του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
Η κρίση είναι παγκόσμια -για τη Δύση πάντα. Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε σε όλες τις δυτικές οικονομίες και αυτό είναι που καταρρέει τώρα -άλλοι, τα πάνε πολύ καλύτερα, χωρίς να μπορείς να πεις σε καμιά περίπτωση ότι οι οικονομίες τους δεν είναι καπιταλιστικές: Ασία και Νότιος Αμερική "αναπτύσσονται", ανεβάζουν το ΑΕΠ τους, δημιουργούν μεσαία τάξη και καταναλωτισμό.
Στη Δύση, όσοι είχαν μια στοιχειώδη δημοσιονομική τάξη βιώνουν την κρίση πιο ελαφρά εξαρτώμενοι τελείως αλλά και συμβάλλοντας το κατά δύναμη στις όποιες προτάσεις διεξόδου.
Στην χώρα μας, που βρέθηκε όχι τυχαία στο μάτι του κυκλώνα, πρώτη από τους πρώτους, η κατάσταση είναι ιδιάζουσα: μαζί με το παγκοσμιοποιημένο δυτικό μοντέλο τρέχει άλλο ένα -εκείνο της καθυστερημένης αστικοποίησης, της συντεχνιακής κρατικοδίαιτης κατανομής πόρων και επιδοτήσεων, του κράτους ομήρου των κομμάτων και παροχέα καταφυγίου όχι στην κοινωνία της εργασίας αλλά στην κοινότητα των ημετέρων ασχέτως αξίας και δικαίου.
Το μοντέλο αυτό κατέρρευσε μεν με τα πρώτα μπουμπουνητά της κρίσης αλλά, έχει αυξηθεί τόσο τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης σαν νοοτροπία αλλά και σαν οικονομική πραγματικότητα που παραμένει ως ο μόνος πυλώνας αναφοράς - οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα από την κρίση παρά μόνο πως να βγάλουν εγκαίρως τα λεφτά τους έξω και πότε να τα επαναφέρουν για να έχουν το μέγιστο όφελος -ανεξαρτήτως της τύχης της χώρας- συνεχίζουν να διαφεντεύουν τις τύχες του τόπου.
Υπουργός οικονομικών και υποψήφιος αρχηγός του ενός κυβερνητικού κόμματος είναι ό άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από κάθε νομική θεμελίωση του πελατειακού κράτους. Πιθανός αυριανός πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του κόμματος που φρόντισε για πέντε ολόκληρα χρόνια, τώρα πρόσφατα, να βουλιάξουμε βαθύτερα στα χρέη και τα ελλείμματα.
Η κρίση είναι παγκόσμια -για τη Δύση πάντα. Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε σε όλες τις δυτικές οικονομίες και αυτό είναι που καταρρέει τώρα -άλλοι, τα πάνε πολύ καλύτερα, χωρίς να μπορείς να πεις σε καμιά περίπτωση ότι οι οικονομίες τους δεν είναι καπιταλιστικές: Ασία και Νότιος Αμερική "αναπτύσσονται", ανεβάζουν το ΑΕΠ τους, δημιουργούν μεσαία τάξη και καταναλωτισμό.Στη Δύση, όσοι είχαν μια στοιχειώδη δημοσιονομική τάξη βιώνουν την κρίση πιο ελαφρά εξαρτώμενοι τελείως αλλά και συμβάλλοντας το κατά δύναμη στις όποιες προτάσεις διεξόδου.
Στην χώρα μας, που βρέθηκε όχι τυχαία στο μάτι του κυκλώνα, πρώτη από τους πρώτους, η κατάσταση είναι ιδιάζουσα: μαζί με το παγκοσμιοποιημένο δυτικό μοντέλο τρέχει άλλο ένα -εκείνο της καθυστερημένης αστικοποίησης, της συντεχνιακής κρατικοδίαιτης κατανομής πόρων και επιδοτήσεων, του κράτους ομήρου των κομμάτων και παροχέα καταφυγίου όχι στην κοινωνία της εργασίας αλλά στην κοινότητα των ημετέρων ασχέτως αξίας και δικαίου.
Το μοντέλο αυτό κατέρρευσε μεν με τα πρώτα μπουμπουνητά της κρίσης αλλά, έχει αυξηθεί τόσο τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης σαν νοοτροπία αλλά και σαν οικονομική πραγματικότητα που παραμένει ως ο μόνος πυλώνας αναφοράς - οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα από την κρίση παρά μόνο πως να βγάλουν εγκαίρως τα λεφτά τους έξω και πότε να τα επαναφέρουν για να έχουν το μέγιστο όφελος -ανεξαρτήτως της τύχης της χώρας- συνεχίζουν να διαφεντεύουν τις τύχες του τόπου.
Υπουργός οικονομικών και υποψήφιος αρχηγός του ενός κυβερνητικού κόμματος είναι ό άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από κάθε νομική θεμελίωση του πελατειακού κράτους. Πιθανός αυριανός πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του κόμματος που φρόντισε για πέντε ολόκληρα χρόνια, τώρα πρόσφατα, να βουλιάξουμε βαθύτερα στα χρέη και τα ελλείμματα.
