Η περίπτωση του αιολικού σταθµού των 111 ανεµογεννητριών στη νότια ΣκύροΑς ξεκινήσουµε µε έναν απλουστευµένο συλλογισµό: υπάρχουν έννοιες που είναι χρωµατισµένες µε ένα συγκεκριµένο πρόσηµο στον κοινό λόγο. Τα φάρµακα, ας πούµε, είναι «καλά». Υπάρχουν, όµως, περιπτώσεις όπου ο τρόπος µε τον οποίο χορηγούνται µπορεί να είναι αρνητικός (π.χ. πολυφαρµακία, συχνή και επιπόλαιη χρήση αντιβιοτικών) και να φέρει ακόµη και τα αντίθετα αποτελέσµατα. Αν κάποιος επισηµάνει αυτό το γεγονός δύσκολα θα επικριθεί ως… απορρίπτων συνολικά τη Φαρµακευτική επιστήµη – και είναι µάλλον απίθανο να βρεθεί κανείς να τον κατηγορήσει ότι αδιαφορεί για την εξάπλωση των ασθενειών!
Παροµοίως, η παραγωγή ενέργειας από Ανανεώσιµές Πηγές (ΑΠΕ) είναι «καλή». Αρκετά συχνά, πάντως, ο τρόπος µε τον οποίο σχεδιάζονται και προωθούνται τα έργα ΑΠΕ προξενεί σοβαρά περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα (π.χ. µεγάλης κλίµακας και όχλησης εφαρµογές σε προστατευόµενες και υψηλής οικολογικής αξίας περιοχές, πλήρης έλλειψη ενηµέρωσης και συµµετοχής των τοπικών κοινωνιών).
Κι όµως, όταν αυτό επισηµαίνεται, υπάρχουν πάντοτε καλοθελητές που έχουν πρόχειρες τις κατηγορίες «είστε πολέµιοι των ΑΠΕ, αδιαφορείτε για την κλιµατική αλλαγή!». Λογικό;
Λίγο από όλα τα παραπάνω συνδυάζει η περίπτωση του αιολικού σταθµού των 111 ανεµογεννητριών στη νότια Σκύρο, µία από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις προβληµατικού και βλαπτικού σχεδιασµού εγκατάστασης έργου ΑΠΕ. Ένας σχεδιασµός που «έµπαζε» από παντού: εµφανίζεται εν µία νυκτί µία εταιρεία εγκατάστασης αιολικών σταθµών να έχει συνάψει συµφωνία µε τη µονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος (φερόµενη ως ιδιοκτήτης µεγάλης έκτασης στη Σκύρο), µε πλήρη άγνοια των κατοίκων του νησιού και να τους ανακοινώνει: «Τόσες ανεµογεννήτριες, εκεί θα τις βάλουµε και εσείς θα έχετε πλούσια ανταποδοτικά οφέλη». Χωρίς να έχει προηγηθεί η παραµικρή διαδικασία εξέτασης του πώς εµπλέκεται η τοπική κοινωνία και οι ανάγκες της στο σχεδιασµό αυτό ή στο πώς αυτός θα προσαρµοστεί µε την πραγµατικότητα των παραγωγικών τοµέων της τοπικής οικονοµίας και πώς θα συµβάδιζε µε τη µοναδική οικολογική, πολιτιστική, κοινωνική ταυτότητα του νησιού.
Και φυσικά χωρίς να εξεταστεί πώς θα µπορούσε να είναι συµβατή η εγκατάσταση 111 ανεµογεννητριών των 3 MW (ύψους άνω των 120 µέτρων έκαστη) και η διάνοιξη 60 χιλιοµέτρων νέων δρόµων στην πλέον οικολογικά σηµαντική και προστατευόµενη περιοχή του νησιού.
Χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι η περιοχή φιλοξενεί µία πολύ µεγάλη –τη µεγαλύτερη παγκοσµίως, όπως καταγράφηκε– αποικία του µαυροπετρίτη (ενός σηµαντικού είδους γερακιού, του οποίου το 80% του παγκόσµιου πληθυσµού αναπαράγεται στην Ελλάδα!) και κατά συνέπεια χωρίς να σταθµιστούν οι ...
