του Φίλη Καϊτατζή* από την Ελευθεροτυπία
«Μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα, που καταρρέει», οι Οικολόγοι Πράσινοι προετοιμάζονται για το ετήσιο τακτικό συνέδριό τους, την ερχόμενη εβδομάδα, σε μια πολιτική συγκυρία, όπου «τα κόμματα εξουσίας και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έχουν φτάσει στα όριά τους».
Οικονομία και θεσμοί, ζητήματα που αποτελούν τον πυρήνα της κρίσης, θα απασχολήσουν το συνέδριο στις 21, 22 και 23 Οκτωβρίου.
«Κρίσιμο θέμα και οι αλλαγές στο Καταστατικό του κόμματος στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και διάκρισης αρμοδιοτήτων».
Συμπερασματικά, λέει ο Γιάννης Τσιρώνης, η διακριτή πολιτική των Οικολόγων Πράσινων στηρίζεται σε δύο παραδοχές:
1 Δεν νοσταλγούμε την πριν από το Μνημόνιο εποχή, διότι η παθογένεια που έκανε ξέφραγο αμπέλι την Ελλάδα και έρμαιο των κερδοσκόπων προϋπήρχε του ευρώ και της παγκόσμιας κρίσης.
2 Και από ένα σύστημα που καταρρέει και έναν πλούτο που παράγεται καταστρέφοντας τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους, δεν έχει νόημα να διεκδικεί κανείς μερίδιο. Αρα τα κοινωνικά κινήματα πρέπει ως πρώτη προτεραιότητα να έχουν την αυτοοργάνωση και τη δημιουργία μιας νέας οικονομίας και όχι απλώς τη διεκδίκηση μεριδίου από μία πίτα που είναι σάπια.
Με συνοπτικό τρόπο, οι θέσεις των Ο.Π. ανά θεματική ομάδα, μέσω των εκπροσώπων τους, είναι οι εξής:
«Μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα, που καταρρέει», οι Οικολόγοι Πράσινοι προετοιμάζονται για το ετήσιο τακτικό συνέδριό τους, την ερχόμενη εβδομάδα, σε μια πολιτική συγκυρία, όπου «τα κόμματα εξουσίας και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έχουν φτάσει στα όριά τους».
Οικονομία και θεσμοί, ζητήματα που αποτελούν τον πυρήνα της κρίσης, θα απασχολήσουν το συνέδριο στις 21, 22 και 23 Οκτωβρίου.
«Κρίσιμο θέμα και οι αλλαγές στο Καταστατικό του κόμματος στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και διάκρισης αρμοδιοτήτων».
Συμπερασματικά, λέει ο Γιάννης Τσιρώνης, η διακριτή πολιτική των Οικολόγων Πράσινων στηρίζεται σε δύο παραδοχές:
1 Δεν νοσταλγούμε την πριν από το Μνημόνιο εποχή, διότι η παθογένεια που έκανε ξέφραγο αμπέλι την Ελλάδα και έρμαιο των κερδοσκόπων προϋπήρχε του ευρώ και της παγκόσμιας κρίσης.
2 Και από ένα σύστημα που καταρρέει και έναν πλούτο που παράγεται καταστρέφοντας τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους, δεν έχει νόημα να διεκδικεί κανείς μερίδιο. Αρα τα κοινωνικά κινήματα πρέπει ως πρώτη προτεραιότητα να έχουν την αυτοοργάνωση και τη δημιουργία μιας νέας οικονομίας και όχι απλώς τη διεκδίκηση μεριδίου από μία πίτα που είναι σάπια.
Με συνοπτικό τρόπο, οι θέσεις των Ο.Π. ανά θεματική ομάδα, μέσω των εκπροσώπων τους, είναι οι εξής: