 |
Φωτογραφία από εργαστήριο του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan που δέχεται σταθερά αιτιάσεις για πιθανή διαρροή του κορονοϊού από εκεί στην κοντινή αγορά θαλασσινών και άγριας ζωής που σχετίζονται με πολλά από τα πρώτα κρούσματα |
the independent researchers
RaTG13: Ένας ιός-φάντασμα με πολύ σκοτεινό παρελθόν
Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον RaTG13, μία οντότητα με πολύ σκοτεινό παρελθόν, η οποία στην αρχή της πανδημίας παρουσιάστηκε από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan ως o πλησιέστερος ιός στον SARS-CoV-2. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν «ιό»-φάντασμα, αφού δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα του έτσι ώστε να είναι επαληθεύσιμη η ύπαρξη του, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που θέτουν σε αμφισβήτηση την αυθεντικότητα του γονιδιώματος του. Το δε παρελθόν του είναι ακόμα πιο σκοτεινό από την αβέβαιη ύπαρξη του. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα χρονικό συγκαλύψεων, αποκρύψεων στοιχείων και ψεμάτων με επιστημονικό μανδύα.
Καθώς τα γεγονότα και τα στοιχεία που συνθέτουν το παρελθόν του έχουν δημοσιευτεί στα αγγλικά αλλά και σε άλλες γλώσσες, η αρχική μας πρόθεση ήταν να αφιερώσουμε στο θέμα του περιορισμένο χώρο, εντάσσοντας το σε κάποιο από τα μέρη του αφιερώματος στην κατασκευή και κατάρρευση του (καθόλου αθώου) αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Παρατηρήσαμε, όμως, ότι στο διαδίκτυο απουσιάζουν οι σχετικές πληροφορίες στα ελληνικά. Έτσι αποφασίσαμε να του αφιερώσουμε μία ξεχωριστή ανάρτηση.
Θεωρούμε ότι το θέμα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ότι κάποιες πτυχές του ενδείκνυνται για την εξαγωγή πολλαπλών συμπερασμάτων για την υπόθεση της προέλευσης του SARS-CoV-2. Ωστόσο, αναπόφευκτα έχει αρκετούς επιστημονικούς όρους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την ανάγνωση του από ανθρώπους που δεν έχουν επαφή ή εξοικείωση με αυτήν την ορολογία. Προσπαθήσαμε να τους απλουστεύσουμε και να τους περιορίσουμε, θυσιάζοντας ίσως ένα μέρος της ακρίβειας του κειμένου. Αν κάποιος αναγνώστης διαβάζοντας το κρίνει ότι το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν τον έχει βοηθήσει στην ανάγνωση του, μπορεί να διαβάσει μία περίληψη του εδώ:
Περίληψη
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και η επικεφαλής του, Zheng-Li Shi, δημοσίευσαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature μία μελέτη στην οποία εμφανιζόταν το σχεδόν πλήρες γονιδίωμα ενός άγνωστου ως τότε ιού με το όνομα RaTG13, ισχυριζόμενοι ότι ήταν ο πλησιέστερος φυλογενετικά ιός στον SARS-CoV-2. Στις 31 Ιανουαρίου 2020, η Shi είχε δημοσιεύσει μία άλλη μελέτη πάνω στον SARS-CoV-2. Σε αυτήν δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στον RaTG13. Οι δύο μελέτες είχαν υποβληθεί για δημοσίευση την ίδια μέρα, στις 20 Ιανουαρίου 2020.
Η μελέτη της 3ης Φεβρουαρίου δημοσιεύτηκε σε μία συγκυρία στην οποία η Κίνα δεχόταν αιτιάσεις για μία πιθανή διαρροή του νέου κορωνοϊού από κάποιο εργαστήριο της. Καθώς στην υπόθεση αυτή εμπλέκονταν άμεσα και οι ΗΠΑ, μέσω της χρηματοδότησης πειραμάτων δημιουργίας χιμαιρικών ιών στην Κίνα, την 1η Φεβρουαρίου 2020, είχε αρχίσει να «στήνεται» το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2. Καθώς ήταν αδύνατον να βρεθεί κάποιος ενδιάμεσος ξενιστής που να δικαιολογεί κάποιο γενετικό άλμα του SARS-CoV-2, οι απελπισμένοι πρωτεργάτες της κατασκευής του αφηγήματος στράφηκαν στη «λύση» ενός ιού φυλογενετικά κοντά στον SARS-CoV-2, προκειμένου να το υποστηρίξουν και να το προωθήσουν.
Προκάλεσε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι ενώ στη μελέτη υποστηριζόταν ότι το γονιδίωμα του είχε 96,2% ομοιότητα με αυτό του SARS-CoV-2, δεν αναφερόταν σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του. Επίσης, δεν πέρασε απαρατήρητο το ότι στην πρώτη της μελέτη για το ίδιο θέμα (η οποία δημοσιεύτηκε τρείς μέρες πριν από τη δεύτερη), η Shi δεν είχε αναφέρει τίποτα για τον RaTG13. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που σκέφτηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το περιεχόμενο αυτής της δεύτερης δημοσίευσης και άρχισαν να ερευνούν το θέμα.
Την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 3 Φεβρουαρίου 2020, δημοσιεύτηκε στην ίδια ιστοσελίδα μία άλλη μελέτη Κινέζων ερευνητών πάνω στον SARS-CoV-2, με επικεφαλής τον Υong-Zeng Zhang. Και σε αυτήν δεν υπήρχε καμία αναφορά στον RaTG13. Αντίθετα, υποστηριζόταν ότι ο SARS-CoV-2 είναι φυλογενετικά κοντά σε δύο άλλους κορωνοϊούς (ZC45 και ZXC21), οι οποίοι όμως δεν έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Την επόμενη μέρα η κυβέρνηση της Κίνας έκλεισε το εργαστήριο των επιστημόνων που την είχαν πραγματοποιήσει. Κάτι δεν πήγαινε καλά και με αυτήν την ιστορία. Όσοι την παρακολουθούσαν δεν είχαν εξακριβώσει ποιο ήταν το στοιχείο στη μελέτη της ομάδας του Zhang του οποίου η δημοσίευση ενόχλησε το καθεστώς της Κίνας.
Ανεξάρτητοι ερευνητές, ατομικά ή συλλογικά, άρχισαν να ερευνούν το θέμα του RaTG13. Στα πλαίσια αυτής της έρευνας, τον Απρίλιο του 2020 αποκαλύφθηκε ότι το 2016 είχε δημοσιευτεί σε μία βάση δεδομένων μία πολύ μικρή περιοχή του γονιδιώματος ενός ιού με το όνομα BtCoV/4991, η οποία ήταν ακριβώς η ίδια με την αντίστοιχη περιοχή αυτού που είχε παρουσιαστεί ως γονιδίωμα του RaTG13. Τότε μάθαμε ότι ο BtCoV/4991 είχε εμφανιστεί το 2012 σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο κοντά στην πόλη Mojiang της Κίνας.
Ένα μήνα αργότερα αποκαλύφθηκαν και άλλα στοιχεία που είχε αποκρύψει η Wuhan για τον BtCoV/4991. Ήρθαν στο φως μία πτυχιακή και μία διδακτορική μελέτη δύο Κινέζων φοιτητών, των οποίων το θέμα ήταν σχετικό με το συμβάν στο ορυχείο το 2012. Τότε ο ιός είχε προκαλέσει το θάνατο τριών μεταλλωρύχων και την σοβαρή πνευμονία άλλων τριών. Τότε η Wuhan -αλλά και άλλα κρατικά ερευνητικά κέντρα της Κίνας- είχε λάβει και αναλύσει δείγματα των ασθενών, καθώς και δείγματα περιττωμάτων νυχτερίδων από το ορυχείο. Κανένας από τους κρατικούς φορείς της Κίνας που γνώριζαν ή και χειρίστηκαν το σοβαρό αυτό περιστατικό δεν ειδοποίησε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Επίσης, δεν έγινε η παραμικρή αναφορά σε αυτό σε καμία από τις δημοσιεύσεις του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan από το 2012. Είναι αξιοπερίεργο ότι στην μελέτη της Shi της 31ης Ιανουαρίου 2020, από την σύγκριση του SARS-CoV-2 με δεκάδες α και β κορωνοϊούς, απουσιάζει ο BtCoV/4991. Τέλος, το στόμα τους κλειστό κράτησαν και οι Αμερικάνοι χρηματοδότες και συνεργάτες των Κινέζων.
Αυτό το δεύτερο κύμα αποκαλύψεων έβγαλε στην επιφάνεια και μία αξιοπρόσεκτη απόκρυψη στην οποία είχε προβεί το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan: στη μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2020 και υπογραφόταν και από την επικεφαλής του, Ζheng-Li Shi, περιέργως δεν γινόταν αναφορά σε μία μελέτη του 2016, που είχε υπογράψει η ίδια, και στην οποία είχε ανακοινωθεί η μερική αλληλούχηση του γονιδιώματος του BtCoV/4991.
Τον Μάιο του 2020 «έσκασε» μία ακόμα αποκάλυψη: Το γονιδίωμα του BtCoV/4991 δεν αλληλουχήθηκε το 2020 όπως ισχυριζόταν ψευδώς η Wuhan και οι Αμερικανοί συνεργάτες-χρηματοδότες της, αλλά ήταν γνωστό από το 2017-2018 (1, 2, 3). Οι Κινέζοι ερευνητές της Wuhan, όμως, γνώριζαν από το 2012 ότι ο ιός μπορεί να προσβάλλει τα ανθρώπινα κύτταρα και ότι είναι θανατηφόρος. Επίσης, είχαν στα χέρια τους ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του από το 2016, όταν δημοσιεύτηκε το γονιδίωμα της περιοχής του που καθορίζει αυτήν την ικανότητα. Ωστόσο, κράτησαν μυστική την συσχέτιση αυτού του επικίνδυνου ιού με το σοβαρό περιστατικό του ορυχείου και τα στοιχεία για την επικινδυνότητα του .
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2020, υπό την πίεση των συνεχόμενων αποκαλύψεων και των αποτελεσμάτων της έρευνας που είχαν πραγματοπιήσει ανεξάρτητοι ερευνητές πάνω στην υπόθεση του RaTG13, η Wuhan αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι κάποιες από τις αποκαλύψεις ήταν βάσιμες, χωρίς όμως να δώσει εξηγήσεις για μία σειρά αντιφάσεων, ασαφειών και κενών που υπήρχαν σε αυτήν. Η επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιολογίας απέδωσε αυθαίρετα τον θάνατο των τριών μεταλλωρύχων σε μυκητίαση, παρά τα ιατρικά στοιχεία που περιέχονταν στην πτυχιακή και στη διδακτορική μελέτη και που αποδείκνυαν ότι είχαν μία σοβαρή ιική λοίμωξη. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι το δείγμα από το οποίο υποτίθεται ότι είχε προκύψει το γονιδίωμα του RaTG13 είχε εξαντληθεί, οπότε η ύπαρξη του δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί: Ο RaTG13 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία αλληλουχία γραμμάτων σε μία οθόνη.
Εκτός από απόκρυψη στοιχείων, η Wuhan κατηγορήθηκε για μία σειρά σοβαρών παρατυπιών και σφαλμάτων στη μεθοδολογία της μελέτης που είχε δημοσιεύσει τον Φεβρουάριο του 2020 (1, 2, 3, 4). Εκτός από την ευθεία αμφισβήτηση της αυθεντικότητας του δημοσιευμένου γονιδιώματος του επονομαζόμενου RaTG13, η Wuhan κατηγορήθηκε ευθέως για απάτη και για εγκληματική αμέλεια. Γνώριζε από το 2012 ότι ο ιός ήταν θανατηφόρος και όχι μόνο απέκρυψε την ύπαρξη του για οχτώ χρόνια, αλλά τον Φεβρουάριο του 2020, στην αρχή της πανδημίας, τον μετονόμασε κρυφά σε RaTG13, παρουσιάζοντας ένα γονιδίωμα χωρίς κανένα ζωντανό δείγμα ιού.
Ένα ερώτημα που τέθηκε τότε είναι πώς είναι δυνατόν ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 να έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον (BtCoV/4991) ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Το γενικότερο ερώτημα που έθεσαν πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές είναι πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι τα συμπεράσματα μίας μελέτης (αν όχι ολόκληρη η μελέτη) μιας ομάδας επιστημόνων που λέει συνειδητά ψέματα, συγκαλύπτει βασικά στοιχεία της και αναγκάζεται να παραδεχτεί κάποια από αυτά μόνο μετά την αποκάλυψη τους από άλλους επιστήμονες. Εμείς θα προσθέταμε το ερώτημα πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα ερευνητικό κέντρο που αποκρύπτει και παραποιεί επιστημονικά στοιχεία για επικίνδυνους ιούς και για το οποίο υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το έχει κάνει κατ’ επανάληψη προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει σε πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών.
