 |
Φωτογραφία από εργαστήριο του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan που δέχεται σταθερά αιτιάσεις για πιθανή διαρροή του κορονοϊού από εκεί στην κοντινή αγορά θαλασσινών και άγριας ζωής που σχετίζονται με πολλά από τα πρώτα κρούσματα |
the independent researchers
RaTG13: Ένας ιός-φάντασμα με πολύ σκοτεινό παρελθόν
Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον RaTG13, μία οντότητα με πολύ σκοτεινό παρελθόν, η οποία στην αρχή της πανδημίας παρουσιάστηκε από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan ως o πλησιέστερος ιός στον SARS-CoV-2. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν «ιό»-φάντασμα, αφού δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα του έτσι ώστε να είναι επαληθεύσιμη η ύπαρξη του, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που θέτουν σε αμφισβήτηση την αυθεντικότητα του γονιδιώματος του. Το δε παρελθόν του είναι ακόμα πιο σκοτεινό από την αβέβαιη ύπαρξη του. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα χρονικό συγκαλύψεων, αποκρύψεων στοιχείων και ψεμάτων με επιστημονικό μανδύα.
Καθώς τα γεγονότα και τα στοιχεία που συνθέτουν το παρελθόν του έχουν δημοσιευτεί στα αγγλικά αλλά και σε άλλες γλώσσες, η αρχική μας πρόθεση ήταν να αφιερώσουμε στο θέμα του περιορισμένο χώρο, εντάσσοντας το σε κάποιο από τα μέρη του αφιερώματος στην κατασκευή και κατάρρευση του (καθόλου αθώου) αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Παρατηρήσαμε, όμως, ότι στο διαδίκτυο απουσιάζουν οι σχετικές πληροφορίες στα ελληνικά. Έτσι αποφασίσαμε να του αφιερώσουμε μία ξεχωριστή ανάρτηση.
Θεωρούμε ότι το θέμα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ότι κάποιες πτυχές του ενδείκνυνται για την εξαγωγή πολλαπλών συμπερασμάτων για την υπόθεση της προέλευσης του SARS-CoV-2. Ωστόσο, αναπόφευκτα έχει αρκετούς επιστημονικούς όρους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την ανάγνωση του από ανθρώπους που δεν έχουν επαφή ή εξοικείωση με αυτήν την ορολογία. Προσπαθήσαμε να τους απλουστεύσουμε και να τους περιορίσουμε, θυσιάζοντας ίσως ένα μέρος της ακρίβειας του κειμένου. Αν κάποιος αναγνώστης διαβάζοντας το κρίνει ότι το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν τον έχει βοηθήσει στην ανάγνωση του, μπορεί να διαβάσει μία περίληψη του εδώ:
Περίληψη
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και η επικεφαλής του, Zheng-Li Shi, δημοσίευσαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature μία μελέτη στην οποία εμφανιζόταν το σχεδόν πλήρες γονιδίωμα ενός άγνωστου ως τότε ιού με το όνομα RaTG13, ισχυριζόμενοι ότι ήταν ο πλησιέστερος φυλογενετικά ιός στον SARS-CoV-2. Στις 31 Ιανουαρίου 2020, η Shi είχε δημοσιεύσει μία άλλη μελέτη πάνω στον SARS-CoV-2. Σε αυτήν δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στον RaTG13. Οι δύο μελέτες είχαν υποβληθεί για δημοσίευση την ίδια μέρα, στις 20 Ιανουαρίου 2020.
Η μελέτη της 3ης Φεβρουαρίου δημοσιεύτηκε σε μία συγκυρία στην οποία η Κίνα δεχόταν αιτιάσεις για μία πιθανή διαρροή του νέου κορωνοϊού από κάποιο εργαστήριο της. Καθώς στην υπόθεση αυτή εμπλέκονταν άμεσα και οι ΗΠΑ, μέσω της χρηματοδότησης πειραμάτων δημιουργίας χιμαιρικών ιών στην Κίνα, την 1η Φεβρουαρίου 2020, είχε αρχίσει να «στήνεται» το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Καθώς ήταν αδύνατον να βρεθεί κάποιος ενδιάμεσος ξενιστής που να δικαιολογεί κάποιο γενετικό άλμα του SARS-CoV-2, οι απελπισμένοι πρωτεργάτες της κατασκευής του αφηγήματος στράφηκαν στη «λύση» ενός ιού φυλογενετικά κοντά στον SARS-CoV-2, προκειμένου να το υποστηρίξουν και να το προωθήσουν.
Προκάλεσε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι ενώ στη μελέτη υποστηριζόταν ότι το γονιδίωμα του είχε 96,2% ομοιότητα με αυτό του SARS-CoV-2, δεν αναφερόταν σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του. Επίσης, δεν πέρασε απαρατήρητο το ότι στην πρώτη της μελέτη για το ίδιο θέμα (η οποία δημοσιεύτηκε τρείς μέρες πριν από τη δεύτερη), η Shi δεν είχε αναφέρει τίποτα για τον RaTG13. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που σκέφτηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το περιεχόμενο αυτής της δεύτερης δημοσίευσης και άρχισαν να ερευνούν το θέμα.
Την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 3 Φεβρουαρίου 2020, δημοσιεύτηκε στην ίδια ιστοσελίδα μία άλλη μελέτη Κινέζων ερευνητών πάνω στον SARS-CoV-2, με επικεφαλής τον Υong-Zeng Zhang. Και σε αυτήν δεν υπήρχε καμία αναφορά στον RaTG13. Αντίθετα, υποστηριζόταν ότι ο SARS-CoV-2 είναι φυλογενετικά κοντά σε δύο άλλους κορωνοϊούς (ZC45 και ZXC21), οι οποίοι όμως δεν έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Την επόμενη μέρα η κυβέρνηση της Κίνας έκλεισε το εργαστήριο των επιστημόνων που την είχαν πραγματοποιήσει. Κάτι δεν πήγαινε καλά και με αυτήν την ιστορία. Όσοι την παρακολουθούσαν δεν είχαν εξακριβώσει ποιο ήταν το στοιχείο στη μελέτη της ομάδας του Zhang του οποίου η δημοσίευση ενόχλησε το καθεστώς της Κίνας.
Ανεξάρτητοι ερευνητές, ατομικά ή συλλογικά, άρχισαν να ερευνούν το θέμα του RaTG13. Στα πλαίσια αυτής της έρευνας, τον Απρίλιο του 2020 αποκαλύφθηκε ότι το 2016 είχε δημοσιευτεί σε μία βάση δεδομένων μία πολύ μικρή περιοχή του γονιδιώματος ενός ιού με το όνομα BtCoV/4991, η οποία ήταν ακριβώς η ίδια με την αντίστοιχη περιοχή αυτού που είχε παρουσιαστεί ως γονιδίωμα του RaTG13. Τότε μάθαμε ότι ο BtCoV/4991 είχε εμφανιστεί το 2012 σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο κοντά στην πόλη Mojiang της Κίνας.
Ένα μήνα αργότερα αποκαλύφθηκαν και άλλα στοιχεία που είχε αποκρύψει η Wuhan για τον BtCoV/4991. Ήρθαν στο φως μία πτυχιακή και μία διδακτορική μελέτη δύο Κινέζων φοιτητών, των οποίων το θέμα ήταν σχετικό με το συμβάν στο ορυχείο το 2012. Τότε ο ιός είχε προκαλέσει το θάνατο τριών μεταλλωρύχων και την σοβαρή πνευμονία άλλων τριών. Τότε η Wuhan -αλλά και άλλα κρατικά ερευνητικά κέντρα της Κίνας- είχε λάβει και αναλύσει δείγματα των ασθενών, καθώς και δείγματα περιττωμάτων νυχτερίδων από το ορυχείο. Κανένας από τους κρατικούς φορείς της Κίνας που γνώριζαν ή και χειρίστηκαν το σοβαρό αυτό περιστατικό δεν ειδοποίησε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Επίσης, δεν έγινε η παραμικρή αναφορά σε αυτό σε καμία από τις δημοσιεύσεις του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan από το 2012. Είναι αξιοπερίεργο ότι στην μελέτη της Shi της 31ης Ιανουαρίου 2020, από την σύγκριση του SARS-CoV-2 με δεκάδες α και β κορωνοϊούς, απουσιάζει ο BtCoV/4991. Τέλος, το στόμα τους κλειστό κράτησαν και οι Αμερικάνοι χρηματοδότες και συνεργάτες των Κινέζων.
Αυτό το δεύτερο κύμα αποκαλύψεων έβγαλε στην επιφάνεια και μία αξιοπρόσεκτη απόκρυψη στην οποία είχε προβεί το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan: στη μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2020 και υπογραφόταν και από την επικεφαλής του, Ζheng-Li Shi, περιέργως δεν γινόταν αναφορά σε μία μελέτη του 2016, που είχε υπογράψει η ίδια, και στην οποία είχε ανακοινωθεί η μερική αλληλούχηση του γονιδιώματος του BtCoV/4991.
Τον Μάιο του 2020 «έσκασε» μία ακόμα αποκάλυψη: Το γονιδίωμα του BtCoV/4991 δεν αλληλουχήθηκε το 2020 όπως ισχυριζόταν ψευδώς η Wuhan και οι Αμερικανοί συνεργάτες-χρηματοδότες της, αλλά ήταν γνωστό από το 2017-2018 (1, 2, 3). Οι Κινέζοι ερευνητές της Wuhan, όμως, γνώριζαν από το 2012 ότι ο ιός μπορεί να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα και ότι είναι θανατηφόρος. Επίσης, είχαν στα χέρια τους ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του από το 2016, όταν δημοσιεύτηκε το γονιδίωμα της περιοχής του που καθορίζει αυτήν την ικανότητα. Ωστόσο, κράτησαν μυστική την συσχέτιση αυτού του επικίνδυνου ιού με το σοβαρό περιστατικό του ορυχείου και τα στοιχεία για την επικινδυνότητα του .
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2020, υπό την πίεση των συνεχόμενων αποκαλύψεων και των αποτελεσμάτων της έρευνας που είχαν πραγματοπιήσει ανεξάρτητοι ερευνητές πάνω στην υπόθεση του RaTG13, η Wuhan αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι κάποιες από τις αποκαλύψεις ήταν βάσιμες, χωρίς όμως να δώσει εξηγήσεις για μία σειρά αντιφάσεων, ασαφειών και κενών που υπήρχαν σε αυτήν. Η επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιολογίας απέδωσε αυθαίρετα τον θάνατο των τριών μεταλλωρύχων σε μυκητίαση, παρά τα ιατρικά στοιχεία που περιέχονταν στην πτυχιακή και στη διδακτορική μελέτη και που αποδείκνυαν ότι είχαν μία σοβαρή ιική λοίμωξη. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι το δείγμα από το οποίο υποτίθεται ότι είχε προκύψει το γονιδίωμα του RaTG13 είχε εξαντληθεί, οπότε η ύπαρξη του δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί: Ο RaTG13 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία αλληλουχία γραμμάτων σε μία οθόνη.
Εκτός από απόκρυψη στοιχείων, η Wuhan κατηγορήθηκε για μία σειρά σοβαρών παρατυπιών και σφαλμάτων στη μεθοδολογία της μελέτης που είχε δημοσιεύσει τον Φεβρουάριο του 2020 (1, 2, 3, 4). Εκτός από την ευθεία αμφισβήτηση της αυθεντικότητας του δημοσιευμένου γονιδιώματος του επονομαζόμενου RaTG13, η Wuhan κατηγορήθηκε ευθέως για απάτη και για εγκληματική αμέλεια. Γνώριζε από το 2012 ότι ο ιός ήταν θανατηφόρος και όχι μόνο απέκρυψε την ύπαρξη του για οχτώ χρόνια, αλλά τον Φεβρουάριο του 2020, στην αρχή της πανδημίας, τον μετονόμασε κρυφά σε RaTG13, παρουσιάζοντας ένα γονιδίωμα χωρίς κανένα ζωντανό δείγμα ιού.
Ένα ερώτημα που τέθηκε τότε είναι πώς είναι δυνατόν ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 να έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον (BtCoV/4991) ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Το γενικότερο ερώτημα που έθεσαν πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές είναι πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι τα συμπεράσματα μίας μελέτης (αν όχι ολόκληρη η μελέτη) μιας ομάδας επιστημόνων που λέει συνειδητά ψέματα, συγκαλύπτει βασικά στοιχεία της και αναγκάζεται να παραδεχτεί κάποια από αυτά μόνο μετά την αποκάλυψη τους από άλλους επιστήμονες. Εμείς θα προσθέταμε το ερώτημα πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα ερευνητικό κέντρο που αποκρύπτει και παραποιεί επιστημονικά στοιχεία για επικίνδυνους ιούς και για το οποίο υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το έχει κάνει κατ’ επανάληψη προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει σε πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών.
Μία ακόμα σημαντική αποκάλυψη έγινε τον Μάιο του 2021. Ανεξάρτητοι ερευνητές ανακάλυψαν τρεις πτυχιακές εργασίες Κινέζων φοιτητών που χρονολογούνται από το 2014 ως το 2019, οι οποίες επιβλέφτηκαν από την Shi. Από τα στοιχεία που περιέχονται σε μία από αυτές προκύπτει ότι οι Κινέζοι είχαν στα χέρια τους ένα αρκετά μεγάλο μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991 και άλλων τριών κορωνοϊών SARS τουλάχιστον από το 2019. Ωστόσο, στην μελέτη αυτό δεν υπάρχει πουθενά. Για να διαπιστωθεί αν όντως ο RaTG13 είναι ο BtCoV/4991 (όπως αναγκάστηκαν να παραδεχτούν οι Κινέζοι με καθυστέρηση και κάτω από τη πίεση των αποκαλύψεων) και όχι ένα τεχνητό γονιδίωμα φτιαγμένο στον υπολογιστή, θα αρκούσε η δημοσίευση από την Wuhan αυτού του αρκετά μεγάλου μέρους του γονιδιώματος του. Όμως αυτό δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά μέχρι σήμερα.
Επίσης, στις τρεις αυτές πτυχιακές μελέτες, των οποίων την συγγραφή επέβλεψε η Shi και υπογράφονται τόσο από αυτήν όσο και από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan, υποστηρίζεται με στοιχεία ότι ο θάνατος των τριών μεταλλωρύχων προήλθε από κάποιον κορωνοϊό. Το στοιχείο αυτό διαψεύδει την Shi, η οποία το 2020 ισχυρίστηκε αυθαίρετα ότι οφειλόταν σε μυκητίαση και εκθέτει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο οποίος τον Μάρτιο του 2021 υιοθέτησε αυτόν τον αβάσιμο ισχυρισμό.
Μπορεί να αποκαλύφθηκε ότι μία πολύ μικρή περιοχή του γονιδιώματος που παρουσίασε η Wuhan τον Φεβρουάριο του 2020 με το όνομα RaTG13 είναι η ίδια με την αντίστοιχη περιοχή του BtCoV/4991, όμως το υπόλοιπο μέρος του είναι τόσο «προβληματικό» ώστε να τίθεται θέμα αυθεντικότητας του.
Κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές παρατήρησαν ότι μία περιοχή του είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν κάποιων σημαντικών κορωνοϊών SARS (κλάδος 7896), για τους οποίους η Wuhan είχε δημοσιεύσει ελάχιστα στοιχεία μέχρι τον Αύγουστο του 2020. Τουλάχιστον από το 2019 ήταν γνωστό ότι αυτοί οι κορωνοϊοί έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τουλάχιστον δύο από αυτούς προέρχονταν από το ίδιο ορυχείο στο οποίο είχε εμφανιστεί ο BtCoV/4991 το 2012. Το γεγονός αυτό επιχείρησε αφελώς να αποκρύψει η επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan τον Φεβρουάριο του 2021, διαγράφοντας τους από τις διαφάνειες (slides) μίας διάλεξης της.
Με άλλα λόγια, εδώ και πολλά χρόνια η Wuhan είχε στα χέρια της κορωνοϊούς SARS (υβριδικούς ή φυσικούς) για τους οποίους γνώριζε ότι ήταν άμεση απειλή για το ανθρώπινο είδος (και από τον Ιανουάριο του 2020 γνώριζε ότι ήταν σχετικά κοντά στον SARS-CoV-2) και απέκρυπτε σημαντικά στοιχεία γι’ αυτούς, αν όχι την ίδια τους την ύπαρξη.
Ένα από τα ερωτήματα που απεύθυναν στον ΠΟΥ και στους επιστήμονες του κλάδου της ιολογίας οι ερευνητές που αποκάλυψαν αυτήν την συγκάλυψη στοιχείων, είναι αν τα γονιδιώματα των προαναφερθέντων ιών χρησιμοποιήθηκαν ως «βάση» για να κατασκευαστεί στον υπολογιστή αυτό του RaTG13.
Κάποιοι επιστήμονες πραγματοποίησαν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των γονιδιωμάτων του SARS-CoV-2, του επονομαζόμενου RaTG13 και δύο κορωνοϊών (ZC45 και ZXC21) για τους οποίους οι ερευνητές της ομάδας του Zhang στην μελέτη τους που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2020 αναφέρουν ότι είναι κοντά στον SARS-CoV-2, αλλά δεν μπορούν να προσβάλλουν τον άνθρωπο.
Από αυτές προέκυψε ότι μία κρίσιμη περιοχή του RaTG13 έχει ιδιότητες που δεν μπορεί να έχουν αποκτηθεί με φυσικό τρόπο. Συγκεκριμένα στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας ιών με φυλογενετική συγγένεια, η αναλογία μεταξύ συνώνυμων (σημαντικών) και μη συνώνυμων (δευτερευουσών) μεταλλάξεων είναι γύρω στο 5:1. Eνώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS-CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) είναι στο εξωπραγματικό 44:1. Μία άλλη μελέτη κατέληξε στο – πολύ περίεργο για έναν φυσικό ιό- συμπέρασμα ότι ο RaTG13 δεν μπορεί να προσβάλλει νυχτερίδες δύο υποειδών που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που υποτίθεται ότι είναι ξενιστής του.
Επίσης, παρατηρήθηκαν κάποιες περίεργες ιδιότητες και του SARS-CoV-2. Μία από αυτές είναι ότι ο ιός αυτός είναι ένα αντίγραφο των δύο κορωνοϊών ZC45 και ZXC21 σε όλο σχεδόν το γονιδίωμα του, εκτός από εκείνην την περιοχή στην οποία αυτοί «υστερούν», δηλαδή δεν μπορούν να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Σε αυτήν την περιοχή, το γονιδίωμα του SARS-CoV-2 είναι όμοιο με αυτό του SARS-CoV-1, ενός ιού που έχει αυτήν την ικανότητα. Επιπλέον, η πρωτεΐνη Ε του SARS-CoV-2 έχει 100% γονιδιωματική ομοιότητα με αυτή των δύο αυτών ιών, με τους οποίους δεν είναι κοντά εξελικτικά. Θα ήταν αδύνατο να έχει διατηρήσει αναλλοίωτη τη γονιδιωματική της αλληλουχία σε μία φυσική εξελικτική διαδικασία στην οποία ο ιός θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστον δύο γενετικά άλματα για να φτάσει στον άνθρωπο. Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από την ιδιότητα που έχει αυτή η πρωτεΐνη να είναι επιρρεπής σε μεταλλάξεις.
Οι υποψίες-διαπιστώσεις για την μη αυθεντικότητα του γονιδιώματος του RaTG13 ενισχύονται ακόμα περισσότερο από τον ισχυρισμό του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan ότι δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα του. Η ερμηνεία-εξήγηση των πολύ ασυνήθιστων ως αλλόκοτων χαρακτηριστικών αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του μπορεί να δοθεί με την παραδοχή ότι αυτό δεν αντιστοιχεί σε έναν ιό που απαντάται στη φύση· ούτε καν σε ένα τεχνητό χιμαιρικό ιό, αλλά είναι ένα γονιδίωμα κατασκευασμένο στον υπολογιστή. Κάνοντας την ίδια παραδοχή μπορούμε να εξηγήσουμε πώς ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Σε αυτήν την περίπτωση, ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του είναι αυτό του BtCoV/4991 που δημοσιεύτηκε το 2016 και το υπόλοιπο κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2, έχοντας ως βάση κάποιον ή κάποιους από τους προαναφερθέντες ιούς (κλάδος 7896 ή ακόμα και ο ίδιος ο SARS-CoV-2) ή κάποιον άλλον που δεν γνωρίζουμε.
Τα εξακριβωμένα στοιχεία και δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής για τον RaTG13 είναι τα ακόλουθα:
1.Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό δείγμα του (1, 2).
2.Αυτό που παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2020 ως γονιδίωμα του έχει 96,2% ομοιότητα με το γονιδίωμα του SARS-CoV-2. Το 40% του αντιστοιχεί σε μη αναγνωρίσιμες αλληλουχίες και το 10% σε ανθρώπινο γονιδίωμα.
3.Mόνο το 0,65-0,70% της γονιδιωματικής αλληλουχίας του RaTG13 είναι βακτηριακό, ενώ σε δείγματα που προέρχονται από περιττώματα νυχτερίδων το ποσοστό των βακτηρίων κυμαίνεται από 20 ως 90% (1, 2). Μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος τους είναι είδη βακτηρίων που ζουν σε περιοχές αρκετά μακριά από την επαρχία Yunnan, στην οποία υποτίθεται ότι έγινε η συλλογή των δειγμάτων του.
4.Το 30% του γονιδιώματος ενός ιού που παρουσιάστηκε ως κορωνοϊός των νυχτερίδων, δεν προέρχεται από νυχτερίδες. Γενικά, το γονιδίωμα του δεν έχει τα χαρακτηριστικά του γονιδιώματος ενός ιού ο οποίος έχει προέλθει από δείγμα περιττωμάτων νυχτερίδων (1, 2).
5.Έχουν δημοσιευτεί σε τρεις βάσεις δεδομένων τρεις -διαφορετικές μεταξύ τους- αλληλουχίες του γονιδιώματος του. Σε καμία βάση δεδομένων δεν έχει δημοσιευτεί η χρωματογραφία του. Παρότι τα αρχικά “TG” στην ονομασία του παραπέμπουν στην πόλη Tongguanzhen της Κίνας, στα αρχεία που «ανέβασε» η Wuhan σε αυτές, στην κατηγορία “γεωγραφική τοποθεσία” αναφέρεται η Κίνα.
6.Μία πολύ μικρή περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του ταυτίζεται με την αντίστοιχη του BtCoV/4991. Δείγματα που περιείχαν αυτόν τον τελευταίο μεταφέρθηκαν το 2012 στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Στοιχεία για την μεταφορά τους στη Wuhan, τον μετέπειτα χειρισμό του ιού από το Ινστιτούτο, καθώς και το γονιδίωμα του, δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ από αυτό, παρότι ήταν γνωστό ότι ήταν θανατηφόρος για τον άνθρωπο.
7.Μία αρκετά μεγαλύτερη περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του είναι η ίδια με αυτήν των κορωνοϊών του κλάδου 7896, οι οποίοι είχαν βρεθεί στο ίδιο ορυχείο στο οποίο βρέθηκε ο BtCoV/4991 το 2012. Η ύπαρξη τους κρατήθηκε κρυφή από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και τα πολιτικά του αφεντικά.
8.Αυτό που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του, έχει στην κρίσιμη περιοχή της πρωτεΐνης-ακίδας ακριβώς τα ίδια τρία ενθέματα με αυτά που έχoυν μόνο ο SARS-CoV-2 και ο ιός HIV (1, 2, 3).
9.Δεν μπορεί να προσβάλλει δύο υποείδη νυχτερίδων που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που υποτίθεται ότι είναι ξενιστής του.
10.Στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας, η οποία είναι πολύ λιγότερο επιρρεπής σε εξελικτικές αλλαγές σε σχέση με την S1, οι μεταλλάξεις που απαντώνται στο γονιδίωμα του RaTG13 είναι υπερβολικά πολλές. Σε ιούς με φυλογενετική συγγένεια η αναλογία μεταξύ συνώνυμων και μη συνώνυμων μεταλλάξεων είναι γύρω στο 5:1. Eνώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS-CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) είναι στο εξωπραγματικό 44:1.
11.Στην μελέτη μέσω της οποίας δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη του, δεν δίνεται καμία πληροφορία για το παρελθόν του, ενώ αναφέρεται ψευδώς ότι η χρονολογία της αλληλούχησης του ήταν το 2020.
12.Στη μελέτη αυτή δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στον BtCoV/4991. Η ταύτιση του με τον BtCoV/4991 έγινε από τους υπογράφοντες τη μελέτη εννέα μήνες μετά την δημοσίευση της με μία προσθήκη (addendum) σε αυτήν.
Ένας ερευνητής που μελέτησε τις ασυνήθιστες ως αλλόκοτες ιδιότητες του RaTG13 και τις πολλές αντιφάσεις στην υπόθεση της δημοσίευσης του, έγραψε ότι αυτός υπάρχει στο Nature (το επιστημονικό περιοδικό), όχι όμως στη Φύση (Νature): “RaTG13 exists on Nature (the journal) but not in nature”.
Το πλήρες κείμενο της έρευνας:
Μία φαινομενικά απλή ιστορία
 |
Το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan |
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 μία ομάδα ερευνητών του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan δημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό Nature μία μελέτη για τον SARS-CoV-2. Μία από τους πολλούς υπογράφοντες τη μελέτη είναι η Zheng–Li Shi, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του Ινστιτούτου και άτομο με μεγάλο παρελθόν στον τομέα των πειραμάτων κατασκευής εργαστηριακών-χιμαιρικών ιών. Το πρώτο όνομα από τους ερευνητές που την υπογράφουν είναι αυτό του Zhou, γι’ αυτό και η μελέτη είναι γνωστή ως Zhou et al. Ωστόσο είναι κοινό μυστικό ότι η επικεφαλής των ερευνών του Ινστιτούτου είναι η Shi, το όνομα της οποίας συνηθίζεται να μπαίνει τελευταίο στις δημοσιεύσεις των μελετών του.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε λίγο μετά την έκρηξη της πανδημίας, σε μία συγκυρία δύσκολη για την Κίνα και τους συνεργάτες-χρηματοδότες των πειραμάτων γενετικού χειρισμού ιών που πραγματοποιούνταν στα εργαστήρια της. Είχαν αρχίσει να εκφράζονται οι πρώτες αμφιβολίες και αντιρρήσεις για την φυσική προέλευση του SARS-CoV-2. Παράλληλα, σε επιστημονικό επίπεδο, είχαν αρχίσει να εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις (για κάποιους, αποδείξεις) της εργαστηριακής του προέλευσης. Τα βλέμματα είχαν αρχίσει να στρέφονται στα εργαστήρια του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan, πόλη στην οποία -όπως όλα έδειχναν- είχε ξεκινήσει η πανδημία.
Δύο μέρες πιο πριν, την 1η Φεβρουαρίου 2020, είχε αρχίσει να «στήνεται» το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Ένας από τους πυλώνες του ήταν μία μελέτη πέντε άκρως καθεστωτικών και διαπλεκόμενων επιστημόνων (οι δύο από τους οποίους έχουν στενότατες σχέσεις με την Κίνα), ένα μέρος της οποίας βασίστηκε στην ύπαρξη του ιού RaTG13 και στα συμπεράσματα της μελέτης των Zhou et al .
Στη μελέτη των Zhou et al. γίνεται σύγκριση του SARS-CoV-2 με κάποιους γνωστούς ιούς και με έναν εντελώς άγνωστο ως τότε ιό, ο οποίος αναφέρεται με το όνομα RaTG13, χωρίς να διευκρινίζεται που, πότε και πως είχε εμφανιστεί. Σε αυτήν είναι δημοσιευμένο το σχεδόν πλήρες γονιδίωμα του, ενώ αναφέρεται ότι στο παρελθόν είχε γίνει αλληλούχηση ενός πολύ μικρού μέρος του γονιδιώματος του (της RNA-εξαρτώμενης RNA πολυμεράσης, RdRp). Περιέργως, δεν δίνονται στοιχεία για τον χρόνο που αυτή είχε πραγματοποιηθεί, ούτε αναφέρεται αν τα αποτελέσματα της είχαν δημοσιευτεί σε κάποια βάση δεδομένων.
Οι Κινέζοι ερευνητές της Wuhan ισχυρίζονται σε αυτήν ότι το γονιδίωμα του RaTG13 είναι κατά 96,2% όμοιο με αυτό του SARS-CoV-2. Αυτό το στοιχείο χρησιμοποίησαν οι επιστήμονες που συμμετείχαν ενεργά στην κατασκευή του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2, προκειμένου να υποστηρίξουν ότι αυτός ο ιός είναι ο άμεσος πρόγονος του, και επομένως ότι ο SARS-CoV-2 έχει φυσική προέλευση.
Το 3,8% της διαφοράς του γονιδιώματος του σε σχέση με τον SARS-CoV-2, αντιστοιχεί σε περίπου 1.200 νουκλεοτίδια και σε πολλές δεκαετίες φυσικής εξελικτικής διαδικασίας. Ωστόσο, η διαφορά αυτή μπορεί να επιτευχθεί μέσω γενετικού χειρισμού στο εργαστήριο σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Μία μελέτη του 2004 έδειξε ότι αρκούν 600 τέτοιοι χειρισμοί για να επιτευχθεί με τεχνητό τρόπο μία απόκλιση της τάξης του 2,1%.
Την ίδια μέρα που δημοσιεύτηκε στο Nature η μελέτη των Zhou et al., στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό δημοσιεύτηκε μία άλλη μελέτη Κινέζων ερευνητών πάνω στον SARS-CoV-2. Ο επικεφαλής της ομάδας των ερευνητών ήταν ο Yong–Zhen Zhang, καθηγητής σε δύο Ιατρικές Σχολές της Κίνας. Σε αυτήν δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στον RaTG13. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι ο SARS-CoV-2 είναι φυλογενετικά κοντά στους κορωνοϊούς ZC45 και ZXC21, των οποίων το γονιδίωμα είχε δημοσιευτεί το 2018 από ερευνητές στρατιωτικών ιατρικών σχολών της Κίνας.
Μερικές εβδομάδες πιο πριν, στις 5 Ιανουαρίου 2020, η ομάδα του Zhang είχε ολοκληρώσει την αλληλούχηση του γονιδιώματος του SARS-CoV-2. Κατανοώντας την επικινδυνότητα του, ειδοποίησε τις αρμόδιες Κινεζικές Αρχές, έτσι ώστε να έπαιρναν μέτρα ενάντια στον νέο κορωνοϊό. Την ίδια μέρα το εργαστήριο του Zhang στη Σαγκάη πέρασε από τον ετήσιο έλεγχο που γίνεται στα εργαστήρια αυτά και συνέχισε τη λειτουργία του.
Στις 12 Ιανουαρίου 2020 η ομάδα του Zhang δημοσίευσε το γονιδίωμα του SARS-CoV-2, χωρίς προηγουμένως να έχει ειδοποιήσει τις Αρχές της Κίνας. Την επόμενη μέρα, 13 Ιανουαρίου 2020, η κυβέρνηση της Κίνας έκλεισε το εργαστήριο του Zhang, χωρίς καμία αιτιολόγηση αυτής της πράξης. Το επόμενο διάστημα το εργαστήριο υπέβαλλε τέσσερις αιτήσεις για να επαναλειτουργήσει. Όλες απορρίφθηκαν από την κυβέρνηση της Κίνας χωρίς καμία εξήγηση.
Στις 31 Ιανουαρίου 2020 η Shi είχε δημοσιεύσει μία άλλη μελέτη πάνω στον SARS-CoV-2. Σε αυτήν δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στον RaTG13. Η μελέτη είχε υποβληθεί για έγκριση στο Nature την ίδια μέρα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2020 ( δηλαδή στις 20 Ιανουαρίου 2020) και στην οποία γινόταν εκτενής αναφορά στον RaTG13.
Όταν κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές διάβασαν την μελέτη των Zhou et al. (αλλά και αυτή του Zhang), τους γεννήθηκαν διάφορα ερωτήματα για τα στοιχεία που αναφέρονταν σε αυτήν για τον RaTG13, και πολλά περισσότερα για τα στοιχεία που δεν αναφέρονταν γι’ αυτόν. Ήταν πολύ περίεργο ένα ερευνητικό κέντρο να δημοσιεύει σε μία επιστημονική μελέτη το γονιδίωμα ενός ιού που ισχυριζόταν πως είναι ο κοντινότερος στον SARS-CoV-2, και να μην δημοσιεύει κανένα στοιχείο για το παρελθόν του. Ήταν φανερό ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτήν την αναντιστοιχία. Επίσης, αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν η ίδια επιστήμονας να υποβάλλει για δημοσίευση δύο μελέτες για το ίδιο θέμα την ίδια μέρα, και στη μία από αυτές να μην αναφέρει τίποτα για τον RaTG13. Τέλος, δεν ήταν σίγουροι αν το καθεστώς της Κίνας ενοχλήθηκε (μόνο) από την δημοσίευση του γονιδιώματος του SARS-CoV-2 από την ερευνητική ομάδα του Zhang ή αν υπήρχε κάποιο στοιχείο στη μελέτη που το καθεστώς δεν ήθελε να βγει προς τα έξω.
Επειδή το παρελθόν του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan και του κράτους της Κίνας είναι μακρύ και «αμαρτωλό» αναφορικά με θέματα απόκρυψης και παραποίησης στοιχείων και γενικά αδιαφάνειας, άρχισαν να ερευνούν το θέμα του RaTG13 με ενδελέχεια.
Η πρώτη αποκάλυψη
Στα πλαίσια αυτής της έρευνας, τον Απρίλιο του 2020 ο Dean Bengston αποκάλυψε ότι το 2016 είχε δημοσιευτεί σε μία βάση δεδομένων ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος ενός ιού με το όνομα BtCoV/4991. Αυτό το πολύ μικρό μέρος ήταν το ίδιο με αυτό της αντίστοιχης περιοχής του δημοσιευμένου γονιδιώματος του RaTG13. Στη μελέτη που δημοσίευσε σε μία ιστοσελίδα προδημοσιεύσεων, τα στοιχεία που έδινε γι’ αυτόν ήταν περιορισμένα αλλά αποκαλυπτικά:
1.Ο ιός BtCoV/4991 είχε την πρώτη του καταγεγραμμένη επαφή με τον άνθρωπο το 2012 σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο στην Κίνα.
2.Τo 2012-2013 στο εν λόγω ορυχείο είχε γίνει συλλογή δειγμάτων νυχτερίδων από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan.
3.Τότε ή λίγο μετά ονομάστηκε BtCoV/4991 από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan.
4.Η πρώτη επιστημονική δημοσίευση του BtCoV/4991 άργησε πάνω από τρία χρόνια από την εμφάνιση του. Έγινε το 2016, σε ένα επιστημονικό άρθρο των Ge et al. που δημοσιεύτηκε στο Nature και που υπέγραφε και η επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan, Zheng-Li Shi.
5.Η αλληλούχηση του γονιδιώματος του έγινε το 2016 και κάλυπτε ένα πολύ μικρό μέρος του (1,2%). Το δείγμα βάσει του οποίου είχε πραγματοποιηθεί είχε μόνο 370 από τα περίπου 30.000 τμήματα από τα οποία αποτελείται το γονιδίωμα ενός κορωνοϊού SARS.
6.Η ακριβής θέση του ορυχείου που εμφανίστηκε και που συλλέχθηκαν δείγματα του δεν αναφέρεται ούτε στη βάση δεδομένων στην οποία δημοσιεύτηκε ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος του το 2016, ούτε στο άρθρο των Ge et al. που δημοσιεύτηκε το ίδιο έτος.
7.Η αλλαγή του ονόματος του (από BtCoV/4991 σε RaTG13) έγινε από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan το 2020. Ωστόσο, σε καμία από τις τρεις βάσεις δεδομένων στις οποίες δημοσιεύτηκε το γονιδίωμα του RaTG13 δεν καταγράφηκε η μετονομασία, ούτε εξηγήθηκε ο λόγος που έγινε.
Αυτά ήταν τα στοιχεία που γνώριζε ο Bengston για τον ιό, ή τουλάχιστον αυτά ήταν τα στοιχεία που δημοσίευσε γι’ αυτόν στην μελέτη του. Δεν ήταν αρκετά για να απαντήσουν σε όλα ερωτήματα που είχαν γεννηθεί γι’ αυτόν μετά τη δημοσίευση της μελέτης των Ζhou et al. Οι αποκαλύψεις κέντρισαν ακόμα περισσότερο την περιέργεια πολλών ανεξάρτητων ερευνητών, που, έχοντας πια κάποια δεδομένα στα χέρια τους, συνέχισαν την έρευνα τους γι΄αυτόν ακόμα πιο εντατικά.
Στο άρθρο του ο Bengston θέτει θέμα αυθεντικότητας του δημοσιευμένου γονιδιώματος, θέτοντας ένα εύλογο ερώτημα: “αν συγκάλυψαν (απέκρυψαν) την προέλευση του ιού, πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το (δημοσιευμένο) γονιδίωμα του RaTG13 είναι ακριβές;”. Ας αφήσουμε όμως για αργότερα το ζήτημα της αυθεντικότητας του RaTG13, δηλαδή το αν το γονιδίωμα που δημοσίευσαν οι Κινέζοι το 2020 αντιστοιχεί σε έναν υπαρκτό ιό ή αν είναι τεχνητό-κατασκευασμένο. Στο τέλος του άρθρου θα παραθέσουμε κάποια επιστημονικά στοιχεία που την θέτουν σε αμφισβήτηση, εκτός από την αναμφισβήτητη αναξιοπιστία της Wuhan.
Πολύ παράξενο και συνάμα αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι στην μελέτη των Zhou et al. – την οποία θυμίζουμε ότι υπογράφει και η Shi – δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε μία δική της μελέτη του 2016, στην οποία αναφέρεται ο ιός. Ο λόγος είναι απλός. Τον αποκάλυψε ο Bengston: στην μελέτη του 2016 ο ιός αναφέρεται ως BtCoV/4991. Οι συντάκτες της μελέτης του 2020 θέλησαν να αποκρύψουν την ταύτιση του με τον BtCoV/4991 και πίστεψαν αφελώς ότι αυτή η επιστημονική απατεωνιά θα περνούσε απαρατήρητη.
Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο, αφού ο BtCoV/4991 είχε δημοσιευτεί και σε άλλες μελέτες. Για παράδειγμα, σε μία μελέτη μίας άλλης ομάδας Κινέζων ερευνητών, η οποία είχε δημοσιευτεί λίγες μέρες πιο πριν, στις 27 Ιανουαρίου 2020, αναφέρεται ότι οι πρώτες έρευνες είχαν δείξει ότι η RdRp του SARS-CoV-2 έχει 98,7% ομοιότητα νουκλεοτιδίων με το πολύ μικρό τμήμα της RdRp του BtCoV/4991 που είχε αλληλουχηθεί, και ότι μετέπειτα έρευνες έδειξαν ότι το ποσοστό αυτό ήταν 97,35%. Ωστόσο, στην μελέτη της Wuhan της 31ης Ιανουαρίου 2020, από την σύγκριση του SARS-CoV-2 με δεκάδες α και β κορωνοϊούς, απουσιάζει ο BtCoV/4991…
Μία ενδελεχής έρευνα θα αποκάλυπτε αυτήν την απόπειρα συγκάλυψης του παρελθόντος του ιού. Θεωρούμε ότι η εξήγηση αυτής της αφελούς στάσης της Wuhan βρίσκεται στην συγκυρία στην οποία έγινε η δημοσίευση. Στις αρχές του 2020 οι καταστάσεις πίεζαν: η Wuhan είχε μπει στο στόχαστρο λόγω του ότι με τα τότε γνωστά στοιχεία ήταν η πηγή της πανδημίας, κάποια πρώτα δημοσιεύματα μιλούσαν για εργαστηριακή διαρροή, και τα βλέμματα είχαν αρχίσει να στρέφονται στα πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών. Καθώς ήταν αδύνατον να βρεθεί κάποιος ενδιάμεσος ξενιστής που να δικαιολογεί κάποιο γενετικό άλμα του SARS-CoV-2, έπρεπε να βρεθεί επειγόντως ένας άμεσος πρόγονος του SARS-CoV-2, έτσι ώστε να στοιχειοθετηθεί η φυσική του προέλευση και να στραφεί εκεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Κάπου εκεί την πάτησαν οι Κινέζοι και οι συνεργάτες τους, δημοσιεύοντας κάτι που «έμπαζε από παντού», προκειμένου να «στηθεί» το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2.
Οι αποκαλύψεις για το σοβαρό περιστατικό θανατηφόρου πνευμονίας το 2012
Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση της μελέτης του Bengston, ένα αναπάντεχο εύρημα άλλαξε ριζικά την πορεία των ερευνών πάνω στον επονομαζόμενο RaTG13. Τον Μάιο του 2020, ένα μέλος της ομάδας DRASTIC Research (Decentralized Radical Autonomous Search Team Investigating COVID-19) ανακάλυψε σε μία βάση δεδομένων της Κίνας μία πτυχιακή μελέτη του 2013 ενός Κινέζου φοιτητή Ιατρικής, του Li Xu, ο οποίος είχε μελετήσει τις περιπτώσεις έξι ασθενών που είχαν νοσηλευτεί με σοβαρή ιική λοίμωξη το 2012 στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης Kunming στην Κίνα. Ο επιβλέπων καθηγητής της συγγραφής της ήταν ο Qian Chuanyun, ο γιατρός που παρακολούθησε τους ασθενείς κατά την παραμονή τους στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου.
Στην μελέτη αυτή υπήρχαν αναφορές στον BtCoV/4991 καθώς και πολλά στοιχεία που έριχναν περισσότερο φως στο τι ακριβώς είχε συμβεί το 2012, όταν ο ιός είχε προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη σε έξι ανθρώπους και τον θάνατο τριών από αυτούς. Τα παραθέτουμε συνοπτικά αμέσως πιο κάτω.
Τον Απρίλιο του 2012 έξι μεταλλωρύχοι στάλθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο χαλκού στην τοποθεσία TongGuan, κοντά στην πόλη Mojiang της επαρχίας Yunnan στην Κίνα, για να το καθαρίσουν από τα περιττώματα των νυχτερίδων και από άλλα απόβλητα που είχαν συσσωρευτεί στο εσωτερικό του. Εργάστηκαν μέσα στο ορυχείο από 4 έως 14 μέρες και αρρώστησαν και οι έξι με συμπτώματα βαριάς πνευμονίας. Μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης Kunming. Η πόλη αυτή είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Yunnan, και απέχει περίπου 250 χιλιόμετρα από την Mojiang και πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Από την πτυχιακή μελέτη του Li Xu γνωρίζουμε τα συμπτώματα των ασθενών: υψηλός πυρετός, ξηρός βήχας, δυσκολία στην αναπνοή, μυαλγία στο σώμα και κυρίως στα μέλη, και γενικά συμπτώματα βαριάς πνευμονίας. Επιπλέον, κάποιοι από αυτούς είχαν λόξιγκα και πονοκεφάλους. Τα συμπτώματα αυτά είναι πολύ κοντά σε αυτά των ασθενών με COVID-19 (1, 2, 3). Επίσης, η θεραπευτική αγωγή που έλαβαν, σύμφωνα με την πτυχιακή μελέτη του Li, είναι σχεδόν η ίδια με αυτήν που δίνεται σε ασθενείς με COVID-19.
Στο νοσοκομείο τούς διαγνώστηκε διάμεση πνευμονία και πνευμονική ασπεργίλλωση. Υποβλήθηκαν σε μία θεραπευτική αγωγή, η οποία ήταν αυτή που ακολουθείται στις σοβαρές ιικές λοιμώξεις. Τα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα τεσσάρων από αυτούς ήταν πολύ χαμηλά, γι’ αυτό και οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι “οφείλοταν σίγουρα σε οξύ αναπνευστικό σύνδρομο”. Επίσης, το ανοσοποιητικό τους σύστημα ήταν καταστρεμμένο, γεγονός που έκανε τους γιατρούς να μιλήσουν από την αρχή για ιική λοίμωξη. Μόνο δύο από τους νοσηλευόμενους είχαν υποκείμενα νοσήματα.
Αυτό το περιστατικό ήταν ένα από τα πολλά περιστατικά ασθενών με παρόμοια συμπτώματα που αντιμετώπιζαν συχνά οι γιατροί αυτού του επαρχιακού νοσοκομείου. Επειδή όμως οι γιατροί γνώριζαν που είχαν εργαστεί οι ασθενείς, το αντιμετώπισαν με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα από αυτήν με την οποία αντιμετώπιζαν τα συνηθισμένα περιστατικά. Ενημέρωσαν αμέσως τους υπεύθυνους του νοσοκομείου για μία “πιθανή έξαρση της επιδημίας”[1]. Αυτοί εκτίμησαν την σοβαρότητα του περιστατικού και απευθύνθηκαν σε έναν από τους πιο γνωστούς επιστήμονες στην Κίνα, τον Zhong Nanshan, πνευμονολόγο, καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Sun Yat-Sen της Guangdong και έναν από τους γιατρούς τους οποίους είχε συμβουλευτεί κατ’ επανάληψη η κυβέρνηση της Κίνας στην επιδημία του SARS το 2003 (και μετέπειτα σε αυτήν της COVID-19). Ο Zhong ενημερώθηκε για την κατάσταση της υγείας τους και την παρακολουθούσε από μακριά.
Ένας από τους μεταλλωρύχους απεβίωσε δύο μήνες μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο. Άλλοι δύο απεβίωσαν μερικές εβδομάδες αργότερα. Οι τρεις αποβιώσαντες ήταν αυτοί που είχαν εκτεθεί 14 μέρες στο περιβάλλον του ορυχείου. Η αιτία της λοίμωξης εστιάστηκε από τους γιατρούς σε έναν ιό των νυχτερίδων του είδους Rhinolophus sinicus, ο οποίος είναι κοντινός στους κορωνοϊούς SARS, αν και δεν αποκλείστηκε το ενδεχόμενο ο ιός να είχε ως ενδιαίτημα κάποιο άλλο είδος νυχτερίδων. Το Ινστιτούτο Ζωολογίας της πόλης Kunming επιβεβαίωσε το γεγονός ότι οι έξι μεταλλωρύχοι είχαν εκτεθεί σε περιβάλλον με το συγκεκριμένο είδος νυχτερίδας.
Μετά τον θάνατο των τριών ασθενών, έγιναν διάφορες εξετάσεις στους υπόλοιπους, όμως τα αποτελέσματα τους βγήκαν αρνητικά. Κατόπιν τους έγινε τεστ ελέγχου παρουσίας ειδικών IgG αντισωμάτων για τον SARS. Το νοσοκομείο έστειλε στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan δείγματα αίματος και ιστών των έξι ασθενών. Επίσης, στο Ινστιτούτο έφτασαν δείγματα από τις νυχτερίδες του ορυχείου.
Στην πτυχιακή μελέτη του Li αναφέρεται ότι τα αποτελέσματα της εξέτασης αντισωμάτων ενός από τους ασθενείς έδειξαν ότι είχε προσβληθεί από κάποιον ιό. Ο ίδιος ο Zhong συμμετείχε στο τελευταίο στάδιο της δειγματοληψίας και επιβεβαίωσε την γνωμάτευση των γιατρών ότι η αιτία της λοίμωξης ήταν ιική. Τα δείγματα των τεσσάρων ασθενών που εξετάστηκαν στη Wuhan βρέθηκαν θετικά σε κάποιον άλλον –άγνωστο τότε- κορωνοϊό τύπου SARS. Αυτή ήταν η πιθανή αιτία του θανάτου τριών από αυτών, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της πτυχιακής μελέτης.
Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται και από το διδακτορικό του μεταπτυχιακού τότε φοιτητή Canping Huang (1, 2), του οποίου το θέμα σχετίζεται με το περιστατικό του ορυχείου της Mojiang. Δημοσιεύτηκε το 2016 στα Κινεζικά και ανακαλύφθηκε το 2020 από ερευνητές της ομάδας DRASTIC Research, λίγο μετά την ανακάλυψη της πτυχιακής μελέτης του Li Xu.
Η σύνταξη της διδακτορικής μελέτης του Canping Huang εποπτεύθηκε από τον George Gao Fu, διευθυντή των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων της Κίνας και γνωστό θιασώτη των πειραμάτων γενετικού χειρισμού ιών. Μέχρι τότε το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και οι Αρχές της Κίνας δεν είχαν κάνει την παραμικρή αναφορά σε αυτήν την διδακτορική μελέτη (ούτε και στην πτυχιακή μελέτη του Li), παρότι γνώριζαν ότι περιείχε στοιχεία που έριχναν φως στην υπόθεση. Το γιατί θα το κατανοήσουμε καλύτερα στη συνέχεια. Προς το παρόν κρατάμε το γεγονός ότι από την διδακτορική αυτή μελέτη, καθώς και από την πτυχιακή μελέτη του Li, γνωρίζουμε ότι δείγματα των ασθενών στάλθηκαν για ανάλυση στη Wuhan και ότι βρέθηκαν θετικά σε κάποιον κορωνοϊό SARS.
Το νοσοκομείο και το Ινστιτούτο Ζωολογίας της πόλης Kunming, το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan, οι αρμόδιες αρχές της Κίνας και οι εμπλεκόμενοι γιατροί και ερευνητές (Zhong Nanshan, Zhengli Shi, George Gao Fu και Qin Jin) δεν ενημέρωσαν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για αυτό το σοβαρό περιστατικό εμφάνισης ενός θανατηφόρου κορωνοϊού στην Μοjiang, παρότι το ποσοστό θνησιμότητας του στους έξι προσβληθέντες ήταν 50%. Αμέσως μετά (Απρίλιος του 2012) ξέσπασε μία επιδημία πνευμονίας στην Mojiang. Ούτε τότε ενημερώθηκε ο ΠΟΥ για το περιστατικό. Επίσης, αυτό το σοβαρό περιστατικό θανατηφόρου πνευμονίας απουσιάζει από όλες τις δημοσιεύσεις του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan από το 2012 ως το 2020. Είναι λογικά όλα αυτά;
Σημειώνουμε ότι μετά τις παραπάνω αποκαλύψεις, για περίπου δύο μήνες τα παγκόσμια μέσα μαζικής παραπληροφόρησης τις αγνόησαν εντελώς. Οι ανεξάρτητοι ερευνητές της ομάδας DRASTIC Research τις δημοσίευσαν στην ιστοσελίδα τους και διάφοροι μεμονωμένοι επιστήμονες και χρήστες του Twitter τις αναπαρήγαγαν και τις σχολίασαν. Όταν οι αποκαλύψεις είχαν διαδοθεί και το πράγμα είχε αρχίσει να παίρνει διαστάσεις, άρχισαν οι πρώτες δημοσιεύσεις στα mass media (Ιούλιος 2020). Για μία ακόμα φορά τα media υποχρεώθηκαν να συρθούν πίσω από τις εξελίξεις, γνωρίζοντας μία ακόμα ήττα που κατέδειξε τον ρόλο τους.
Ας κάνουμε δύο επιπλέον παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι ότι την εποχή που εμφανίστηκε ο ιός γίνονταν δειγματοληψίες στην ευρύτερη περιοχή της Mojiang στα πλαίσια του προγράμματος Predict. Το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από τον “Oργανισμό για τη Διεθνή Ανάπτυξη” των ΗΠΑ (U.S. Agency for International Development, USAID). Επομένως, και οι Αμερικανοί υπεύθυνοι του προγράματος γνώριζαν κάποια στοιχεία γι’ αυτήν την σοβαρή υπόθεση αλλά κρατούσαν το στόμα τους κλειστό. Η δεύτερη είναι ότι μόλις κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές μετέφρασαν και δημοσιοποίησαν τις δύο μελέτες (πτυχιακή και διδακτορική) των δύο Κινέζων φοιτητών, η Κίνα περιόρισε την πρόσβαση στην κρατική βάση δεδομένων (CNKI, China National Knowledge Infrastructure) μέσω της οποίας είχαν ανακαλυφθεί.
Η απάντηση της ανεξάρτητης έρευνας στην επιχείρηση συγκάλυψης της Wuhan
Την άνοιξη του 2020, μετά τη δημοσιοποίηση της πτυχιακής μελέτης του Li Xu, της διδακτορικής μελέτης του Canping Huang, και των στοιχείων που είχαν αποκαλυφθεί για το περιστατικό του 2012, άρχισαν να δημοσιεύονται επιστημονικά άρθρα και μελέτες, καθώς και άλλες αναρτήσεις και σχόλια σχετικά με την συσχέτιση του ιού με τα πολύ σοβαρά περιστατικά που είχε αποκρύψει το καθεστώς της Κίνας και το επιστημονικό κατεστημένο της Wuhan. Σε αυτά αμφισβητήθηκαν έντονα τα στοιχεία και τα συμπεράσματα της μελέτης των Zhou et al. (που υπέγραφε και η επικεφαλής των ερευνητών του Ινστιτούτου, Zheng-Li Shi), μεταξύ αυτών η αυθεντικότητα του δημοσιευμένου γονιδιώματος του RaTG13, ενώ κατηγορήθηκε η Wuhan ότι είχε συγκαλύψει αυτό το πολύ σοβαρό θέμα, αποκρύπτοντας και παραποιώντας επιστημονικά στοιχεία.
Το πρώτο από τα πολλά ερωτήματα που έθεσαν διάφοροι επιστήμονες, όταν παρατήρησαν ότι μία πολύ μικρή περιοχή του δημοσιευμένου (το 2016) γονιδιώματος του BtCoV/4991 ήταν 100% η ίδια με την αντίστοιχη περιοχή του γονιδιώματος του RaTG13 που δημοσιεύτηκε το 2020, ήταν αν ο RaTG13 είναι ο BtCoV/4991. Για μήνες η Wuhan δεν απαντούσε σε αυτό το ερώτημα. Κάποια στιγμή απάντησε θετικά τον Ιούλιο του 2020 ο Peter Daszak, πρόεδρος της εταιρείας EcoHealth Alliance, μέσω της οποίας το κράτος των ΗΠΑ χρηματοδοτούσε τα πειράματα γενετικού χειρισμού ιών της Wuhan.
Σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος γι’ αυτό. Μπορεί να αποκαλύφθηκε ότι ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος που παρουσίασε η Wuhan τον Φεβρουάριο του 2020 με το όνομα RaTG13 είναι το ίδιο με το αντίστοιχο του BtCoV/4991, όμως, όπως θα δούμε στη συνέχεια, το υπόλοιπο μέρος του είναι άκρως «προβληματικό». Εκτός αυτού, δεν έχει ποτέ δημοσιευτεί ολόκληρο το γονιδίωμα του BtCoV/4991, έτσι ώστε να μπορούμε να τον ταυτίσουμε με ασφάλεια με τον RaTG13.
Τον Μάιο του 2020 οι Ινδοί μικροβιολόγοι και μέλη της ομάδας DRASTIC Research, Monali Rahalkar και Rahul Bahulikar δημοσίευσαν σε μία ιστοσελίδα προδημοσιεύσεων μία μελέτη, στην οποία έλαβαν υπ’ όψιν τους τα συμπεράσματα αυτών του Dean Bengston και του Li Xu. Επίσης, έλαβαν υπ’ όψιν τους ένα άρθρο που είχε δημοσιευτεί τον Μάρτιο του 2014 και μιλούσε -χωρίς να δίνει λεπτομέρειες- για την εμφάνιση “ενός νέου ιού-δολοφόνου στην Κίνα” το 2012, αναφερόμενο στα γεγονότα στο ορυχείο της Mojiang.
Αρχικά την έστειλαν στο Nature προς δημοσίευση, όμως το επιστημονικό περιοδικό δεν τη δημοσίευσε, παραμένοντας σταθερό στην γραμμή της λογοκρισίας-αποσιώπησης οποιαδήποτε άποψης αποκλίνει από αυτήν της εξουσίας και του επιστημονικού κατεστημένου. Έτσι λοιπόν, κατέφυγαν στη λύση της προδημοσίευσης, όπως έχουν κάνει πολλοί επιστήμονες των οποίων οι απόψεις αποκλίνουν από αυτές που προωθούν τα συμφέροντα του υπερεθνικού κεφαλαίου και των αφεντικών των επιστημονικών περιοδικών.
Στην μελέτη τους επιβεβαίωσαν την ορθότητα των ισχυρισμών της μελέτης του Bengston και κατηγόρησαν ευθέως την Shi και το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan για συγκάλυψη του θέματος, τονίζοντας ότι οι ευθύνες τους είναι πολύ μεγάλες. Επίσης, επεσήμαναν κάτι που μέχρι τότε είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητο μέσα στη δίνη των αποκαλύψεων: “επί του παρόντος, ο RaTG13 υπάρχει μόνο στην δημόσια βάση δεδομένων, υπό την μορφή μίας αλληλουχίας”.
Σε μία συνέντευξη που έδωσαν οι δύο Ινδοί επιστήμονες αρκετούς μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2021, είπαν ότι είναι πιθανό ότι όταν η Wuhan διαπίστωσε ότι ο ιός που προσέβαλλε τους μεταλλωρύχους το 2012 μπορούσε να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα, προχώρησε σε γενετικό χειρισμό του σε κάποιο εργαστήριο, και ότι το 2019 ο μεταλλαγμένος πια ιός διέρρευσε από αυτό και εξαπλώθηκε στο περιβάλλον, προκαλώντας την πανδημία της COVID-19.
Στις 23 Μαΐου 2020, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan, Yanyi Wang, δήλωσε ότι το δείγμα που είχε χρησιμοποιηθεί για την αλληλούχηση του γονιδιώματος του RaTG13 είχε εξαντληθεί. Το ίδιο παραδέχτηκε και η Shi στις 31 Ιουλίου 2020. Οι δηλώσεις τους επιβεβαίωσαν την επισήμανση των Ινδών επιστημόνων ότι το δημοσιευμένο γονιδίωμα του RaTG13 αντιστοιχούσε σε έναν ιό, του οποίου δεν υπήρχε (και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα) κανένα ζωντανό δείγμα και ότι η επιστημονική επαλήθευση της ύπαρξης του είναι αδύνατη.
Σε μία πρόσφατη δημοσίευση τους οι Κινέζοι επιστήμονες Li–Meng Yan[2], Shu Kang και Shanchang Hu, εξήγησαν ότι με βάση το πρωτόκολλο που συνήθως ακολουθεί το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan[3], και το οποίο αναλύεται σε μία σχετικά πρόσφατη δημοσίευση του, οι πιθανότητες εξάντλησης ενός τέτοιου δείγματος είναι πολύ μικρές και η ποσότητα του δείγματος του ιού θα ήταν τόση που θα επέτρεπε να είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες για να απομονωθεί και στη συνέχεια να καλλιεργηθεί. Η Shi και η Wuhan είχαν ισχυριστεί πως δεν είχαν επιχειρήσει κάτι τέτοιο.
Επίσης, κάποιοι επιστήμονες παρατήρησαν στη μελέτη αρκετές παρατυπίες-ανωμαλίες (“anomalies”) και σφάλματα στη μεθοδολογία της έρευνας που περιγράφεται στην μελέτη των Zhou et al. καθώς και κάποια αποτελέσματα που δεν είναι συμβατά με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε αυτήν (1, 2, 3). Ασαφείς παραμένουν μέχρι σήμερα και οι συνθήκες κάτω υπό τις οποίες έγινε η δειγματοληψία του ιού, καθώς και το πρωτόκολλο που ακολουθήθηκε σε αυτήν.
Επιπλέον, κάποιοι ερευνητές παρατήρησαν κάποιες αντιφάσεις και κάποια ασυνήθιστα ως περίεργα στοιχεία στις τρεις αλληλουχίες του ιού που δημοσιεύτηκαν σε τρεις διαφορετικές βάσεις δεδομένων. Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικές μεταξύ τους αλληλουχίες, δημοσιευμένες σε τρεις βάσεις δεδομένων είναι από μόνο του πολύ προβληματικό. Εξίσου προβληματικό είναι το γεγονός ότι το 40% τους αντιστοιχεί σε μη αναγνωρίσιμες αλληλουχίες γονιδιώματος.
Στην μελέτη στην οποία παρουσιάστηκε ο RaTG13 αναφερόταν ότι το δείγμα το οποίο αναλύθηκε προκειμένου να βρεθεί το γονιδίωμα του προήλθε (κυρίως) από περιττώματα νυχτερίδων. Σε μία μελέτη βρέθηκε ότι μόνο το 0,70% της γονιδιωματικής αλληλουχίας του RaTG13 ήταν βακτηριακό, ενώ σε τέτοια δείγματα το ποσοστό αυτό κυμαίνεται από 20 ως 90%. Μία άλλη μελέτη έδωσε παρόμοιο ποσοστό (0,65%). Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, ένα αρκετό μεγάλο μέρος της αλληλουχίας του γονιδιώματος του προέρχεται από είδη βακτηρίων που ζουν σε περιοχές αρκετά μακριά από την επαρχία Yunnan, στην οποία υποτίθεται ότι έγινε η συλλογή των δειγμάτων του.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το 30% του γονιδιώματος ενός ιού που παρουσιάστηκε ως κορωνοϊός των νυχτερίδων, δεν προέρχεται από νυχτερίδες. Γενικά, το γονιδίωμα του δεν έχει τα χαρακτηριστικά του γονιδιώματος ενός ιού ο οποίος έχει προέλθει από δείγμα περιττωμάτων νυχτερίδων (1, 2). Εξίσου αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι το 10% των γονιδιωματικών αλληλουχιών που αναλύθηκαν με αλγόριθμο ομοιάζουν στο ανθρώπινο γονιδίωμα.
Επίσης, στα δεδομένα της δημοσιευμένης αλληλουχίας του γονιδιώματος του RaTG13 αναφέρεται ότι ένα μέρος των δειγμάτων προερχόταν από συλλογή βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος (BALF) από ασθενείς. Δεν αναφέρεται που και πότε έγινε αυτή η συλλογή.
Σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, ένα από τα επιμέρους ασυνήθιστα στοιχεία του δημοσιευμένου γονιδιώματος του RaTG13 αποτελεί μία ένδειξη ότι ο ιός είναι αποτέλεσμα κυτταρικής καλλιέργειας. Υποστηρίζουν ότι είναι αρκετές οι ενδείξεις ότι “η αλληλουχία του είναι τεχνητή (πλαστή) και έγινε με τον συνδυασμό οχτώ μη δημοσιευμένων (αλληλουχιών) κορωνοϊών SARS από τον κλάδο 7896”. Κάποιοι επιστήμονες, αναφερόμενοι στην αλληλουχία του γονιδιώματος που δημοσίευσε η Wuhan τον Φεβρουάριο του 2020 λένε ανοιχτά ότι “υπάρχουν ενδείξεις (στοιχεία) ότι ο RatG13 είναι ένα «κατασκεύασμα» του υπολογιστή και όχι ένας υπαρκτός ιός”, δίνοντας την αντίστοιχη επιχειρηματολογία στις μελέτες τους. Με κάποιες από αυτές θα ασχοληθούμε αργότερα.
Τα ερωτήματα που προέκυψαν από την έρευνα ήταν πολλά. Μερικά από αυτά είναι τα παρακάτω:
-Γιατί η Wuhan και η Κίνα δεν ανέφεραν ποτέ το σοβαρό περιστατικό του ορυχείου της Mojiang στον ΠΟΥ; Γιατί τόσα χρόνια το κράτησαν κρυφό; Γιατί τα κινεζικά media αποσιώπησαν το περιστατικό;
-Που ακριβώς βρίσκεται το ορυχείο που βρέθηκε ο ιός[4];
-Συνεχίστηκαν οι δειγματοληψίες ιών σε αυτό, και αν ναι, από ποιον; Που χρησιμοποιήθηκαν τα δείγματα;
-Γιατί στις βάσεις δεδομένων στις οποίες δημοσιεύτηκε το γονιδίωμα του αναφέρεται ότι ο ιός προέρχεται από την Κίνα και δεν δίνεται η ακριβής τοποθεσία της προέλευσης του (παρά το γεγονός ότι τα γράμματα TG αντιστοιχούν στην περιοχή Tongguanzhen);
-Ποια είναι τα στοιχεία των έξι ασθενών; Είναι διαθέσιμοι οι τρεις επιβιώσαντες για να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τα συμβάντα στη Mojiang το 2012;
-Που βρίσκονται τα δείγματα των έξι ασθενών και ποια είναι τα πλήρη αποτελέσματα των εξετάσεων τους; Είναι διαθέσιμα για εξέταση από εξωτερικούς ερευνητές;
-Γιατί η Wuhan δημοσίευσε το 2016 μόνο ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος του ιού BtCoV/4991 και γιατί η δημοσίευση αυτή έγινε με καθυστέρηση τριών ετών;
-Γιατί στη μελέτη των Zhou et al. του 2020 (την οποία υπογράφει και η Shi) δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στη μελέτη Ge et al. του 2016 (την οποία υπογράφει η Shi), στην οποία δημοσιεύτηκε ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του ιού;
-Γιατί η Wuhan άργησε οχτώ χρόνια να δημοσιεύσει το (σχεδόν) πλήρες γονιδίωμα ενός θανατηφόρου ιού, ο οποίος ήταν γνωστός στο Ινστιτούτο από το 2012/2013;
-Γιατί στην μελέτη των Zhou et το 2020, στην οποία παρουσιάστηκε αυτό που η Wuhan υποστηρίζει ότι είναι το γονιδίωμα του, παρουσιάστηκε ως ένας απλός ιός, αποσιωπώντας τη σύνδεση του με το πολύ σοβαρό περιστατικό του 2012;
-Γιατί η Wuhan το 2020 μετονόμασε τον ιό χωρίς να ανακοινώσει δημόσια την μετονομασία του;
-Πότε ακριβώς έγινε η αλληλούχηση του γονιδιώματος που δημοσιεύτηκε στη μελέτη των Zhou et al. το Φεβρουάριο του 2020;
-Γιατί το Nature ενέκρινε τη δημοσίευση μίας μελέτης με τόσα κενά, παρατυπίες και ασάφειες και με τόσα στοιχεία που δεν είναι συμβατά με τα δεδομένα που παρουσίασαν οι συντάκτες της για τον RaTG13;
-Πως εξηγείται ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 να έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan;
Τα ερωτήματα πολλαπλασιάστηκαν όταν στο δεύτερο μισό του 2020 η έρευνα έφτασε στον πυρήνα της υπόθεσης: στο τι είχε συμβεί από την εμφάνιση του ιού ως BtCoV/4991 το 2012 μέχρι την παρουσίαση του ως RaTG13 το 2020 με την αρχή της πανδημίας.
Από την εμφάνιση του BtCoV/4991 το 2012 ως την παρουσίαση του RaTG13 το 2020
Όπως προαναφέραμε, στην μελέτη των Zhou et al., στην οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο ιός ως RaTG13, υπάρχουν πολλά και διάφορα κενά και ασάφειες. Θα περίμενε κανείς ότι οι Κινέζοι ερευνητές θα έδιναν στην δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία για το παρελθόν ενός ιού για τον οποίον υποστήριζαν ότι έχει μεγάλη γονιδιωματική ομοιότητα με τον SARS-CoV-2 και ότι είναι ο κοντινότερος ιός σε αυτόν, πχ πότε και που ακριβώς έγινε η συλλογή δειγμάτων του. Αντίθετα, περιέργως αυτά περιορίζονταν στην εξαιρετικά λακωνική φράση: “στο παρελθόν εντοπίστηκε σε (νυχτερίδες) Rhinolophus affinis από την επαρχία Yunnan”. Αυτή η φράση, στο κείμενο της προδημοσίευσης που δημοσιεύτηκε στις 23 Ιανουαρίου 2020, ήταν λίγο διαφορετική: “στο παρελθόν εντοπίσαμε…” Oι Yuri Deigin και Rossana Segreto σχολίασαν αυτήν την απόκλιση ως εξής: “Δεν είναι σαφές γιατί οι συντάκτες του άρθρου επέλεξαν να αποστασιοποιηθούν από τη συλλογή του RaTG13 σε αυτήν την τελευταία εκδοχή της δημοσίευσης”.
Ούτε οι τρεις βάσεις δεδομένων στις οποίες δημοσιεύτηκε η γονιδιωματική αλληλουχία του ιού μπόρεσαν να ρίξουν φως στο σκοτάδι. Σε μία από αυτές αναφέρεται ότι η δειγματοληψία είχε γίνει το 2013, χωρίς να δίνεται κανένα περαιτέρω στοιχείο γι’ αυτήν.
Πολλοί αναρωτήθηκαν τι είχε γίνει από το 2013 ως το 2020. Αν ο ισχυρισμός της Wuhan ήταν αληθής και ο ιός ήταν τόσο σημαντικός όσο ισχυριζόταν, γιατί είχε κρατήσει επτά χρόνια τα δείγματα αυτά χωρίς να τα εξετάσει-αναλύσει;
Από την διδακτορική μελέτη του Huang γνωρίζουμε ότι τουλάχιστον τέσσερις αποστολές Κινέζων ιολόγων από διαφορετικά ερευνητικά κέντρα έκαναν δειγματοληψίες στο ορυχείο μετά το περιστατικό του 2012. Σε κάποιες από αυτές συμμετείχαν ερευνητές που εκπροσωπούσαν περισσότερα του ενός εργαστήρια. Μεταξύ αυτών ήταν οι George Gao, Zhong Nanshan, Zheng-li Shi και Qi Jin, ίσως οι τέσσερις κορυφαίοι ιολόγοι της Κίνας τα τελευταία χρόνια.
Γνωρίζουμε επίσης ότι το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan είχε στείλει διάφορες ομάδες ερευνητών στο ορυχείο ήδη από τον Ιούλιο του 2012, όταν ακόμα κάποιοι από τους μεταλλωρύχους νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο της πόλης Kunming. Μέχρι επτά φορές πήγαν στο ορυχείο στη Mojiang οι απεσταλμένοι της Zheng-li Shi. Βρήκαν εκατοντάδες α κορωνοϊούς και δέκα β κορωνοϊούς. Αυτοί οι τελευταίοι είναι σημαντικοί, αφού σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι BtCoV/4991 και SARS-CoV-2. Στη μελέτη των Zhou et al. που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2020 αναφέρονται εννέα από αυτούς. Παραλήφθηκε ο HpBtCoV/3740-2, ο οποίος είχε βρεθεί στο ίδιο ορυχείο, σύμφωνα με τη μελέτη του 2016 στην οποία είχε δημοσιευτεί ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991. Γιατί παραλήφθηκε; Γιατί έτσι γουστάρει η Wuhan! Σιγά μη μας δώσει λογαριασμό για το τι δημοσιεύει και τι όχι! Εδώ έχουν γίνει σημεία και τέρατα στην υπόθεση του RaTG13, σε αυτήν την παράλειψη θα κολλήσουμε;
Το δεύτερο μισό του 2012 έκαναν δειγματοληψίες στο ορυχείο επιστήμονες από την Ιατρική Σχολή Peking Union Medical College και από το Ινστιτούτο Βιολογίας Παθογόνων Οργανισμών του Πεκίνου. Ανακάλυψαν έναν παραμυξοϊό σε δείγματα από ποντίκια. Την ίδια εποχή, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Hong Kong βρήκαν διάφορους α-κορωνοϊούς στο ίδιο ορυχείο.
Σε μία από τις αποστολές, συγκεκριμένα σε αυτήν των Κινεζικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, το 2014, συμμετείχε ο Canping Huang, του οποίου η διδακτορική μελέτη έριξε λίγο φως σε αυτήν την υπόθεση. Αυτό δείχνει ότι το 2014 κορυφαίοι Κινέζοι ιολόγοι, όπως ο George Gao, επιβλέπων καθηγητής της μελέτης του Huang, έψαχναν στοιχεία για το περιστατικό του 2012 στους ιούς του ορυχείου της Mojiang. Με άλλα λόγια, για τους Κινέζους ιολόγους το θέμα δεν είχε «παγώσει» δύο χρόνια μετά την εμφάνιση του ιού. Tους ενδιέφερε ο BtCoV/4991, και μάλιστα πολύ. Όχι όμως για να προλάβουν μία επερχόμενη επιδημία ή πανδημία. Σε αυτήν την περίπτωση δεν θα κρατούσαν κρυφά τα στοιχεία και τα γεγονότα που τον αφορούσαν. Τους ενδιέφερε για να τον χρησιμοποιήσουν ως βάση για την κατασκευή χιμαιρικών ιών.
Αποκαλύψεων συνέχεια
Στις 19 Μαΐου 2020 το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan έκανε update (ανανέωση) στα δεδομένα της δημοσιευμένης αλληλουχίας του γονιδιώματος του RaTG13 σε μία βάση δεδομένων. Αυτή καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του γονιδιώματος του, μεταξύ αυτού και το γονιδίωμα της πρωτεΐνης ακίδας του. Κάποιοι ερευνητές της ομάδας DRASTIC Research τα μελέτησαν (1, 2, 3) και διαπίστωσαν πως οι χρονολογίες που αντιστοιχούσαν στην αλληλούχηση ήταν ο Ιούνιος του 2017 και ο Σεπτέμβριος και Οκτώβριος του 2018. Μάλιστα ένας από αυτούς βρήκε τις σχετικές μελέτες που είχαν δημοσιεύσει οι ερευνητές της Wuhan στο μεσοδιάστημα αυτό. Eπομένως, ο ισχυρισμός των ερευνητών της Wuhan στη μελέτη των Zhou et al. ότι είχε γίνει το 2020 ήταν ψευδής! Ένα ακόμα ψέμα στη συλλογή της Wuhan…
Η αποκάλυψη ότι η ομάδα των ερευνητών της Wuhan είχε πει ψέματα σχετικά με την χρονολογία της αλληλούχησης του γονιδιώματος του RaTG13 ήταν ο καταλύτης για την επιτάχυνση της έρευνας πάνω στην υπόθεση.
Τα στοιχεία που αποκάλυψε η ομάδα DRASTIC Research για το πότε είχε γίνει η αλληλούχηση έρχονταν σε πλήρη αντίθεση και με τον ισχυρισμό του Peter Daszak ότι το δείγμα που είχε συλλεχθεί το 2013 στο ορυχείο της Mojiang είχε παραμείνει στους καταψύκτες του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan για έξι χρόνια, “μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου του 2020 ή τα τέλη του 2019”. Θυμίζουμε επίσης ότι ο Daszak είχε ισχυριστεί ότι μετά την αλληλούχηση του γονιδιώματος στις αρχές του 2020, το δείγμα εξαντλήθηκε. Ένα ακόμα ψέμα στη συλλογή του…
Μετά τις απανωτές αυτές αποκαλύψεις, η Shi χρειαζόταν ένα στήριγμα. Λίγες εβδομάδες πιο πριν είχε δημοσιευτεί η μελέτη του Bengston, κατόπιν ήρθαν στο φως οι μελέτες των Li Xu και Canping Huang, χάρις στις οποίες είχε γίνει γνωστό το σοβαρό περιστατικό στο ορυχείο της Mojiang, και μετά ήρθε η αποκάλυψη για το κραυγαλέο ψέμα σχετικά με τη χρονολογία της αλληλούχησης. Την 1η Ιουνίου 2020 με ένα αρκετά μεγάλο άρθρο του το Scientific American επιχείρησε να δώσει αυτό το στήριγμα στην Shi[5], η οποία βαλλόταν από παντού.
Στο άρθρο διαβάζουμε ότι “τρία χρόνια πιο πριν (2012) η ομάδα της Shi είχε κληθεί να ερευνήσει το προφίλ ενός ιού σε ένα ορυχείο της ορεινής περιοχής Mojiang της επαρχίας Yunnan, όπου έξι μεταλλωρύχοι υπέφεραν από μία ασθένεια σαν την πνευμονία και δύο πέθαναν”.
Θα παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι νεκροί ήταν τρεις και όχι δύο. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε το ότι η πρώτη επίσημη αναφορά των καθεστωτικών media στα συμβάντα του 2012 έγινε στα μέσα του 2020 και μάλιστα με αυτόν τον λακωνικό και αόριστο τρόπο. Αν ήταν στο χέρι τους, θα τα κρατούσαν κρυφά, όπως άλλωστε έκαναν για πολλά χρόνια οι Κινέζοι. Υποχρεώθηκαν να τα αναφέρουν, επειδή το προηγούμενο διάστημα είχε ξεσπάσει σάλος με τις προαναφερθείσες αποκαλύψεις. Και όταν το έκαναν, προσπάθησαν να τα «κουκουλώσουν», μήπως και περνούσαν απαρατήρητα.
Στη συνέντευξη που έδωσε στο Scientific American, η Shi επιχείρησε – αφελώς, για να μην πούμε ηλιθιωδώς- να υποβαθμίσει τα γεγονότα του 2012, αποδίδοντας την ασθένεια των έξι μεταλλωρύχων και τον θάνατο τριών από αυτούς σε… μυκητίαση, χωρίς να μπει στον κόπο να τεκμηριώσει αυτόν τον αυθαίρετο ισχυρισμό της. Η (Κινέζα) δημοσιογράφος που μίλησε μαζί της παρέλειψε να της ζητήσει να το πράξει. Δεν μπορεί να μην γνώριζε ότι η γνωμάτευση των γιατρών του Πανεπιστημίου της πόλης Kunming και ο ίδιος ο Zhong είχαν κάνει λόγο για λοίμωξη ιικής προέλευσης.
Σίγουρα τα γνώριζε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Ωστόσο, τον Μάρτιο του 2021 υιοθέτησε τον αυθαίρετο ισχυρισμό της Shi περί μυκητίασης και εξίσου αυθαίρετα ανακοίνωσε ότι ο παθογόνος οργανισμός που είχε προσβάλλει τους μεταλλωρύχους ήταν ένας μύκητας. Δεν υπάρχει καμία επιστημονική ή άλλη τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού. Κανένας από τους περίφημους «διακεκριμένους» ή «έγκριτους» επιστήμονες δεν έχει ρωτήσει από τότε τον ΠΟΥ (ή έστω την Shi) σε ποια στοιχεία τον στηρίζουν. Πόσο μπορούμε να τους εμπιστευόμαστε;
Αντίθετα, αλλεπάλληλες ήταν οι ερωτήσεις που έθεσαν και τα σχόλια που έκαναν πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές και σκεπτόμενοι άνθρωποι σχετικά με την ανακοίνωση του ΠΟΥ. Θα ανφέρουμε μόνο ένα από αυτά. Ο Jonathan Latham και η Allison Wilson έγραψαν σχετικά ότι “πρέπει να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι ο ισχυρισμός του ΠΟΥ ότι η προέλευση της ασθένειας ήταν ένας μύκητας δεν υποστηρίζεται από κανένα δεδομένο και από κανένα δημοσιευμένο στοιχείο” (οι υπογραμμίσεις δικές τους).
Η συνέντευξη στο Scientific American δεν κατάφερε να «ξεπλύνει» την Shi, καθότι δεν έθιξε τον πυρήνα των αποκαλύψεων. Οι επιθέσεις εναντίον της και εναντίον του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση.
Τον Ιούλιο του 2020, σε μία συνέντευξη της μέσω γραπτών ερωταπαντήσεων στο Science, η Shi αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η αλληλούχηση σχεδόν ολόκληρου του γονιδιώματος του ιού δεν είχε γίνει το 2020, αλλά το 2018. Δεν εξήγησε όμως γιατί -και αυτή και οι υπόλοιποι επιστήμονες που υπέγραψαν την μελέτη- είπαν αυτό το ψέμα, ισχυριζόμενοι ότι είχε γίνει το 2020, «αφότου είχαν παρατηρήσει ότι το πολύ μικρό μέρος του που ήταν γνωστό από το 2016 είχε ομοιότητες με το αντίστοιχο του SARS-CoV-2″…
Στην ίδια συνέντευξη έκανε τα πράγματα ακόμα χειρόταρα γι’ αυτήν, ισχυριζόμενη ότι έγινε το 2018 επειδή τότε “είχε βελτιωθεί η τεχνολογία και η ικανότητα αλληλουχήσεων του εργαστηρίου μας”. Αυτό δεν εξηγεί όμως γιατί η επιχείρηση αλληλούχησης του ιού είχε αρχίσει το 2017 (αν όχι ακόμα πιο πριν), πριν από την υποτιθέμενη βελτίωση της τεχνολογίας του εργαστηρίου.
Στην ίδια γραπτή συνέντευξη είπε ότι μετά την αλληλούχηση, τα δείγματα του ιού εξαντλήθηκαν. Επειδή κάποιος που θα διάβαζε αυτόν τον ισχυρισμό θα αναρωτιόταν πως είναι δυνατόν να εξαντληθούν δείγματα από τόσες πολλές νυχτερίδες που συλλέχθηκαν, η Shi είχε την απάντηση έτοιμη: “ανάμεσα σε όλα τα δείγματα νυχτερίδων που συλλέξαμε, ο RaTG13 εντοπίστηκε σε ένα μόνο δείγμα”… Όπως σημειώνεται στην προσθήκη (addendum) που έγινε στο κείμενο της μελέτης τον Νοέμβριο του 2020 (βλ. πιο κάτω), τα δείγματα που συλλέχθηκαν στο εγκαταλελειμμένο ορυχείο ήταν συνολικά 1.322. Οι Κινέζοι ισχυρίζονται ότι από όλα αυτά τα δείγματα ο RaTG13 εντοπίστηκε σε ένα μόνο δείγμα. Απίστευτα μεγάλη ατυχία!
Γιατί όμως δεν πήγαν ξανά στο ορυχείο να κάνουν κι άλλες δειγματοληψίες, αφού ήξεραν πόσο σημαντικός είναι αυτός ο θανατηφόρος ιός; Κάτι τέτοιο θα τους έδινε ένα ζωντανό δείγμα του ιού και θα επέτρεπε και σε άλλους επιστήμονες να το εξετάσουν – αλληλουχήσουν, έτσι ώστε να γίνει αντιπαραβολή των αποτελεσμάτων των αλληλουχήσεων. Επίσης, θα έκλεινε τα στόματα όσων ισχυρίζονται ότι το γονιδίωμα που δημοσίευσαν τον Φεβρουάριο του 2020 είναι κατασκευασμένο στον υπολογιστή.
Όχι μόνο δεν το έκαναν, αλλά απαγόρευσαν την πρόσβαση στο ορυχείο από οποιονδήποτε άλλον! Όταν τον Δεκέμβριο του 2021 ένα συνεργείο του BBC επιχείρησε να προσεγγίσει την τοποθεσία του ορυχείου, έβρισκε συνέχεια φορτηγά και άλλα οχήματα να έχουν κλείσει το οδόστρωμα για να μην μπορέσει να προχωρήσει προς αυτό. Επίσης, οι δημοσιογράφοι του BBC βρήκαν μπροστά τους ένστολους και παρακρατικούς με πολιτικά να τους απειλούν ότι αν δεν γυρνούσαν πίσω, θα έκαναν χρήση βίας. Σε όλη τη διαδρομή ακολουθούνταν από αυτοκίνητα με συμβατικές πινακίδες. Τελικά, όταν παρά τα πολλά εμπόδια τα μέλη του κατάφεραν να φτάσουν αρκετά κοντά στο ορυχείο, οι τοπικές Αρχές τους απαγόρευσαν την πρόσβαση σε αυτό . Ο ανταποκριτής του BBC στην Κίνα που έκανε το ρεπορτάζ δέχτηκε απειλές και υποχρεώθηκε να φύγει από τη χώρα. Ο βασικός λόγος της άτυπης απέλασης του ήταν η δημοσίευση του βίντεο και του άρθρου σχετικά με το ρεπορτάζ που είχε κάνει.
Μετά εκείνη την απόπειρα του BBC να προσεγγίσει το ορυχείο, επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο το Associated Press και άλλα τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά συνεργεία, με την ίδια κατάληξη. Κάποια στιγμή ένας ρεπόρτερ της εφημερίδας The Wall Street Journal κατάφερε να φτάσει μέχρι την είσοδο του ορυχείου, όπου συλλήφθηκε.
Η επίσημη παραδοχή της Shi ότι η αλληλούχηση έγινε το 2018 διαψεύδει και αφήνει έκθετο τον καλό της συνεργάτη και χρηματοδότη, Peter Daszak, τον εαυτό της και τους υπογράφοντες τη μελέτη, αφού σε αυτήν είχαν ισχυριστεί ότι η αλληλούχηση του ιού έγινε το 2020. Τελικά, μήπως έχουμε υπερτιμήσει την νοημοσύνη αυτών των αδίστακτων «επιστημόνων»;
Αν ανακοίνωνε εξ’ αρχής (με τη δημοσίευση της μελέτης τον Φεβρουάριο του 2020) ότι ο ιός είχε αλληλουχηθεί το 2017-2018, θα ερχόταν αντιμέτωπη με το ερώτημα γιατί δεν είχε δημοσιεύσει τότε την αλληλουχία του γονιδιώματος του. Αυτό προσπάθησε να αποφύγει, πιστεύοντας αφελώς ότι θα περνούσε απαρατήρητο.
Ένα άλλο κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί δεν δημοσίευσε -έστω το 2018- το γονιδίωμα ενός ιού που γνώριζε από το 2012 ότι έχει την ικανότητα να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα και που είχε αποδειχθεί ότι ήταν θανατηφόρος. Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο μέχρι σήμερα. Μάλιστα, από το 2013 μέχρι το 2018 ερευνητές του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan είχαν κάνει δημοσιεύσεις για ιούς που είχαν μικρότερη ομοιότητα με τον SARS και που η ικανότητα τους να προσβάλλουν τον άνθρωπο ήταν σαφώς μικρότερη από αυτήν του BtCoV/4991 (1, 2, 3).
Βέβαια, αυτά δεν είναι τα μόνα αποτελέσματα αλληλουχήσεων ή πειραμάτων που δεν έχει δημοσιεύσει το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Στην ίδια συνέντευξη (που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2020) η Shi δήλωσε ότι το 2018 και το 2019 στα εργαστήρια του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan είχαν γίνει πειράματα εμβολιασμού πειραματόζωων με κορωνοϊούς SARS και ότι “τα αποτελέσματα τους έδειξαν ότι οι ιοί αυτοί μπορούν να προσβάλλουν απ’ ευθείας τις μοσχογαλές και τα εξανθρωπισμένα ποντίκια (ποντίκια με ανθρώπινους υποδοχείς ACE2)” και υποσχέθηκε ότι “τα αποτελέσματα τους ταξινομούνται και θα δημοσιευθούν σύντομα”… Παραμένουν αδημοσίευτα μέχρι σήμερα…Η βάση δεδομένων του Ινστιτούτου που περιέχει μόνο κορωνοϊούς (Wildlife-borne Viral Pathogen Database), περιέχει τουλάχιστον 20.000 μη δημοσιευμένα δείγματα τέτοιων ιών. Όπως είναι γνωστό, τον Σεπτέμβριο του 2019 το Ινστιτούτο την «κατέβασε» από το διαδίκτυο…
Και ενώ όλοι περίμεναν ότι με την αποκάλυψη ότι το γονιδίωμα του ιού είχε αλληλουχηθεί το 2017 και το 2018 και όχι το 2020, είχε τελειώσει το χρονικό των συγκαλύψεων, αποκρύψεων, ανακριβειών, ασαφειών, ψεμάτων και παραβιάσεων της επιστημονικής δεοντολογίας εκ μέρους του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan, στις 13 Οκτωβρίου 2020 το Ινστιτούτο έκανε μία ακόμα ενημέρωση (update) της αλληλουχίας του γονιδιώματος, χωρίς να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο προέβη σε αυτήν την κίνηση. Σε αυτήν, ως δια μαγείας εμφανίστηκαν τα 15 νουκλεοτίδια που έλειπαν, ενώ με τον ίδιο μαγικό τρόπο 6 νουκλεοτίδια της προηγούμενης δημοσιευμένης αλληλουχίας είχαν αντικατασταθεί από άλλα!
Πώς όμως βρήκαν και προσέθεσαν αυτά τα 15 νουκλεοτίδια; Αν έκαναν εκ νέου αλληλούχηση του γονιδιώματος του ιού, τότε αυτό σημαίνει ότι είχαν ακόμα στα χέρια τους ικανή ποσότητα δείγματος, επομένως ο ισχυρισμός τους ότι το δείγμα του είχε εξαντληθεί είναι αναληθής. Αν πάλι (για κάποιον άλλο λόγο που γνωρίζουν μόνο αυτοί) αντικατέστησαν ένα μέρος των παλιών αλληλουχιών με καινούργιες, τότε προκύπτει το εύλογο ερώτημα με ποιον τρόπο και με βάση ποια στοιχεία έγινε αυτή η αντικατάσταση. Μέχρι σήμερα οι υπεύθυνοι του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα στοιχεία που να εξηγούν πώς και γιατί έγινε αυτό το δεύτερο update.
Addendum
Παρά τις συνεντεύξεις της Shi και τις σποραδικές δηλώσεις του διευθυντή του Ινστιτούτου, επίσημα το θέμα της συγκάλυψης, των ασαφειών, ανακριβειών και ψεμάτων που βγήκαν στη φόρα μετά την δημοσίευση της μελέτης των Zhou et al. παρέμενε ανοιχτό, από τη στιγμή που οι Zhou et al. δεν είχαν προβεί σε κάποια συμπληρωματική δήλωση ή επανόρθωση στο Nature. Αρκετοί ανεξάρτητοι ερευνητές και επιστήμονες απαίτησαν από το περιοδικό να πάρει θέση στο θέμα και να ζητήσει από τους συντάκτες του άρθρου να επανορθώσουν και να δώσουν εξηγήσεις.
Τον Νοέμβριο του 2020 οι υπογράφοντες την μελέτη των Zhou et al. δημοσίευσαν μία προσθήκη (addendum) στο άρθρο που είχε δημοσιευτεί τον Φεβρουάριο του 2020 στο Nature. Σε αυτήν -με καθυστέρηση πολλών ετών και εννέα μήνες μετά την δημοσίευση της μελέτης- ταύτισαν τον RaTG13 με τον φονικό ιό του περιστατικού του ορυχείου της Mojiang το 2012.
Παραδέχτηκαν συλλογικά και επίσημα ότι ο ιός είχε περιγραφεί σε μία μελέτη της Shi το 2016 και ότι σχεδόν όλο το γονιδίωμα του ιού είχε αλληλουχηθεί το 2018. Με αυτήν τους την παραδοχή διέψευσαν συλλογικά και επίσημα τον εαυτό τους, αφού στη μελέτη τους είχαν ισχυριστεί ότι είχαν προβεί στην αλληλούχηση του γονιδιώματος του RaTG13 το 2020, αφότου παρατήρησαν ομοιότητες μεταξύ του SARS-CoV-2 και του πολύ μικρού μέρους του γονιδιώματος του ιού που είχε δημοσιευτεί το 2016. Όμως, δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν γιατί είχαν πει ψέματα.
Αυτή η παραδοχή δεν έγινε οικειοθελώς. Αναγκάστηκαν να την κάνουν μετά την αποκάλυψη από μέλη της ερευνητικής ομάδας DRASTIC Research ότι η αλληλούχηση ολόκληρου του γονιδιώματος είχε γίνει το διάστημα 2017-2018.
Πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι τα συμπεράσματα μίας μελέτης (αν όχι ολόκληρη η μελέτη) μιας ομάδας ερευνητών που λέει συνειδητά ψέματα, συγκαλύπτει βασικά στοιχεία της και αναγκάζεται να παραδεχτεί την ύπαρξη τους μόνο μετά την αποκάλυψη τους από άλλους; Πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα ερευνητικό κέντρο που αποκρύπτει και παραποιεί επιστημονικά στοιχεία για επικίνδυνους ιούς και για το οποίο υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το έχει κάνει κατ’ επανάληψη προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει σε πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών;
Στο addendum αναφέρεται, επίσης, πως η συλλογή των δειγμάτων είχε γίνει στο εγκαταλελειμμένο ορυχείο από το 2012 ως το 2015 και πως από το δημοσιευμένο γονιδίωμα του RaTG13 έλειπαν οι περιοχές 3’ και 5’. Στην συνέντευξη της στο Science Magazine η Shi είχε πει ότι από το δημοσιευμένο γονιδίωμα έλειπε μόνο η περιοχή 5’.
Παραβλέπουμε αυτήν την απόκλιση, θεωρώντας ότι οφείλεται σε κάποιο λάθος εκ παραδρομής μίας εκ των δύο πλευρών. Όμως δεν θα παραβλέψουμε το γεγονός ότι για τρία χρόνια το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan συνέλλεγε δείγματα στο ορυχείο. Αυτό σημαίνει ότι ο ιός ήταν πολύ σημαντικός γι’ αυτούς. Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε λοιπόν ότι δεν είχαν φροντίσει να έχουν στα χέρια τους μία ποσότητα δείγματος που θα τους επέτρεπε να κάνουν τις απαραίτητες αναλύσεις, και ότι αυτό που είχαν στην κατοχή τους εξαντλήθηκε.
Εξίσου δύσκολα μπορούμε να δεχτούμε ότι όταν αυτό εξαντλήθηκε, κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια και δεν έκαναν τίποτα για να εξασφαλίσουν κάποιο επιπρόσθετο δείγμα. Ο Daszak είχε πει ότι το 2013 η Wuhan είχε χρησιμοποιήσει κάποιες μεθόδους για να πολλαπλασιάσει την ποσότητα του διαθέσιμου γενετικού υλικού του ιού.
Υπάρχει και ένα ακόμα «θεματάκι» με κάτι που αναφέρεται στην προσθήκη (addendum). Συγκεκριμένα, σε αυτήν υποστηρίζεται ότι οι εξετάσεις των δειγμάτων των μεταλλωρύχων από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan (τότε και πρόσφατα[6]) έδειξαν ότι δεν προσβλήθηκαν από Ebola, Nipah, SARS-COv-2 ή από το ιό SARSr-CoV-Rp3 (έναν ιό των νυχτερίδων παρόμοιο με τον SARS). Ωστόσο, η πολύ διπλωματική αυτή διατύπωση του addendum δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να είχαν βγει θετικοί σε κάποιον άλλον κορωνοϊό.
Γιατί η Wuhan δεν ξεκαθαρίζει ποιο ακριβώς ήταν το τεστ που τους έγινε τότε και ποια ήταν τα αποτελέσματα του και κρύβεται πίσω από διπλωματικές διατυπώσεις; Σε μία ξεκάθαρη απάντηση θα αναφέρονταν και οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν καθώς και τα υλικά και τα αντιδραστήρια που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το τεστ.
Στην πτυχιακή μελέτη του Li Χu αναφέρεται ότι κάποιοι από τους ασθενείς είχαν βρεθεί θετικοί σε κάποιον κορωνοϊό, σε ένα τεστ αντισωμάτων που τους είχε γίνει από το Ινστιτούτο. Επίσης, η διδακτορική μελέτη του Canping Huang αναφέρει ότι και οι τέσσερις ασθενείς στους οποίους έγινε τεστ αντισωμάτων[7] βρέθηκαν θετικοί σε κάποιον ιό παρόμοιο με τον SARS. Μάλιστα αναφέρει και λεπτομέρειες των αποτελεσμάτων του τεστ που έκανε το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan: δύο από τους τέσσερις είχαν υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων από τους υπόλοιπους. Σημειώνουμε ότι ο ίδιος ο Huang είχε κάνει δειγματοληψίες στο ορυχείο.
Τέλος, και ο George Gao μιλάει για θετικά τεστ. Στις 11 Μαρτίου 2021, σε μία συνέντευξη του στο τηλεοπτικό δίκτυο Franceinfo (18:20) είπε ότι τα τεστ των τεσσάρων ασθενών είχαν βγει θετικά σε κάποιον κορωνοϊό παρόμοιο με τον SARS.
Και οι δύο μελέτες αναφέρουν ότι, εκτός από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan, δείγματα των ασθενών στάλθηκαν και σε άλλα ερευνητικά και ιατρικά κέντρα της Κίνας. Κάποια από αυτά κατονομάζονται στις δύο μελέτες. Θα ήταν χρήσιμο να ανακοινώσουν τι εξετάσεις έγιναν τότε στα κέντρα αυτά και ποια ήταν τα αποτελέσματα τους. Επειδή το κράτος της Κίνα δεν φημίζεται για την διαφάνεια του και η πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο είναι απειροελάχιστη, τουλάχιστον θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τα δείγματα που έχει στην κατοχή του το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Αυτά δεν έχουν εξαντληθεί, καθώς τα χρησιμοποίησε “πρόσφατα”. Θα μπορούσαν λοιπόν να εξεταστούν-αναλυθούν από κάποιους εξωτερικούς-ανεξάρτητους ερευνητές.
Τέλος, στο addendum δεν δίνεται καμία πληροφορία για τους άλλους εννέα β κορωνοϊούς που εντοπίστηκαν στο ίδιο ορυχείο και που σύμφωνα με τους συντάκτες του άρθρου το γονιδίωμα τους αλληλουχήθηκε μαζί με αυτό του RaTG13. Μαύρο σκοτάδι έπεσε στο addendum σχετικά με το γονιδίωμα τους, τον αριθμό, τους κωδικούς και το είδος των δειγμάτων που λήφθηκαν, τις συνθήκες συντήρησης τους, τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν στις αλληλουχήσεις, κλπ).
O Jonathan Latham και η Allison Wilson σχολίασαν το περιεχόμενο του addendum ως εξής: “Είναι αντιεπιστημονικό και σε τελική ανάλυση κάπως γελοίο το Nature να δημοσιεύει μία προσθήκη (addendum) στην οποία γίνονται αμφισβητούμενοι ισχυρισμοί πάνω σε ένα θέμα που είναι κρίσιμο για την κατανόηση της προέλευσης μίας παγκόσμιας πανδημίας που έχει κοστίσει εκατομμύρια ζωές, και αυτοί που τους κάνουν να καθιστούν αδύνατο τον ουσιαστικό εξονυχιστικό έλεγχο τους”.
Η μεγαλύτερη αποκάλυψη
Μερικούς μήνες αργότερα, στις 12 Μαΐου 2021, ένα μέλος της ομάδας DRASTIC Research ανακάλυψε σε μία βάση δεδομένων του Υπουργείου Επιστημών και Τεχνολογίας της Κίνας τρεις μεταπτυχιακές μελέτες που είχε επιβλέψει η Zheng–Li Shi το 2014, το 2017 και το 2019, και που αναφέρονταν στο περιστατικό του ορυχείου της Mojiang. Οι μελέτες υπογράφονται και από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Είναι οι πρώτες δημοσιεύσεις της Wuhan που αναφέρονται στο περιστατικό του ορυχείου και οι πρώτες στις οποίες αναφέρεται ο BtCoV/4991.
Και στις τρεις αναφέρεται ότι οι Κινέζοι έκαναν εκτεταμένες εξετάσεις αίματος στους κατοίκους της περιοχής μετά το περιστατικό, φοβούμενοι μία νέα επιδημία σαν αυτήν του SARS το 2003. Σε καμία από αυτές δεν αναφέρεται η μυκητίαση ως αίτιο του θανάτου των τριών μεταλλωρύχων. Και οι τρεις αναφέρουν την πνευμονία ως αίτιο του θανάτου τους. Μάλιστα σημειώνουν ότι αυτή προήλθε από κάποιον ιό των νυχτερίδων που ζούνε μέσα στο ορυχείο: «Τρεις μεταλλωρύχοι πέθαναν από πνευμονία στην Mojiang. Ερευνήσαμε τους ιούς που μεταφέρουν οι νυχτερίδες του ορυχείου. Είναι πιθανό ότι οι έξι μεταλλωρύχοι προσβλήθηκαν από το παθογόνο που φέρουν οι νυχτερίδες». Η δημοσίευση των μελετών αυτών επιβεβαίωσε τα δεδομένα που γνωρίζαμε από την πτυχιακή μελέτη του Xi Lu και το διδακτορικό του Canping Huang.
Με άλλα λόγια, από το 2014 ως το 2019 η Shi (και το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan) επέβλεψε και υπέγραψε τρεις πτυχιακές μελέτες που υποστηρίζουν με στοιχεία ότι ο θάνατος των τριών μεταλλωρύχων προήλθε από κάποιον κορωνοϊό. Το 2020 η Shi έκανε λόγο για μυκητίαση. Πότε έλεγε αλήθεια;
Σύμφωνα με τις τρεις πτυχιακές μελέτες, μόνο το 2012 συλλέχθηκαν συνολικά 170 δείγματα νυχτερίδων από το ορυχείο στην Mojiang. Από αυτά, τα 109 (ποσοστό 64%) περιείχαν κορωνοϊούς διαφόρων ειδών. Σε μία από τις μελέτες αναφέρεται ότι στην επαρχία Yunnan (στην οποία ανήκει το ορυχείο) βρέθηκαν κορωνοϊοί που έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Επίσης, από τα στοιχεία που περιέχονται σε μία από τις πτυχιακές μελέτες προκύπτει ότι οι Κινέζοι είχαν στα χέρια τους ένα αρκετά μεγάλο μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991 και άλλων τριών κορωνοϊών SARS τουλάχιστον από το 2019. Στην μελέτη αυτή δεν υπάρχει δημοσιευμένο. Για να διαπιστωθεί αν όντως ο RaTG13 είναι ο BtCoV/4991 (όπως αναγκάστηκαν να παραδεχτούν οι Κινέζοι με καθυστέρηση και κάτω από τη πίεση των αποκαλύψεων) και όχι ένα τεχνητό γονιδίωμα φτιαγμένο στον υπολογιστή, θα αρκούσε η δημοσίευση από την Wuhan αυτού του αρκετά μεγάλου μέρους του γονιδιώματος του BtCoV/4991. Όμως, αυτό δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά μέχρι σήμερα.
Επίσης, από μία από τις πτυχιακές μελέτες προέκυψε ότι το 2019 οι Κινέζοι είχαν βρει ένα αρκετά μεγάλο μέρος του γονιδιώματος των κορωνοϊών του κλάδου 7896 (βλ. πιο κάτω στοιχεία γι’ αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία). Παρέμεινε αδημοσίευτο για πάνω από ένα χρόνο.
Τέλος, από τις πτυχιακές μελέτες προέκυψε ότι είχαν βρει έναν ιό (Rs8651) του οποίου το γονιδίωμα ήταν κοντά σε αυτά του BtCoV/4991 και του SARS-CoV-2. Και σε αυτήν την περίπτωση το γονιδίωμα του παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι τις πρόσφατες αποκαλύψεις.
Αν ο σκοπός της έρευνας τους είναι αυτός που ισχυρίζονται (δηλαδή η ανακάλυψη νέων ιών που είναι δυνητικά επικίνδυνοι για τον άνθρωπο, και η μελέτη τους ώστε να αποφευχθούν μελλοντικές επιδημίες), δεν θα κρατούσαν κρυφά αυτά τα τόσο σημαντικά ευρήματα. Αυτές οι αποκρύψεις δικαιολογούνται μόνο αν ο σκοπός της έρευνας είναι η δημιουργία χιμαιρικών ιών με βάση τους ιούς που κατά καιρούς ανακαλύπτονται.
Παρεμπιπτόντως, σε μία από τις πτυχιακές μελέτες υπάρχουν δύο σημαντικά στοιχεία για την τεχνολογία που είχε η Κίνα το 2019 στον τομέα του γενετικού χειρισμού ιών: “Σε αυτήν τη μελέτη συνδυάσαμε τα πλεονεκτήματα δύο βασικών μεθόδων αντίστροφης γενετικής για τον γενετικό χειρισμό κορωνοϊών και βρήκαμε μία νέα, αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτική μέθοδο”. Επίσης, αναφέρεται ότι είχαν βρει “έναν τρόπο (μέθοδο) να αντικαθίσταται η πρωτεΐνη-ακίδα (S) χωρίς να αφήνονται ίχνη”.
Στις τρεις μελέτες Κινέζων φοιτητών αναφέρεται ότι λήφθηκαν συνολικά 30 δείγματα αίματος (ορού αίματος) και από τους έξι ασθενείς. Στο addendum της μελέτης των Zhou et. al (που υπογράφεται και από την Shi) αναφέρεται ότι λήφθηκαν 13 δείγματα αίματος από τέσσερις ασθενείς. Θυμίζουμε ότι οι μελέτες επιβλέφθηκαν από την Shi και υπογράφονται από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Σε ποια από τις δύο περιπτώσεις είπαν την αλήθεια η Shi και η Wuhan;
Σε μία από τις πτυχιακές μελέτες, ο συντάκτης της δίνει τις ευχαριστίες του στον Linfa Wang, πρωτεργάτη των πειραμάτων κατασκευής χιμαιρικών ιών και στενό συνεργάτη τόσο του Daszak όσο και της Shi. Επομένως, και ο Wang γνώριζε για το περιστατικό στο ορυχείο και όλα τα υπόλοιπα σημαντικά αδημοσίευτα στοιχεία τουλάχιστον από το 2014, αλλά κρατούσε το στόμα του κλειστό.
H Wuhan και τα φιλαράκια-συνεταιράκια της κράτησαν μυστικά για πολλά χρόνια όλα αυτά τα πολύ σημαντικά στοιχεία. Δεν τα μοιράστηκαν με την περιβόητη «επιστημονική κοινότητα». Με τον ίδιο τρόπο ενεργούν οι Αμερικανοί και όσοι επιδίδονται σε τέτοιου είδους έρευνες. Απ’ ότι φαίνεται, όλοι αυτοί οι «επιστήμονες» θυμούνται αυτήν την περίφημη «κοινότητα» μόνο όταν θέλουν να περάσουν το μήνυμα ότι η μόνη επιστημονική άποψη είναι η δική τους.
Έρχονται λοιπόν οι ίδιοι στις αρχές του 2020 και της πανδημίας, μας παρουσιάζουν το γονιδίωμα ενός «ιού»-φάντασμα (RaTG13), καταπατώντας την επιστημονική δεοντολογία, χωρίς να δώσουν στοιχεία για το παρελθόν του και χωρίς να κάνουν καμία αναφορά σε μία μελέτη της Wuhan του 2016 στην οποία αναφέρεται ως BtCoV/4991, και μας λένε ότι αυτό έχει 96,2% ομοιότητα με το γονιδίωμα του SARS-CoV-2. Αποκρύπτουν το περιστατικό του ορυχείου του 2012 στο οποίο αποδείχτηκε ότι ο BtCoV/4991 ήταν θανατηφόρος. Λένε ψέματα ότι αλληλούχησαν τον RaTG13 το 2020 και όταν «σκάνε» οι αποκαλύψεις που τους εκθέτουν, αναγκάζονται να ανακαλέσουν και να υποστηρίξουν ότι η αλληλούχηση έγινε το 2018. Ύστερα από την αποκάλυψη ότι το πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991 που είχε δημοσιευτεί στη μελέτη του 2016 είναι το ίδιο με το αντίστοιχο του RaTG13, δηλώνουν πως ο RaTG13 είναι ο BtCoV/4991. Ποιος τους πιστεύει;
Οι ίδιοι άνθρωποι και οι συνεργάτες-χρηματοδότες τους είναι αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο SARS-CoV-2 έχει φυσική προέλευση και δεν έχει σχέση με τα μακροχρόνια πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών που πραγματοποιούν με απόλυτη μυστικότητα.
Υπάρχουν πολλά σκοτεινά σημεία σε αυτήν την ιστορία του RaTG13. Θα προσπαθήσουμε να τα ξεδιαλύνουμε πιο κάτω, αφού πρώτα συγκεντρώσουμε μερικά ακόμα, τα οποία θα μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε από διαφορετικές οπτικές γωνίες το ερώτημα αν είναι ένας υπαρκτός ιός ή μία οντότητα κατασκευασμένη του υπολογιστή.
O RaTG13 και οι κορωνοϊοί του κλάδου 7896
Πρόσφατα κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές μελέτησαν την γονιδιωματική αλληλουχία του RaTG13 και παρατήρησαν ότι έξι αμπλικόνια του είχαν τον κωδικό 7896 και χρονολογία αλληλούχησης 2017. Ερευνώντας το θέμα βρήκαν ότι ο κωδικός αυτός αντιστοιχεί σε έναν κλάδο οχτώ κορωνοϊών, τον λεγόμενο κλάδο 7896. Μέχρι τον Αύγουστο του 2020 είχε δημοσιευτεί μόνο μία μικρή περιοχή του γονιδιώματος τους. Αυτή η περιοχή είναι εκείνη που είναι κοντά στην αντίστοιχη του RaTG13 αλλά και του SARS-CoV-2.
Η μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2020 και στην οποία γίνεται υπογράφεται από εννέα μέλη της EcoHealth Alliance (μεταξύ των οποίων ο Daszak) και από τέσσερις ερευνητές του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan (μεταξύ των οποίων η Shi) και από τον πολύ γνωστό πρωτεργάτη της έρευνας πάνω στην κατασκευή χιμαιρικών ιών και συνεργάτη των δύο προηγούμενων, Linfa Wang.
Περιέργως, στη μελέτη τα ονόματα των ιών δεν αντιστοιχούν σε ονόματα κορωνοϊών SARS. Επίσης, οι ακριβείς χρονολογίες και τοποθεσίες στις οποίες συλλέχθηκαν δεν αναφέρονται ούτε στη μελέτη αυτή ούτε στη βάση δεδομένων στην οποία δημοσιεύτηκε ένα μέρος του γονιδιώματος τους.
Το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan είχε υποβάλλει τις αλληλουχίες τους για έλεγχο στον αρμόδιο κρατικό φορέα της Κίνας τον Αύγουστο του 2019 (1, 2). Το επιστημονικό περιοδικό Nature έλαβε το κείμενο της μελέτης τον Οκτώβριο του 2019, η προδημοσίευση του έγινε εννέα μήνες αργότερα, στις 31 Μαΐου 2020, και η δημοσίευση τους έγινε τον Αύγουστο του 2020. Η Wuhan και η EcoHealth Alliance δεν έχoυν δώσει στη δημοσιότητα το αρχικό κείμενο της μελέτης, στο οποίο βασίστηκαν τα υπόλοιπα, έτσι ώστε να διαπιστωθεί αν κάποιοι από τους ιούς του κλάδου αυτού χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή χιμαιρικών ιών στο εργαστήριο.
Μία ακόμα αποκάλυψη για τον κλάδο αυτόν έγινε τον Μάιο του 2021. Σε μία από τις τρεις πτυχιακές μελέτες του 2019 που όπως αναφέραμε πιο πριν ανακάλυψαν ανεξάρτητοι ερευνητές, υπήρχαν στοιχεία που αποδείκνυαν ότι ήδη από τότε είχε βρεθεί (αλληλουχηθεί) ένα αρκετά μεγάλο μέρος του γονιδιώματος τους.
Το γονιδίωμα του SARS-CoV-2 δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2020. Η Wuhan ήξερε από τότε ότι ένα μέρος του γονιδιώματος ενός τουλάχιστον ιού από τον κλάδο αυτόν ήταν πολύ κοντά σε αυτό του SARS–CoV-2, οπότε ήξερε ότι ήταν και αυτός απειλή για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, δεν δημοσίευσε άμεσα τα στοιχεία που είχε για τον κλάδο αυτό.
Στην μελέτη των Ge et al. που δημοσιεύτηκε το 2016 και στην οποία δημοσιεύτηκε ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991, αναφέρονταν μόνο 276 δείγματα νυχτερίδων που συλλέχθηκαν το 2012 και το 2013 και ότι μόνο ένας από αυτούς είναι SARS. Όμως, στην προσθήκη (addendum) της πρόσφατης δημοσίευσης των Zhou et al. αναφέρεται ότι μεταξύ 2014 και 2015 συλλέχθηκαν άλλα 1.046 δείγματα με 134 αδημοσίευτους α-κορωνοϊούς και 7 επίσης αδημοσίευτους β-κορωνοϊούς. Έτσι λοιπόν, ξέρουμε ότι στο εγκαταλελειμμένο ορυχείο στη Mojiang συλλέχθηκαν συνολικά δέκα β-κορωνοϊοί. Από αυτούς οι εννέα είναι SARS: o επονομαζόμενος RaTG13 και οι οχτώ κορωνοϊοί του κλάδου 7896[8]. Γιατί παρέλειψαν οι Κινέζοι ερευνητές να αναφέρουν αυτά τα 1.046 δείγματα στη μελέτη τους;
Τον Ιούλιο του 2020 οι Jonathan Latham και Allison Wilson σχολίασαν σχετικά ότι “αυτά τα αντιφατικά μεταξύ τους στοιχεία αποκαλύπτουν ένα πλαίσιο συγκάλυψης και έλλειψης διαφάνειας, αναφορικά με την συλλογή και την δημοσίευση των αλληλουχιών των ιών αυτών”. Δεν θα ήταν τόσο επιεικείς στους χαρακτηρισμούς τους, αν γνώριζαν αυτά που θα ακολουθούσαν τους επόμενους μήνες.
Σε δύο διαλέξεις της τον Δεκέμβριο του 2020, η Shi αποκάλυψε τα ονόματα που είχαν δοθεί στους οχτώ κορωνοϊούς του κλάδου 7896. Στην δεύτερη από αυτές, δύο από τους ιούς του κλάδου αυτού (ο Ra7909 και ο Ra7924), στις διαφάνειες (slides) που χρησιμοποίησε η Shi, αναφέρονταν ως “κορωνοϊοί των νυχτερίδων της Mojiang”, επιβεβαιώνοντας την βάσιμη υποψία ότι προέρχονταν από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο της Mojiang, στο οποίο το 2012 είχε εμφανιστεί ο θανατηφόρος ιός BtCoV/4991.
Tον Φεβρουάριο του 2021, σε μία άλλη διάλεξη της Shi, οι δύο αυτοί ιοί είχαν εξαφανιστεί από την διαφάνεια (slide) έδειξε στο κοινό! Για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, η Shi έδειξε την ίδια διαφάνεια με αυτήν που είχε δείξει στη διάλεξη της τον Ιανουάριο του 2020, μόνο που από αυτήν είχαν αφαιρεθεί τα ονόματα των δύο αυτών ιών! Είναι φανερό ότι επιχείρησε να αποκρύψει το γεγονός ότι προέρχονταν από το ορυχείο της Mojiang και την συσχέτιση τους με αυτό που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του RaTG13. Έτσι εξηγείται γιατί στη μελέτη του 2020, στην οποία πρωτοαναφέρθηκαν, απουσιάζουν οι ακριβείς χρονολογίες και η τοποθεσία στην οποία συλλέχθηκαν.
Τρεις μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2021, με τις προαναφερόμενες ανακαλύψεις-αποκαλύψεις της ομάδας DRASTIC Research, έγινε γνωστό ότι ένα μεγάλο μέρος του γονιδιώματος τους ήταν γνωστό στους ερευνητές της Wuhan από το 2019. Έτσι, επιβεβαιώσαμε-διασταυρώσαμε αυτό που είχαμε μάθει από τις διαφάνειες (slides) των διαλέξεων της Shi, δηλαδή ότι οι κορωνοϊοί του κλάδου 7896 προέρχονταν από το ορυχείο της Mojiang.
Σημειώνεται ότι η ίδια η Shi είχε υποστηρίξει ότι οι κορωνοϊοί του κλάδου αυτού έχουν την ικανότητα να προσδένονται στα ανθρώπινα κύτταρα. Με άλλα λόγια ήξερε εδώ και χρόνια ότι αυτοί οι ιοί αποτελούσαν μία σοβαρή απειλή για το ανθρώπινο είδος. Επίσης, είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλοι οι κορωνοϊοί SARS που έχουν αυτή την ιδιότητα βρέθηκαν σε δείγματα νυχτερίδων R. Affinis στην επαρχία Yunnan…
Με άλλα λόγια, η Wuhan είχε στα χέρια της εδώ και χρόνια κορωνοϊούς SARS για τους οποίους γνώριζε ότι ήταν άμεση απειλή για το ανθρώπινο είδος και τους έκρυβε. Όταν δε τους εμφάνισε, με τρόπο συνειδητό και συστηματικό απέκρυψε σημαντικά στοιχεία γι’ αυτούς: Τους βρήκαν το 2014 ή 2015 στο ίδιο ορυχείο από το οποίο προέρχεται ο BtCoV/4991, ήξεραν από το 2012 ότι ο BtCoV/4991 προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα και είναι θανατηφόρος, και ισχυρίζονται ότι μέχρι τα μέσα του 2019 δεν είχαν προχωρήσει στην αλληλούχηση του γονιδιώματος τους! Τον Αύγουστο του 2020 δημοσιεύουν μόνο ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος τους, χωρίς να αναφέρουν από πού προέρχονται και πότε έγινε η συλλογή δειγμάτων τους, και τον Φεβρουάριο του 2021 τους εξαφανίζουν από μία διαφάνεια στην οποία συνδέονται με το ορυχείο και με αυτό που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του RaTG13…
Ένα από τα ερωτήματα που απευθύνουν τα μέλη της DRASTIC Research στον ΠΟΥ και σε επιστήμονες είναι αν τα γονιδιώματα των ιών του κλάδου 7896 χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί στον υπολογιστή αυτό του RaTG13, έτσι ώστε να στηριχτεί το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Ύστερα από όλα αυτά που ‘εχει κάνει η Wuhan, νομίζουμε ότι το ερώτημα είναι κάτι παραπάνω από εύλογο.
“RaTG13 exists on Nature (the journal) but not in nature”
Τον Σεπτέμβριο του 2020 η ερευνητική ομάδα της Κινέζας ιολόγου Li-Meng Yan δημοσίευσε την πρώτη της μελέτη πάνω στα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά του SARS-CoV-2 που υποδεικνύουν (αν δεν αποδεικνύουν) ότι ο ιός έχει υποστεί γενετικό χειρισμό. Σε αυτήν γίνονται κάποιες αναφορές στον RaTG13. Στην δεύτερη πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη της, δημοσιευμένη τον Οκτώβριο του 2020, αφιερώνει πολύ μεγαλύτερο χώρο σε αυτόν τον ιό-φάντασμα, παραθέτοντας επιστημονικά στοιχεία που αμφισβητούν την αυθεντικότητα του δημοσιευμένου γονιδιώματος του.
Το ίδιο θέμα διαπραγματεύονται κάποια άρθρα που έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα “Nerd has Power”. Σε κάποιο από αυτά έχουν δημοσιευτεί σχόλια από αναγνώστες της ιστοσελίδας. Αρκετά από αυτά είναι γραμμένα από επιστήμονες-ερευνητές. Προτείνουμε την ανάγνωση τους στους αναγνώστες που επιθυμούν να εμβαθύνουν στο θέμα.
Η σύνταξη του παρακάτω κειμένου έγινε με βάση κυρίως αυτές τις πηγές. Σε αυτό προσπαθήσαμε να αποδώσουμε περιληπτικά τα βασικά επιχειρήματα της άποψης ότι το γονιδίωμα του RaTG13 είναι τεχνητό. Για λόγους συντόμευσης και απλούστευσης δεν αναπαράγουμε όλους τους επιστημονικούς όρους που αναφέρονται σε αυτές προς τεκμηρίωση των απόψεων των συντακτών τους.
Το πρώτο μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991 που δημοσίευσε το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan το 2016 ήταν ένα συγκεκριμένο κομμάτι της πρωτεΐνης ακίδας του ιού: η περιοχή πρόσδεσης υποδοχέα (receptor binding domain, RBD). Η περιοχή αυτή καθορίζει αν ο ιός μπορεί να προσδεθεί στα ανθρώπινα κύτταρα. Αν η αλληλουχία αυτής της περιοχής μοιάζει με αυτήν του SARS-CoV-1, η ικανότητα του να προσβάλλει τον άνθρωπο θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Η Yan έφτιαξε μία συγκριτική ευθυγράμμιση των αλληλουχιών των RBD των ιών που έχει δημοσιεύσει η Wuhan, μεταξύ αυτών του SARS-CoV-1 (είναι ο πρώτος στη λίστα), του SARS-CoV-2 (αναφέρεται ως WIV1, από τα αρχικά του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan, WIV) και του RaTG13.
Σε αυτήν φαίνεται καθαρά ότι η RBD του RaTG13 είναι πολύ κοντά σε αυτήν του SARS, ειδικά σε μερικά σημεία που είναι κρίσιμα για την ικανότητα ενός ιού να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα. Δεν μπορεί να μην παρατήρησαν αυτήν την ομοιότητα η Shi και οι ιολόγοι του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan. Αν ο στόχος τους είναι η ανακάλυψη ιών που μπορούν να προσβάλλουν τον άνθρωπο, γιατί δεν δημοσίευσαν αμέσως αυτό το σημαντικό εύρημα; Αν το μελέτησαν, υπάρχει η πιθανότητα να το χρησιμοποίησαν για την κατασκευή χιμαιρικών ιών;
Ο ανυπόληπτος Daszak απαντώντας σε αυτό το ερώτημα υποστήριξε ότι το έκαναν επειδή το πολύ μικρό κομμάτι του γονιδιώματος που ήταν γνωστό “δεν είχε ακριβή ομοιότητα με αυτό του SARS”… Τo Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan προτίμησε να εκτεθεί μέσω της σιωπής του από το να ισχυριστεί κάτι παρόμοιο με αυτό που εκστόμισε ο Daszak. Άλλο πράγμα ένας επιχειρηματίας που το παίζει επιστήμονας και άλλο ένα κρατικός οργανισμός της Κίνας με τέτοιο αντικείμενο… Όπως και να’ χει, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο.
Η Yan έλαβε υπ’ όψιν της την παρατήρηση της ερευνητικής ομάδας των Κινέζων επιστημόνων της ερευνητικής ομάδας του Zhang, που είχαν βρει ότι ο SARS-CoV-2 έχει μία σχετική γονιδιωματική ομοιότητα με τους κορωνοϊούς ZC45 και ZXC21[9]. Έτσι, προχώρησε σε μία συγκριτική τους μελέτη με τον SARS-CoV-2 και τον RaTG13.
Στους ιούς που έχουν προκύψει μέσω της φυσικής εξελικτικής διαδικασίας, η αναλογία μεταξύ συνώνυμων (σημαντικών) και μη συνώνυμων (δευτερευουσών) μεταλλάξεων[10] είναι περίπου 5:1. Συγκρίνοντας το γονιδίωμα των RBD των συγγενικών μεταξύ τους κορωνοϊών ZC45 και ZXC21, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτή η αναλογία τηρείται. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε αν συγκρίνουμε αυτό του RaTG13 με αυτό του SARS-CoV-2. Σημειώνεται πως οι ZC45 και ZXC21 έχουν 97% γονιδιωματική ομοιότητα, περίπου την ίδια με αυτή που ισχυρίζεται η Wuhan ότι έχουν οι RaTG13 και SARS-CoV-2 (96,2%). Επίσης, σημειώνουμε πως οι ZC45 και ZXC21 δεν έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα.
Ωστόσο, από την γραφική παράσταση της σύγκρισης μεταξύ RaTG13 και SARS-CoV-2 προκύπτει ότι για μία στατιστικά σημαντική περιοχή 700 αμινοξέων (που αντιστοιχεί σε περίπου 2.100 νουκλεοτίδια), δεν υπάρχει συγχρονισμός των καμπυλών των συνώνυμων και μη συνώνυμων μεταλλάξεων.
Αν επικεντρωθούμε στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας, ενώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS–CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) η αναλογία αυτή είναι στο 44:1. Η σημασία αυτού του ευρήματος δεν έγκειται μόνο στην εμφανώς τεράστια ως εξωπραγματική ποσοτική απόκλιση που δεν μπορεί να έχει φυσική προέλευση. Έχει και μία ποιοτική παράμετρο που δείχνει ότι αυτή η τεράστια διαφοροποίηση του RaTG13 δεν μπορεί να έχει προέλθει μέσω της εξελικτικής διαδικασίας: Η υποπεριοχή S2 της πρωτεΐνης-ακίδας των ιών είναι πολύ λιγότερο επιρρεπής σε εξελικτικές αλλαγές σε σχέση με την S1. Δηλαδή, είναι απίθανο αυτή ειδικά η περιοχή να έχει υποστεί τόσες και τέτοιες μεταλλάξεις για να έχει δημιουργηθεί αυτή η υπερβολικά μεγάλη αναλογία.
Τo χαρακτηριστικό αυτό εξηγείται μόνο αν δεχτούμε την υπόθεση της τεχνητής κατασκευής του γονιδιώματος του στον υπολογιστή. Στην περίπτωση αυτή, αυτοί που τον κατασκεύασαν φρόντισαν να διατηρήσουν την αναλογία 5,4:1 στην πρωτεΐνη ακίδα του και στην υποπεριοχή της S1. Όταν όμως η κατασκευή του έφτασε στην υποπεριοχή S2, θα είχαν εξαντληθεί οι μη συνώνυμες μεταλλάξεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, οπότε προέκυψε αυτό το περίεργο έως εξωπραγματικό αποτέλεσμα. Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Nerd, είναι εύκολο κάποιος να κατασκευάσει ένα τεχνητό γονιδίωμα ιού που να φαίνεται φυσικό, είναι όμως πάρα πολύ δύσκολο ως αδύνατο να διατηρήσει μία αναλογία κοντά στο 5:1 μεταξύ αυτού και ενός συγγενικού του ιού σε όλες τις επιμέρους περιοχές του.
Μία πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι ο RaTG13 δεν μπορεί να προσβάλλει τις νυχτερίδες του είδους Rhinolophus, συγκεκριμένα αυτές των υποειδών Rhinolophus macrotis και Rhinolophus pusillus. Ο υποτιθέμενος ξενιστής του ιού αυτού είναι οι νυχτερίδες του υποείδους Rhinolophus affinis, το οποίο είναι συγγενικό των δύο προηγούμενων, δηλαδή ανήκουν στο ίδιο είδος. Είναι μάλλον απίθανο ένας ιός να μην μπορεί να προσβάλλει νυχτερίδες δύο υποειδών που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που (υποτίθεται ότι) είναι ξενιστής του.
Η Yan υποστηρίζει ότι στην περίπτωση των SARS-CoV-2 και RaTG13 τουλάχιστον ένας από τους δύο ιούς δεν έχει φυσική προέλευση. Επίσης, θεωρεί πιθανό ο RaTG13 να έχει «χτιστεί» πάνω σε εκείνο το κομμάτι του γονιδιώματος του BtCoV/4991 που είχε δημοσιευτεί το 2016.
Ο SARS-CoV-2 φαίνεται φυσικός επειδή – όπως όλα δείχνουν- έχει κατασκευαστεί με βάση κάποιο φυσικό πρότυπο (καλούπι, “template”). Έχει γονιδιωματική ομοιότητα με τους ZC45 και ZXC21 από 94% ως 100% σε όλες τις περιοχές του γονιδιώματος τους, εκτός από την υποπεριοχή S1 της πρωτεΐνης ακίδας. Σε αυτήν το ποσοστό ομοιότητας πέφτει στο 69%.
Αυτή η διαφορά στα ποσοστά ομοιότητας δεν μπορεί να έχει προκύψει με φυσικό τρόπο. Μέσω της φυσικής επιλογής γίνονται μεταλλάξεις τυχαία σε όλο το γονιδίωμα και επομένως δεν μπορεί κάποιο μέρος του να είναι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Εξηγείται μόνο μέσω της ανθρώπινης παρέμβασης. Αν ο ισχυρισμός της Yan ότι οι ιοί που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του πρέπει να είναι οι ZC45 και ZXC21, τότε πρόκειται για έναν ιό «made in China»[11], αφού μόνο οι Κινέζοι κατέχουν ζωντανά δείγματα τους[12].
Η υποπεριοχή S1 ενός ιού καθορίζει ποιους ξενιστές μπορεί να προσβάλλει ο ιός αυτός. Το πιο κρίσιμο –για τον καθορισμό αυτό- κομμάτι της υποπεριοχής S1 του SARS-CoV-2 διαφέρει από τους δύο κορωνοϊούς που αναφέραμε πιο πριν, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό του SARS-CoV-1, ενός ιού που ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κυρίως από αυτό το μέρος του, το οποίο του προσδίδει την ικανότητα να προσδένεται στα ανθρώπινα κύτταρα. Επομένως, ο SARS–CoV-2 είναι ένα σχεδόν πιστό «αντίγραφο» δύο ιών (ZC45 και ZXC21)που δεν μπορούν να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα, εκτός από εκείνο το τμήμα της υποπεριοχής της πρωτεΐνης-ακίδας που καθορίζει αυτήν την ικανότητα[13]. Το τμήμα του αυτό είναι «αντίγραφο» της πρωτεΐνης- ακίδας ενός άλλου ιού (SARS–CoV-1), ο οποίος μπορεί να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα.
Και αυτό το περίεργο χαρακτηριστικό δεν μπορεί να εξηγηθεί μέσω της φυσικής επιλογής. Οι υποστηρικτές αυτής της τελευταίας ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα ενός αιφνίδιου συμβάντος της εξελικτικής διαδικασίας, πχ ενός συμβάντος ανασυνδυασμού. Όμως σε αυτήν την περίπτωση θα απαιτούνταν τουλάχιστον δύο τέτοια συμβάντα. Υποθετικά, στο πρώτο από αυτά, στο γονιδίωμα του SARS-CoV-2 θα άλλαζε ακριβώς εκείνο το κομμάτι της υποπεριοχής S1 της πρωτεΐνης ακίδας που του προσδίδει την ικανότητα να προσβάλλει τον άνθρωπο. Στο δεύτερο, θα αποκτούσε την μοναδική περιοχή πρόσδεσης που έχει, η οποία είναι διαφορετική από αυτές των υπόλοιπων β-κορωνοϊών. Η πιθανότητα να έχουν συμβεί αυτά στη φύση είναι σχεδόν μηδενική.
Αντίθετα, γνωρίζουμε ότι η Shi είναι ειδική στην εργαστηριακή κατασκευή τέτοιων χιμαιρικών ιών. Το 2015 δημοσίευσε, μαζί με τον εξίσου ειδικό στον τομέα αυτό Ralph Baric, μία πολύ γνωστή μελέτη, στην οποία περιγραφόταν η δημιουργία στο εργαστήριο ενός χιμαιρικού ιού, αντικαθιστώντας την πρωτεΐνη-ακίδα ενός ιού που δεν προσέβαλλε τα ανθρώπινα κύτταρα με αυτήν ενός άλλου που είχε αυτήν την ικανότητα.
Με παρόμοιο τρόπο μπορεί να έχει προστεθεί στον ιό η μοναδική περιοχή πρόσδεσης φουρίνης που διαθέτει. Η περιοχή αυτή απουσιάζει τόσο σε όλους τους υπόλοιπους β-κορωνοϊούς όσο και στον RaTG13. Μία μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2006 έδειξε ότι η πρόσθεση στο εργαστήριο της κατάλληλης περιοχής πρόσδεσης φουρίνης σε έναν κορωνοϊό αυξάνει την περιοχή διάχυσης του, προσδίνοντας του την ικανότητα να προσβάλλει περισσότερα είδη κυττάρων και επομένως περισσότερα όργανα ενός οργανισμού. Αν κάποιος ιολόγος ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο, δηλαδή να αντικαταστήσει την περιοχή πρόσδεσης φουρίνης ενός ιού με αυτήν ενός άλλου ιού, δεν θα είχε μεγάλες δυσκολίες στο να βρει μία τέτοια. Τέτοιες περιοχές πρόσδεσης φουρίνης έχουν, για παράδειγμα, πολλοί ιοί που προκαλούν γρίπη.
Ο Nerd σημειώνει σχετικά ότι “αν ήταν η Μητέρα Φύση είναι αυτή που έφτιαξε τον SARS–CoV-2, τότε η Μητέρα-Φύση θα πρέπει να έχει διαβάσει πολύ προσεκτικά τις πρόσφατες επιστημονικές μελέτες και να έχει εφαρμόσει πιστά τα κρίσιμα ευρήματα τους στο έργο της”.
Ένα ακόμα πολύ περίεργο χαρακτηριστικό του SARS-CoV-2 σχετίζεται για την πρωτεΐνη Ε. Ενώ εξελικτικά είναι αρκετά μακριά από τους ZC45 και ZXC21, η πρωτεΐνη Ε του έχει 100% γονιδιωματική ομοιότητα με αυτή των δύο αυτών ιών που δεν προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Η πρωτεΐνη αυτή είναι επιρρεπής σε μεταλλάξεις των αμινοξέων της. Θα ήταν αδύνατο να έχει διατηρήσει αναλλοίωτη τη γονιδιωματική της αλληλουχία σε μία φυσική εξελικτική διαδικασία στην οποία ο ιός θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστον δύο γενετικά άλματα για να φτάσει στον άνθρωπο. Επομένως, αυτή η ομοιότητα σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα μιας φυσικής εξελικτικής διαδικασίας.
Η βάσιμη υπόθεση ότι ο RaTG13 είναι ένας τεχνητός ιός ενισχύεται ακόμα περισσότερο από τον ισχυρισμό του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan ότι δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα αυτού του ιού-φάντασμα. Η ύπαρξη ενός τέτοιου δείγματος, διαθέσιμου για έρευνα από άλλους επιστήμονες είναι ένα βασικό προαπαιτούμενο για να γίνει γενικά αποδεκτή μία γονιδιωματική αλληλουχία. Οι βάσεις δεδομένων στις οποίες δημοσιεύονται τα γονιδιώματα των ιών δεν έχουν την δυνατότητα να ελέγξουν την αυθεντικότητα ή την ορθότητα τους. Η ύπαρξη του δεν μπορεί να επαληθευτεί επιστημονικά και η αυθεντικότητα αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του εξαρτάται αποκλειστικά από την ειλικρίνεια και την φερεγγυότητα του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan…
Η ερμηνεία-εξήγηση των πολύ ασυνήθιστων έως αλλόκοτων χαρακτηριστικών του δίνεται με την παραδοχή ότι δεν είναι ένας ιός που απαντάται στη φύση· ούτε καν ένας τεχνητός χιμαιρικός ιός, αλλά ένα γονιδίωμα κατασκευασμένο στον υπολογιστή. Η φυσική επιλογή δεν είναι επαρκής για να εξηγήσει ούτε πώς ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Σε αυτήν την περίπτωση, ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του RaTG13 είναι αυτό του BtCoV/4991 που δημοσιεύτηκε το 2016 και το υπόλοιπο κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2, έχοντας ως βάση κάποιον ή κάποιους από τους προαναφερθέντες ιούς (του κλάδου 7896 ή ακόμα και τον ίδιο τον SARS-CoV-2) ή κάποιον άλλον που δεν γνωρίζουμε.
Τα επιβεβαιωμένα στοιχεία-δεδομένα που έχουμε μέχρι σήμερα για τον RaTG13
Τα εξακριβωμένα-επιβεβαιωμένα στοιχεία και δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής για τον RaTG13 είναι τα ακόλουθα:
1.Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό δείγμα του.
2.Αυτό που παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2020 ως γονιδίωμα του έχει 96,2% ομοιότητα με το γονιδίωμα του SARS-CoV-2. Το 40% του αντιστοιχεί σε μη αναγνωρίσιμες αλληλουχίες και το 10% σε ανθρώπινο γονιδίωμα.
3.Mόνο το 0,65-0,70% της γονιδιωματικής αλληλουχίας του RaTG13 είναι βακτηριακό, ενώ σε δείγματα που προέρχονται από περιττώματα νυχτερίδων το ποσοστό των βακτηρίων κυμαίνεται από 20 ως 90%. Μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος τους είναι είδη βακτηρίων που ζουν σε περιοχές αρκετά μακριά από την επαρχία Yunnan, στην οποία υποτίθεται ότι έγινε η συλλογή των δειγμάτων του.
4.Το 30% του γονιδιώματος ενός ιού που παρουσιάστηκε ως κορωνοϊός των νυχτερίδων, δεν προέρχεται από νυχτερίδες. Γενικά, το γονιδίωμα του δεν έχει τα χαρακτηριστικά του γονιδιώματος ενός ιού ο οποίος έχει προέλθει από δείγμα περιττωμάτων νυχτερίδων.
5.Έχουν δημοσιευτεί σε τρεις βάσεις δεδομένων τρεις -διαφορετικές μεταξύ τους- αλληλουχίες του γονιδιώματος του. Σε καμία βάση δεδομένων δεν έχει δημοσιευτεί η χρωματογραφία του. Παρότι τα αρχικά “TG” στην ονομασία του παραπέμπουν στην πόλη Tongguanzhen της Κίνας, στα αρχεία που «ανέβασε» η Wuhan σε αυτές, στην κατηγορία “γεωγραφική τοποθεσία” αναφέρεται η Κίνα.
6.Μία πολύ μικρή περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του ταυτίζεται με την αντίστοιχη του BtCoV/4991. Δείγματα που περιείχαν αυτόν τον τελευταίο μεταφέρθηκαν το 2012 στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Η μεταφορά τους στη Wuhan, ο μετέπειτα χειρισμός του ιού από το Ινστιτούτο, καθώς και το γονιδίωμα του, δεν δημοσιοποιήθηκαν από αυτό, παρότι ήταν γνωστό ότι ήταν θανατηφόρος για τον άνθρωπο.
7.Μία αρκετά μεγαλύτερη περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του είναι η ίδια με αυτήν των κορωνοϊών του κλάδου 7896, οι οποίοι είχαν βρεθεί στο ίδιο ορυχείο στο οποίο βρέθηκε ο BtCoV/4991 το 2012. Η ύπαρξη τους κρατήθηκε κρυφή από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και τα πολιτικά του αφεντικά.
8.Αυτό που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του έχει στην κρίσιμη περιοχή της πρωτεΐνης-ακίδας ακριβώς τα ίδια τρία ενθέματα με αυτά που έχoυν μόνο ο SARS-CoV-2 και ο ιός HIV (1, 2, 3).
9.Δεν μπορεί να προσβάλλει δύο υποείδη νυχτερίδων που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που υποτίθεται ότι είναι ξενιστής του.
10.Στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας, η οποία είναι πολύ λιγότερο επιρρεπής σε εξελικτικές αλλαγές σε σχέση με την S1, οι μεταλλάξεις που απαντώνται στο γονιδίωμα του RaTG13 είναι υπερβολικά πολλές. Σε ιούς με φυλογενετική συγγένεια η αναλογία μεταξύ συνώνυμων και μη συνώνυμων μεταλλάξεων είναι γύρω στο 5:1. Eνώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS-CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) είναι στο εξωπραγματικό 44:1.
11.Στην μελέτη μέσω της οποίας δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη του, δεν δίνεται καμία πληροφορία για το παρελθόν του, αναφέρεται ψευδώς ότι η χρονολογία της αλληλούχησης του ήταν το 2020.
12.Στην ίδια μελέτη δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στον BtCoV/4991. Η ταύτιση του με τον BtCoV/4991 έγινε από τους υπογράφοντες τη μελέτη εννέα μήνες μετά την δημοσίευση της, με μία προσθήκη (addendum) σε αυτήν.
Επίλογος
Ένας ερευνητής που μελέτησε τις ασυνήθιστες ως αλλόκοτες ιδιότητες του RaTG13 και τις πολλές αντιφάσεις στην υπόθεση της δημοσίευσης του, έγραψε ότι αυτός υπάρχει στο Nature (το επιστημονικό περιοδικό), όχι όμως στη Φύση (Νature): “RaTG13 exists on Nature (the journal) but not in nature”.
[1] Εννοώντας την επιδημία του ιού SARS.
[2] Η Yang είναι Κινέζα ιολόγος που ύστερα από αποκαλύψεις που είχε κάνει για την προέλευση του SARS-CoV-2, τον Απρίλιο του 2020 εγκατέλειψε το Hong Kong και αυτομόλησε στις ΗΠΑ. Έχει συγκροτήσει μία ανεξάρτητη ερευνητική ομάδα και μέχρι σήμερα (Ιανουάριος 2021) έχει δημοσιεύσει τρεις σχετικές μελέτες (1, 2, 3).
[3] Στην μελέτη των Zhou et al. δεν αναφέρεται το πρωτόκολλο που τηρήθηκε στην δειγματοληψία και γενικά στο χειρισμό του ιού RaTG13. Εκτός από το ότι η παράλειψη αυτή είναι άκρως αντιεπιστημονική, είναι εξαιρετικά περίεργη και γεννά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία της μελέτης και την αυθεντικότητα του δημοσιευμένου γονιδιώματος του ιού.
[4] Η ακριβής του θέση δεν ανακοινώθηκε ποτέ από τις κινεζικές Αρχές. Εντοπίστηκε αργότερα από ερευνητές της ομάδας DRASTIC Research, ύστερα από επίπονη και συνδυαστική μελέτη διαφόρων πηγών.
[5] Η προπαγάνδα της Κινέζας δημοσιογράφου είναι τόσο αφελής και χοντροκομμένη που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Σε κάποιο σημείο του άρθρου γράφει ότι η Shi είναι πολύ ενοχλημένη που κάποια media αναπαράγουν την άποψη ότι ο SARS-CoV-2 είναι εργαστηριακός. Για να αντικρούσει την άποψη αυτή παραθέτει μία δήλωση του συνεργάτη της και χρηματοδότη της, Peter Daszak, ότι “η Shi ηγείται ενός παγκοσμίου κλάσης εργαστηρίου με υψηλά standards”. O Daszak παρουσιάζεται απλά ως ένας από τους “άλλους επιστήμονες που γρήγορα απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό”. Λίγο μετά την δημοσίευση του άρθρου «έσκασαν» οι αποκαλύψεις για το ρόλο του στο στήσιμο του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Διαβάζοντας πρώτα τα σχετικά άρθρα στη δική μας ιστοσελίδα ή σε άλλες, ο αναγνώστης του άρθρου του Scientific American μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της προπαγάνδας και να εκτιμήσει αν οι χαρακτηρισμοί μας στην αρχή της υποσημείωσης είναι υπερβολικοί.
[6] Δεν διευκρινίζεται ούτε πότε έγιναν τότε, ούτε πότε έγιναν πρόσφατα.
[7] Το τεστ που αναφέρεται στην διδακτορική μελέτη είναι διαφορετικό από εκείνο που αναφέρει ο Li στην πτυχιακή του μελέτη. Γενικά, στο διδακτορικό υπάρχουν κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις σε σχέση με την πτυχιακή μελέτη. Σε κάποιο βαθμό αυτό είναι αναμενόμενο. Ο Huang το έγραψε στο Πεκίνο περίπου δύο χρόνια μετά τα συμβάντα.
[8] Αρχικά κάποιοι ερευνητές της ομάδας DRASTIC Research ανακάλυψαν ότι οι οχτώ αυτοί ιοί είχαν συλλεχθεί στην επαρχία Yunnan (στην οποία ανήκει το ορυχείο). Όπως θα δούμε αμέσως μετά, το 2021 αποκαλύφθηκε ότι προέρχονταν από το ορυχείο.
[9] Όπως είδαμε στην αρχή της ανάρτησης μας, η ομάδα του Zhang πλήρωσε ακριβά την δημοσιοποίηση της σύνδεσης-συσχέτισης του SARS-CoV-2 με αυτούς τους κορωνοϊούς. Το καθεστώς της Κίνας έκλεισε το εργαστήριο της. Απ’ ότι φαίνεται, πλήρωσε και την δημοσίευση στοιχείων για τους ZC45 και ZXC21…
[10] Οι πρώτες προκαλούν αλλαγές στα αμινοξέα και γενικά στο γενετικό υλικό, ενώ οι δεύτερες όχι.
[11] Με χρηματοδότηση (και) από τις ΗΠΑ.
[12] Ή τουλάχιστον ισχυρίζονται ότι τα έχουν. Με αυτούς ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποιο γονιδίωμα είναι πραγματικό και ποιο κατασκευασμένο και για το ποιος ιός έχει φυσική προέλευση και ποιος όχι.
[13] Ίσως γι’ αυτό το καθεστώς της Κίνας τιμώρησε τους επιστήμονες που τον Φεβρουάριο του 2020 δημοσίευσαν στοιχεία για τους ZC45 και ZXC21 χωρίς την έγκριση του.
