της Ρούλας Καστρινάκη*
Γράφτηκε αρχικά σαν απάντηση στο άρθρο Αποσύρεται από την πολιτική σκηνή ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ "άπατρις και χωρίς κόμμα"... (στην "αριστερή στρουθοκάμηλο") και με τον τίτλο ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΑΝΥ. Μετά την τελευταία συνέντευξη όμως του ΝΚΜ στην ΚΕ και την ανανέωση της επιθυμίας του να κατέβει επικεφαλής της ελληνικής πράσινης λίστας στις ευρωεκλογές του 2014, το κείμενο αποκτά μια νέα δυναμική... (eco blog)
«Άπατρις και χωρίς κόμμα» πολύ δακρύβρεχτος τίτλος. Όχι δάκρυα για τον Ντάνυ δεν τα χρειάζεται όπως δεν χρειάζεται πατρίδα με την στενή έννοια του λόγου ούτε κόμμα για να στηρίζεται.Υπήρξε από πάντα ένας ευφυής, ευρωπαίος, “ερασιτέχνης” πολιτικός, γεμάτος χάρες και ελαττώματα. Ευρηματικός, προκλητικός, κινηματικός, λιτοδίαιτος και ενίοτε «αναίσθητος»!!!!!
Ευρωπαίος από κούνια γιατί έτσι το θέληση η ιστορία της Ευρώπης, ερασιτέχνης πολιτικός γιατί δεν έπαψε ποτέ να αυτοσχεδιάζει ριψοκίνδυνα φλερτάροντας άλλοτε με την αφέλεια και άλλοτε με την καινοτομία νιώθοντας στην ουσία άνετα εκεί όπου οι ιδέες πραγματοποιούνται άμεσα και όχι κατόπιν μακιαβελικών σχεδίων.
Η ιστορία τον ξεχώρισε πολύ νωρίς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για ιδία χρήση, τον έστεψαν αυτοκράτορα του μύθου του περίφημου Μάη του 1968.
Γνώριζε τα όρια του και δεν έχανε εύκολα τον μπούσουλα. Αγαπήθηκε και μισήθηκε υπερβολικά για κάποιον που έζησε τόσο απλά όσο απαιτούσε το κίνημα της αμφισβήτησης με το οποίο μεγάλωσε μαζί και που οι λίγες εξάρσεις αλαζονείας του ήταν παιδαριώδεις.
Ώρες –ώρες "τερατάκι αναισθησίας" και κατά συνέπεια ενοχλητική παρουσία για όλους αυτούς και αυτές –την εποχή των κινημάτων- που πλήρωναν με το αίμα της ψυχής τους την αναζήτηση της ελευθερίας, διότι από την συμπεριφορά του έμοιαζε να μην πονά ιδιαίτερα και να μην καταλαβαίνει τον εσωτερικό σπαραγμό των άλλων.
Έτσι ξυλοκοπήθηκε (ήμουν παρούσα) στο αμφιθέατρο της Φρανκφούρτης το μακρύ βράδυ της ξαγρύπνιας όταν μαθεύτηκε ότι οι φυλακισμένοι της ομάδας Μπάντερ-Μάινχοφ βρέθηκαν κρεμασμένοι στα κελιά τους και κάποιοι πρότειναν να εγκαταλείψουν ομαδικά την Γερμανία δηλώνοντας στα σύνορα ότι δεν μπορούν να ζήσουν πια στην χώρα τους και αυτός ο κόκκινος Ντάνυ ανέβηκε στο βήμα μπροστά σε κλαμένους και φρικαρισμένους ανθρώπους για να εκφράσει δημοκρατικά την αντίθεση του στην πολιτική βία.
Την Ελλάδα την ξέρει από το 67 και από τότε από την δεκαετία του 70 που αναπτύχθηκε στις βιομηχανικές ευρωπαϊκές χώρες το μεταναστευτικό κίνημα. Ασχολήθηκε ενεργά και δημιουργικά με το μεταναστευτικό την δεκαετία του 80 όπου ήταν δημοτικός σύμβουλος στην Φραγκφούρτη και αργότερα μέσα από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Η στάση του, όταν ξέσπασε η κρίση, απέναντι στο ελληνικό ζήτημα, δεν ήταν στάση φιλέλληνα (δεν θα μπορούσε άλλωστε) αλλά η στάση ενός ευρωπαίου πολιτικού που προέρχεται από τα κοινωνικά κινήματα, σέβεται την ιστορία του και αποκαλύπτει για άλλη μια φορά, ευφυώς και προβοκατόρικα τα αυτονόητα.
Η εχθρική στάση των ντόπιων αριστερών κομμάτων ακόμα και των οικολόγων των καταδυναστευμένων από το φάντασμα της αριστεράς, απέναντι στη εκστρατεία του Κον Μπεντιτ υπέρ μιας δικαιότερης αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν ερμηνεύεται με αφορισμούς και κοσμητικά επίθετα.
Είναι καταγεγραμμένη σαν ιστορικό γεγονός και κάποτε θα ερμηνευτεί. Μέχρι τότε, τολμώ να εικάσω, ότι κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στην έλλειψη σωστής παιδείας, στην απομόνωση και στην έλλειψη πληροφόρησης στην οποία τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η αντιπολιτεύσεις, καταδίκασαν τους έλληνες πολίτες και ανεπαισθήτως τους έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
* Η Ρούλα Καστρινάκη είναι χανιώτισσα της παλιννόστησης. Ασχολείται με τον εναλλακτικό τουρισμό στη ρίζα των Λευκών Ορέων. Σπούδασε σχέδιο, κοινωνιολογία, γλώσσες. ¨Έζησε στην Γαλλία και την Γερμανία. Μέλος της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων από το 1992 και του Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων Κρήτης.