Μία ακόμα σημαντική αποκάλυψη έγινε τον Μάιο του 2021. Ανεξάρτητοι ερευνητές ανακάλυψαν τρεις πτυχιακές εργασίες Κινέζων φοιτητών που χρονολογούνται από το 2014 ως το 2019, οι οποίες επιβλέφτηκαν από την Shi. Από τα στοιχεία που περιέχονται σε μία από αυτές προκύπτει ότι οι Κινέζοι είχαν στα χέρια τους ένα αρκετά μεγάλο μέρος του γονιδιώματος του BtCoV/4991 και άλλων τριών κορωνοϊών SARS τουλάχιστον από το 2019. Ωστόσο, στην μελέτη αυτό δεν υπάρχει πουθενά. Για να διαπιστωθεί αν όντως ο RaTG13 είναι ο BtCoV/4991 (όπως αναγκάστηκαν να παραδεχτούν οι Κινέζοι με καθυστέρηση και κάτω από τη πίεση των αποκαλύψεων) και όχι ένα τεχνητό γονιδίωμα φτιαγμένο στον υπολογιστή, θα αρκούσε η δημοσίευση από την Wuhan αυτού του αρκετά μεγάλου μέρους του γονιδιώματος του. Όμως αυτό δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά μέχρι σήμερα.
Επίσης, στις τρεις αυτές πτυχιακές μελέτες, των οποίων την συγγραφή επέβλεψε η Shi και υπογράφονται τόσο από αυτήν όσο και από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan, υποστηρίζεται με στοιχεία ότι ο θάνατος των τριών μεταλλωρύχων προήλθε από κάποιον κορωνοϊό. Το στοιχείο αυτό διαψεύδει την Shi, η οποία το 2020 ισχυρίστηκε αυθαίρετα ότι οφειλόταν σε μυκητίαση και εκθέτει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο οποίος τον Μάρτιο του 2021 υιοθέτησε αυτόν τον αβάσιμο ισχυρισμό.
Μπορεί να αποκαλύφθηκε ότι μία πολύ μικρή περιοχή του γονιδιώματος που παρουσίασε η Wuhan τον Φεβρουάριο του 2020 με το όνομα RaTG13 είναι η ίδια με την αντίστοιχη περιοχή του BtCoV/4991, όμως το υπόλοιπο μέρος του είναι τόσο «προβληματικό» ώστε να τίθεται θέμα αυθεντικότητας του.
Κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές παρατήρησαν ότι μία περιοχή του είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν κάποιων σημαντικών κορωνοϊών SARS (κλάδος 7896), για τους οποίους η Wuhan είχε δημοσιεύσει ελάχιστα στοιχεία μέχρι τον Αύγουστο του 2020. Τουλάχιστον από το 2019 ήταν γνωστό ότι αυτοί οι κορωνοϊοί έχουν την ικανότητα να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τουλάχιστον δύο από αυτούς προέρχονταν από το ίδιο ορυχείο στο οποίο είχε εμφανιστεί ο BtCoV/4991 το 2012. Το γεγονός αυτό επιχείρησε αφελώς να αποκρύψει η επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan τον Φεβρουάριο του 2021, διαγράφοντας τους από τις διαφάνειες (slides) μίας διάλεξης της.
Με άλλα λόγια, εδώ και πολλά χρόνια η Wuhan είχε στα χέρια της κορωνοϊούς SARS (υβριδικούς ή φυσικούς) για τους οποίους γνώριζε ότι ήταν άμεση απειλή για το ανθρώπινο είδος (και από τον Ιανουάριο του 2020 γνώριζε ότι ήταν σχετικά κοντά στον SARS-CoV-2) και απέκρυπτε σημαντικά στοιχεία γι’ αυτούς, αν όχι την ίδια τους την ύπαρξη.
Ένα από τα ερωτήματα που απεύθυναν στον ΠΟΥ και στους επιστήμονες του κλάδου της ιολογίας οι ερευνητές που αποκάλυψαν αυτήν την συγκάλυψη στοιχείων, είναι αν τα γονιδιώματα των προαναφερθέντων ιών χρησιμοποιήθηκαν ως «βάση» για να κατασκευαστεί στον υπολογιστή αυτό του RaTG13.
Κάποιοι επιστήμονες πραγματοποίησαν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των γονιδιωμάτων του SARS-CoV-2, του επονομαζόμενου RaTG13 και δύο κορωνοϊών (ZC45 και ZXC21) για τους οποίους οι ερευνητές της ομάδας του Zhang στην μελέτη τους που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2020 αναφέρουν ότι είναι κοντά στον SARS-CoV-2, αλλά δεν μπορούν να προσβάλλουν τον άνθρωπο.
Από αυτές προέκυψε ότι μία κρίσιμη περιοχή του RaTG13 έχει ιδιότητες που δεν μπορεί να έχουν αποκτηθεί με φυσικό τρόπο. Συγκεκριμένα στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας ιών με φυλογενετική συγγένεια, η αναλογία μεταξύ συνώνυμων (σημαντικών) και μη συνώνυμων (δευτερευουσών) μεταλλάξεων είναι γύρω στο 5:1. Eνώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS-CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) είναι στο εξωπραγματικό 44:1. Μία άλλη μελέτη κατέληξε στο – πολύ περίεργο για έναν φυσικό ιό- συμπέρασμα ότι ο RaTG13 δεν μπορεί να προσβάλλει νυχτερίδες δύο υποειδών που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που υποτίθεται ότι είναι ξενιστής του.
Επίσης, παρατηρήθηκαν κάποιες περίεργες ιδιότητες και του SARS-CoV-2. Μία από αυτές είναι ότι ο ιός αυτός είναι ένα αντίγραφο των δύο κορωνοϊών ZC45 και ZXC21 σε όλο σχεδόν το γονιδίωμα του, εκτός από εκείνην την περιοχή στην οποία αυτοί «υστερούν», δηλαδή δεν μπορούν να προσβάλλουν τα ανθρώπινα κύτταρα. Σε αυτήν την περιοχή, το γονιδίωμα του SARS-CoV-2 είναι όμοιο με αυτό του SARS-CoV-1, ενός ιού που έχει αυτήν την ικανότητα. Επιπλέον, η πρωτεΐνη Ε του SARS-CoV-2 έχει 100% γονιδιωματική ομοιότητα με αυτή των δύο αυτών ιών, με τους οποίους δεν είναι κοντά εξελικτικά. Θα ήταν αδύνατο να έχει διατηρήσει αναλλοίωτη τη γονιδιωματική της αλληλουχία σε μία φυσική εξελικτική διαδικασία στην οποία ο ιός θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστον δύο γενετικά άλματα για να φτάσει στον άνθρωπο. Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από την ιδιότητα που έχει αυτή η πρωτεΐνη να είναι επιρρεπής σε μεταλλάξεις.
Οι υποψίες-διαπιστώσεις για την μη αυθεντικότητα του γονιδιώματος του RaTG13 ενισχύονται ακόμα περισσότερο από τον ισχυρισμό του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan ότι δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα του. Η ερμηνεία-εξήγηση των πολύ ασυνήθιστων ως αλλόκοτων χαρακτηριστικών αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του μπορεί να δοθεί με την παραδοχή ότι αυτό δεν αντιστοιχεί σε έναν ιό που απαντάται στη φύση· ούτε καν σε ένα τεχνητό χιμαιρικό ιό, αλλά είναι ένα γονιδίωμα κατασκευασμένο στον υπολογιστή. Κάνοντας την ίδια παραδοχή μπορούμε να εξηγήσουμε πώς ένας ιός (SARS-CoV-2) που εμφανίστηκε στη Wuhan το 2019 έχει πολύ μεγάλη ομοιότητα με κάποιον ο οποίος είχε εμφανιστεί το 2012 σε μία πόλη (Mojiang) που απέχει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την Wuhan.
Σε αυτήν την περίπτωση, ένα μικρό μέρος του γονιδιώματος του είναι αυτό του BtCoV/4991 που δημοσιεύτηκε το 2016 και το υπόλοιπο κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2, έχοντας ως βάση κάποιον ή κάποιους από τους προαναφερθέντες ιούς (κλάδος 7896 ή ακόμα και ο ίδιος ο SARS-CoV-2) ή κάποιον άλλον που δεν γνωρίζουμε.
Τα εξακριβωμένα στοιχεία και δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής για τον RaTG13 είναι τα ακόλουθα:
1.Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό δείγμα του (1, 2).
2.Αυτό που παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2020 ως γονιδίωμα του έχει 96,2% ομοιότητα με το γονιδίωμα του SARS-CoV-2. Το 40% του αντιστοιχεί σε μη αναγνωρίσιμες αλληλουχίες και το 10% σε ανθρώπινο γονιδίωμα.
3.Mόνο το 0,65-0,70% της γονιδιωματικής αλληλουχίας του RaTG13 είναι βακτηριακό, ενώ σε δείγματα που προέρχονται από περιττώματα νυχτερίδων το ποσοστό των βακτηρίων κυμαίνεται από 20 ως 90% (1, 2). Μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος τους είναι είδη βακτηρίων που ζουν σε περιοχές αρκετά μακριά από την επαρχία Yunnan, στην οποία υποτίθεται ότι έγινε η συλλογή των δειγμάτων του.
