότι φαίνεται. Ασχολούνται πρωτίστως με τους κομματικούς τους μηχανισμούς των οποίων είναι υπάλληλοι, νοιάζονται να ανεβάσουν τα ποσοστά τους για μεγαλύτερη κρατική επιδότηση και παρακρατούν τους μεγάλους μισθούς βουλής και ευρωβουλής για να πλουτίσουν ιδιωτικά αντί με την ασυλία τους να μπαίνουν μπροστά στα μπλόκα και τις διαδηλώσεις για να προστατεύουν από το ξύλο και τις συλλήψεις τους αγωνιστές φοιτητές, αγρότες, συγγενείς, εργάτες, μικροεπαγγελματίες, οικοακτιβιστές...
Δυστυχώς η αριστερά λείπει σε ιδιωτικό ταξίδι και οι πράσινοι ταλαντεύονται ακόμη αν θα στηρίξουν τα κινήματα κατά της λεηλασίας των βουνών από τα αιολικά.
Στο μεταξύ αηδία προκαλούν οι μεταξύ τους τοξικότητες, η αδυναμία να ενώσουν δυνάμεις να πέσει ένα εγκληματικό καθεστώς λόγω δεύτερων σκέψεων. Ακόμη και κομμάτια του πρώην ΣΥΡΙΖΑ, δυσκολεύονται να ανακτήσουν την αξιωματική αντιπολίτευση με κοινή κοινοβουλευτική ομάδα, ή πυροβολούν τοξικά τον Αλέξη Τσίπρα χωρίς καν να έχουν διαβάσει το βιβλίο και την αυτοκριτική του. Η αποχή θα τους επιβραβεύσει ξανά επιτρέποντας στην ΝΔ να επιβιώνει πέφτοντας από τον πύργο των σκανδάλων της.
Η δημοκρατία δεν βρίσκεται πια εδώ. Έχει κακοποιηθεί από την ίδια την μεταπολίτευση που έχασε κάθε ενέργεια βυθισμένη στα σκάνδαλα και τις προσωπικές φιλοδοξίες των εκπροσώπων της. Μαζί και της αριστεράς. Μόνο τα κινήματα μένουν στις θέσεις τους απωθώντας τις κομματικές επιρροές. Αλλά φθάνει αυτό;