4.Το 30% του γονιδιώματος ενός ιού που παρουσιάστηκε ως κορωνοϊός των νυχτερίδων, δεν προέρχεται από νυχτερίδες. Γενικά, το γονιδίωμα του δεν έχει τα χαρακτηριστικά του γονιδιώματος ενός ιού ο οποίος έχει προέλθει από δείγμα περιττωμάτων νυχτερίδων (1, 2).
5.Έχουν δημοσιευτεί σε τρεις βάσεις δεδομένων τρεις -διαφορετικές μεταξύ τους- αλληλουχίες του γονιδιώματος του. Σε καμία βάση δεδομένων δεν έχει δημοσιευτεί η χρωματογραφία του. Παρότι τα αρχικά “TG” στην ονομασία του παραπέμπουν στην πόλη Tongguanzhen της Κίνας, στα αρχεία που «ανέβασε» η Wuhan σε αυτές, στην κατηγορία “γεωγραφική τοποθεσία” αναφέρεται η Κίνα.
6.Μία πολύ μικρή περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του ταυτίζεται με την αντίστοιχη του BtCoV/4991. Δείγματα που περιείχαν αυτόν τον τελευταίο μεταφέρθηκαν το 2012 στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan. Στοιχεία για την μεταφορά τους στη Wuhan, τον μετέπειτα χειρισμό του ιού από το Ινστιτούτο, καθώς και το γονιδίωμα του, δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ από αυτό, παρότι ήταν γνωστό ότι ήταν θανατηφόρος για τον άνθρωπο.
7.Μία αρκετά μεγαλύτερη περιοχή αυτού που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του είναι η ίδια με αυτήν των κορωνοϊών του κλάδου 7896, οι οποίοι είχαν βρεθεί στο ίδιο ορυχείο στο οποίο βρέθηκε ο BtCoV/4991 το 2012. Η ύπαρξη τους κρατήθηκε κρυφή από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan και τα πολιτικά του αφεντικά.
8.Αυτό που παρουσιάστηκε ως γονιδίωμα του, έχει στην κρίσιμη περιοχή της πρωτεΐνης-ακίδας ακριβώς τα ίδια τρία ενθέματα με αυτά που έχoυν μόνο ο SARS-CoV-2 και ο ιός HIV (1, 2, 3).
9.Δεν μπορεί να προσβάλλει δύο υποείδη νυχτερίδων που ανήκουν στο ίδιο είδος με το υποείδος που υποτίθεται ότι είναι ξενιστής του.
10.Στην περιοχή S2 της πρωτεΐνης ακίδας, η οποία είναι πολύ λιγότερο επιρρεπής σε εξελικτικές αλλαγές σε σχέση με την S1, οι μεταλλάξεις που απαντώνται στο γονιδίωμα του RaTG13 είναι υπερβολικά πολλές. Σε ιούς με φυλογενετική συγγένεια η αναλογία μεταξύ συνώνυμων και μη συνώνυμων μεταλλάξεων είναι γύρω στο 5:1. Eνώ στους ZC45 και ZXC21 (με ποσοστό ομοιότητας 97%) διατηρείται στο 5,5:1, μεταξύ του RaTG13 και του SARS-CoV-2 (που υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό ομοιότητας 96,2%) είναι στο εξωπραγματικό 44:1.
11.Στην μελέτη μέσω της οποίας δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη του, δεν δίνεται καμία πληροφορία για το παρελθόν του, ενώ αναφέρεται ψευδώς ότι η χρονολογία της αλληλούχησης του ήταν το 2020.
12.Στη μελέτη αυτή δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στον BtCoV/4991. Η ταύτιση του με τον BtCoV/4991 έγινε από τους υπογράφοντες τη μελέτη εννέα μήνες μετά την δημοσίευση της με μία προσθήκη (addendum) σε αυτήν.
Ένας ερευνητής που μελέτησε τις ασυνήθιστες ως αλλόκοτες ιδιότητες του RaTG13 και τις πολλές αντιφάσεις στην υπόθεση της δημοσίευσης του, έγραψε ότι αυτός υπάρχει στο Nature (το επιστημονικό περιοδικό), όχι όμως στη Φύση (Νature): “RaTG13 exists on Nature (the journal) but not in nature”.
Το πλήρες κείμενο της έρευνας:
