Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ: "Η τρόικα πρέπει να καταργηθεί"

του Νίκου Χειλά από το ΒΗΜΑ*

Η Ευρώπη στο σταυροδρόμι. Εν όψει των ευρωεκλογών του ερχόμενου Μαΐου η ήπειρός μας έχει δύο επιλογές: ή να επισπεύσει την ολοκλήρωσή της με δημοκρατικούς όρους ή να συνεχίσει να βολοδέρνει στο χάος της κρίσης αποσπασματικών και αυταρχικών πολιτικών. Ο πρώην ηγέτης του γαλλικού Μάη του 1968 και σημερινός εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στην Ευρωβουλή Ντανιέλ Κον-Μπεντίττάσσεται στην παρακάτω συνέντευξη ανεπιφύλακτα υπέρ της πρώτης επιλογής. 

Ο πυρήνας της, λέει, είναι η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας, ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού κράτους, το οποίο θα διασφαλίζει τα κοινωνικά δικαιώματα των ευρωπολιτών, καθώς και τα συμφέροντά τους στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. 

Ο ίδιος καυτηριάζει εξίσου ανεπιφύλακτα και την πολιτική της τρόικας, χωρίς να παραλείπει όμως την κριτική στο φαύλο πελατειακό καθεστώς που κυριαρχούσε στην Ελλάδα τα 30 τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα ασκεί δριμεία κριτική και στην αυξανόμενη ξενοφοβία και στον ρατσισμό στην Ευρώπη. 

Οι Γερμανοί, πάντως, διευκρινίζει, δεν είναι περισσότερο ρατσιστές από τους Ελληνες. Στο θέμα αυτό υπάρχει ισοπαλία.

- Τον ερχόμενο Μάιο θα έχουμε ευρωεκλογές. Είναι αυτό η χρυσή ευκαιρία για την αναβάθμιση της Ευρώπης ως αυτόνομης διακρατικής οντότητας;

«Αυτή η ευκαιρία υπήρξε και πριν από πέντε χρόνια, χωρίς να γίνει επαρκής αξιοποίησή της. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν καταλαβαίνουν εντελώς τι σημαίνει ενωμένη Ευρώπη, τι σημαίνει ευρωπαϊκό δημοκρατικό κράτος. Και γι' αυτό δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ότι αυτό θα αλλάξει στις ερχόμενες ευρωεκλογές. Αυτές θα είναι περισσότερο ευκαιρία για τους ευρωσκεπτικιστές να βγάλουν τα απωθημένα τους. Οι φιλοευρωπαίοι, που υπερασπίζονται συναισθηματικά και πρακτικά την Ευρώπη, είναι πλέον δυστυχώς λίγοι».

- Στις ερχόμενες ευρωεκλογές θα μεταδοθεί για πρώτη φορά από τη Eurovision ένα ντιμπέιτ των επικεφαλής των ψηφοδελτίων των ευρωπαϊκών κομμάτων. Καλό εύρημα;

«Καθόλου κακό. Μια τέτοια συζήτηση στη Eurovision σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης θα αλλάξει το σκηνικό επειδή στο επίκεντρο θα βρίσκονται όχι εθνικά θέματα αλλά ευρωπαϊκά. Συζήτηση στην Ευρώπη και για την Ευρώπη. Οι ως τώρα ευρωεκλογές δεν ήταν τίποτε άλλο παρά υποκατάστατα των εθνικών».

- Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι Ελληνας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Ποια είναι η άποψή σας γι' αυτόν;

«Ο Τσίπρας εκπροσωπεί ένα υπαρκτό πολιτικό ρεύμα στην Ευρώπη. Ομολογώ ότι δεν μου είναι ακόμη ξεκάθαρο ποια είναι η στάση του έναντι της Ευρώπης. Ασκεί κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κάτι που καταλαβαίνω - το ίδιο κάνω κι εγώ. Αλλά δεν ξέρω αν εννοεί τελικά ότι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία ή η Γαλλία θα περνούσαν καλύτερα αν αποχωρούσαν από την Ευρωπαϊκή Ενωση. 

Τέτοιες σχισματικές τάσεις υπάρχουν στη γενικότερη ευρωπαϊκή Αριστερά. Αυτές οι τάσεις λένε ότι η Ευρώπη, ως νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα, θα πρέπει να συντριβεί. Η απάντησή μου είναι ότι η Ευρώπη κάνει μια κατακριτέα πολιτική αλλά ότι η αντίδραση σε αυτό θα πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, όχι η ...

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ: Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ύπατο

Ο πρόεδρος των Ευρωπαίων Πρασίνων μιλάει στην εφημερίδα  ΤΟ ΒΗΜΑ   για την αναχρονιστική πολιτική της Μέρκελ και τα λάθη του Γ. Παπανδρέου

Συνέντευξη στον Νίκο Χειλά: 

"Η κατάρα της Ελλάδας": αυτόν τον τίτλο χρησιμοποίησε πρόσφατα το περιοδικό Der Spiegel για να συνοψίσει το φαινομενικά άλυτο πρόβλημα των ελληνικών χρεών. Αλλοι τίτλοι δεν ήταν καλύτεροι. Ο πιο πρωτότυπος ήταν ίσως εκείνος της FAZ, που αντί για κείμενο είχε μια φωτογραφία με χειρουργικά εργαλεία (για το «κούρεμα» εξυπακούεται της «Hellas»). Ακόμη πιο δυσοίωνες ήταν οι συζητήσεις στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, όπου η πτώχευση της Ελλάδας μονοπωλούσε τις συζητήσεις. Μπροστά σε τέτοιον ορυμαγδό η φωνή του πρώην «τρομερού παιδιού» της ευρωπαϊκής Αριστεράς και σημερινού προέδρου της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ ακούγεται σχεδόν νηφάλια. Αυτό διεγείρει περισσότερο την όρεξη για προβληματισμό από ό,τι όλα μαζί τα κέντρα παραγωγής «κατάρας», ενισχύοντας και την υποψία ότι οι Βρυξέλλες δεν χρησιμοποιούν τη χρεοκοπία ως νέα στρατηγική επιλογή αλλά, προς το παρόν ακόμη, «μόνο» ως απειλή που αποβλέπει στο να θρυμματίσει και την τελευταία αντίσταση της ελληνικής κυβέρνησης.

Το μεσημέρι της Παρασκευής ο τίτλος της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Handelsblatt ήταν: "Η Ελλάδα υπό εκκαθάριση". Οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες της ευρωζώνης, αναφερόταν στο άρθρο, έβαλαν ήδη σε εφαρμογή το «σχέδιο Β». Πιστεύετε και εσείς ότι η χρεοκοπία είναι ήδη καθ’ οδόν;

• Όχι, δεν το πιστεύω. Αυτό που ισχύει όμως είναι ότι τα συσσωρευμένα χρέη είναι τόσο τεράστια που θα πρέπει να βρεθούν έξυπνοι τρόποι για την εξυπηρέτησή τους. Η ιδέα της εκκαθάρισης δεν έχει νόημα. Αυτή τη στιγμή τρέχουν οι διαπραγματεύσεις σχετικά με το μέγεθος του “κουρέματος” των ιδιωτών δανειστών. Ο στόχος θα πρέπει να είναι η Ελλάδα να ξαναθέσει σύντομα την οικονομία της σε τροχιά ανάπτυξης.

Πολλοί ζητούν και τη συμμετοχή των κρατών δανειστών, καθώς και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στο «κούρεμα»…

• Φυσικά και πρέπει να συμμετάσχουν σε ανάλογο βαθμό.

Δεν δείχνει το νέο δεύτερο μνημόνιο με τις αγριότητές του ότι η τρόικα εξωθεί την Ελλάδα να βγει από μόνη της από την ευρωζώνη;

• Αυτό δεν μπορώ να το κρίνω αυτή τη στιγμή. Σίγουρο είναι ωστόσο ότι κάθε λύση που κάνει αφόρητη την κατάσταση του πληθυσμού είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πρόβλημα είναι ότι οι αναγκαίες περικοπές που επιβάλλει η τρόικα γίνονται με τόση βιασύνη που δεν επιτρέπουν ταυτόχρονα την εξυγίανση και την ανάπτυξη της οικονομίας. Από την άλλη, βέβαια, η ελληνική κοινωνία θα έπρεπε να δηλώσει ευθέως τι βάρη είναι πρόθυμη να σηκώσει. Το να λέει μόνο “όχι” σε όλα δεν αποτελεί απάντηση. Ως τώρα πάντως η κοινωνία απορρίπτει καθετί που αποφασίζει η κυβέρνηση. Αυτό αναπαράγει τα αδιέξοδα.

Μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης παραπονιέται ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε άτυπο προτεκτοράτο. Ορισμένες δηλώσεις, όπως εκείνη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Φόλκερ Κάουντερ, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να στείλει έναν κομισάριο στην Αθήνα για να βάλει τάξη ενισχύουν αυτή την εντύπωση.

• Η πρόταση του Κάουντερ για την αποστολή ενός αρμοστή στην “ελληνική επαρχία” είναι φυσικά ανώμαλη. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η σωστή οργάνωση της συνεργασίας ανάμεσα στην Επιτροπή των Βρυξελλών και στην ελληνική κυβέρνηση. Όχι επιτήρηση αλλά μετάδοση τεχνογνωσίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση που θα οδηγήσει σε μια λελογισμένη διοικητική μεταρρύθμιση. Η επιτυχία εξαρτάται όμως από τη συμπεριφορά του “δότη”: ο όποιος “ύπατος” θα αποτύχει οικτρά, ο αλληλέγγυος υποστηρικτής θα επιτύχει.

Οι Πράσινοι και η κρίση (ένα προφητικό και επίκαιρο κείμενο)

10 Φεβ 2011
των Μιχάλη Αντύπα, Αλέξανδρου Αποστόλου, Κωνσταντίνου Κατώπη, Νίκου Μυλωνά, Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Νίκου Ράπτη*

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αναδεικνύει εν σπέρματι τις μεγάλες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα:

• Τις κλιματικές αλλαγές και την εξάντληση φυσικών πόρων που έχουν ζωτική σημασία για την αναπαραγωγή του κατεστημένου οικονομικού-πολιτικού υποδείγματος · 
• την ανάδειξη του πάλαι ποτέ «τρίτου κόσμου» σε ισάξιο οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα με τον αναπτυγμένο κόσμο, με την επακόλουθη μείωση του μεριδίου της δύσης -και ιδιαίτερα της Ευρώπης- στον παγκόσμιο πλούτο· 
• την κατάρρευση του κατεστημένου μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης και την ανάγκη για παγκόσμια συνεννόηση και διαχείριση των κοινών πολιτικών προβλημάτων. 

Από την άποψη αυτή, τα Πράσινα κόμματα αποτελούν την πρώτη αυθεντική πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα. Γεννήθηκαν στα τέλη του περασμένου αιώνα, ως μια μικρή ριζοσπαστική δύναμη που προειδοποιούσε για την ανάγκη για προστασία του περιβάλλοντος, άμεση δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ειρήνη, κατηγορώντας αμφότερους τους πρωταγωνιστές του «ψυχρού πολέμου» πως υποθηκεύουν το μέλλον του πλανήτη σε βραχυπρόθεσμες στρατηγικές και ιδιοτελή συμφέροντα. Σήμερα σε όλο τον κόσμο οι Πράσινοι γίνονται σημείο αναφοράς για ολοένα και περισσότερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν μια μεγάλη περιβαλλοντική, οικονομική και περιβαλλοντική αλλαγή στις πατρίδες τους και σε πλανητικό επίπεδο.

Η συμβουλή του κόκκινου Ντάνι

του Σταύρου Θεοδωράκη*

Θα τον δείτε ίσως την Κυριακή στο Mega (στην πρώτη εκπομπή των «Πρωταγωνιστών») αλλά δεν αντέχω στον πειρασμό να μην σας πω μερικά πράγματα που μου είπε. Αναφέρομαι στον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ τον επικεφαλής των Πρασίνων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι εκρήξεις του υπέρ της Ελλάδας έχουν γίνει ανάρπαστες στο You Tube οπότε δεν θα επαναλάβω τα γνωστά.

Οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, το σοβιετικού τύπου υπερτροφικό δημόσιο, ο πλούτος που έχει διαφύγει στην Ελβετία και τα λεφτά που σπαταλάμε για να θρέψουμε την Ορθόδοξη εκκλησία, είναι τα τέσσερα αγαπημένα ελληνικά θέματα, του θρυλικού ακτιβιστή του Μάη του ’68. 

Τα συζητήσαμε διεξοδικά αλλά - στις αρχές τις εβδομάδας - μου αποκάλυψε και κάτι ακόμα. Τη σημασία που δίνει στην συνεργασία των σοσιαλιστικών – οικολογικών δυνάμεων για να βγούμε από την κρίση. 

«Το μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται στο συνασπισμό των Οικολόγων με τους σοσιαλιστές», μου είπε. Δεν αναφερόταν βέβαια (μόνο) στο κόμμα των Οικολόγων αλλά στις οικολογικές δυνάμεις που υπάρχουν διάσπαρτες στην κοινωνία. 

Όταν άρχισα να του εξηγώ ότι τα αριστερά και οικολογικά κόμματα στην Ελλάδα θεωρούν την «συνεργασία» συνώνυμο της «προδοσίας», ο συνομιλητής μου θύμωσε. «Δηλαδή άμα γίνουν αυτοί κυβέρνηση τι θα κάνουν;», με ρώτησε και χωρίς να περιμένει απάντηση πρόσθεσε: «Θα πετάξουν μέχρι το φεγγάρι και θα φέρουν χρήματα;».

Η συνεργασία των «μη συντηρητικών» είναι επιβεβλημένη για τον Γερμανό ευρωβουλευτή «ώστε να ξεκινήσει η οικολογική μεταμόρφωση της Ελλάδας». «Αυτό θα έδινε στη χώρα μια προοπτική ζωής. 

Μόνο τον αέρα και τον ήλιο να αξιοποιούσατε, σε λίγα χρόνια θα εισάγατε 30 % λιγότερο πετρέλαιο». 

Τέτοια απλά πράγματα μου είπε και θεώρησα καλό να σας τα πω, σήμερα που τελειώνει μια εβδομάδα αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Όχι, ο Κον Μπεντίντ δεν διαφωνεί με τις κινητοποιήσεις αλλά αν κατέβαινε στο Σύνταγμα μια από αυτές τις μέρες, θα προσπαθούσε να συζητήσει με τους συγκεντρωμένους τι είναι πρόθυμοι να κάνουν; «Πως θα αλλάξετε το παλιό σύστημα, ποια προνόμια είστε διατεθειμένοι να ξεχάσετε, ποια ανάπτυξη θέλετε για την χώρα σας»; «Δύσκολα θέματα, τα οποία ελπίζω ότι συζητάτε» μου είπε. «Α, και κάτι ακόμα θα ήθελα να ξέρω. Αν όλοι αυτοί που διαδηλώνουν, κατανοούν το επείγον της κατάστασης»; «Το κατανοείτε;» μου επανέλαβε την ερώτηση πιο επιτακτικά...

*από το protagon.gr

Σχόλιο του ιστολογίου: Ας διαφημίσουμε και κάτι χρήσιμο...

Μια πράσινη απάντηση για τα δημόσια οικονομικά

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Τα έκτακτα μέτρα, οι πιέσεις της τρόικας και η απειλή χρεοκοπίας επισκιάζουν αυτή την περίοδο στα μάτια των περισσότερων όχι μόνο τα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας αλλά και την ανάγκη για ένα συνολικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση.
Στο θολό αυτό τοπίο βρίσκουν εύφορο έδαφος όλες σχεδόν οι εκδοχές του λαϊκισμού: από το «μικρό κράτος» και τη «χαμηλή φορολογία», μέχρι το «κάντε ό,τι μας λένε» και το «όχι σε όλα».
Μια ψυχραιμότερη όμως ματιά, μας δίνει αρκετά αποκαλυπτικά στοιχεία:

• Όλα αυτά τα χρόνια, κύριο πρόβλημα με τις δημόσιες δαπάνες δεν ήταν το ύψος τους (αντίστοιχο ως ποσοστό του ΑΕΠ με εκείνες της Γερμανίας ή της Ολλανδίας), αλλά η εξαιρετικά περιορισμένη αποδοτικότητά τους για την οικονομία και τους πολίτες.
• Σε ύψος ανάλογο με τις δαπάνες ήταν και οι φορολογικοί συντελεστές, που όμως έδιναν πολύ χαμηλότερα δημόσια έσοδα, αντίστοιχα με αυτά νεοφιλελεύθερων χωρών, όπως η Ιρλανδία ή η Πολωνία.
• Οι αποκλίσεις αυτές συνδέονται με την έκταση της γκρίζας οικονομίας και φοροδιαφυγής, και ήταν από τους βασικούς παράγοντες των υψηλών ελλειμμάτων και του εξοντωτικού χρέους. Παράλληλα χρηματοδοτούσαν ένα μη βιώσιμο μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, με υψηλότατο κόστος τόσο για το περιβάλλον όσο και για την κοινωνική συνοχή: Τη δεκαετία πριν το Μνημόνιο, η ευημερούσα Ελλάδα είχε από τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στην Ευρώπη των 15, αλλά και τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας νέων.

Αν θέλουμε λοιπόν να σκιαγραφήσουμε μια διέξοδο στον τομέα των δημόσιων οικονομικών, χρειάζεται να στηριχθούμε σε τρεις βασικούς άξονες:

• Εξορθολογισμό των δημόσιων δαπανών, ώστε να αξιοποιείται στο μέγιστο και το τελευταίο ευρώ δημόσιου χρήματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει φυσικά ριζική αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, εξυγίανση των δημόσιων προμηθειών, αλλαγή προτεραιοτήτων (είναι αδιανόητο να περικόπτονται για την τετραετία 2011-15, 6 δις από την περίθαλψη και μόλις 1,5 δις ευρώ από στρατιωτικές δαπάνες), κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ χαμηλότερων και υψηλότερων μισθών στο δημόσιο τομέα, τερματισμό των πελατειακών λογικών. Σημαίνει όμως και πολιτικές για απαλλαγή από υποχρεώσεις γραφειοκρατικές ή μη χρήσιμες κοινωνικά, ώστε οι δημόσιες υπηρεσίες να επικεντρώσουν στο κρίσιμο για την κοινωνία: επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης, αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, υπηρεσίες που στηρίζουν την πραγματική οικονομία, υποδομές που συμβάλλουν στη δημιουργία θέσεων εργασίας. Αν η διοίκηση απαλλαγεί από τις παθογένειές της, μπορεί να αξιοποιήσει και όλο σχεδόν το σημερινό της δυναμικό. Αν τις διατηρήσει, θα αδυνατεί να κάνει τη δουλειά της όσο και να μειωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
• Πολιτική βούληση για διαφάνεια, κάθαρση και περιορισμό της φοροδιαφυγής. Υπάρχουν απλοί και πρακτικοί τρόποι να ελεγχθεί άμεσα μεγάλο μέρος των «γκρίζων περιουσιών», με την αξιοποίηση των Πόθεν Έσχες, ή των κινήσεων κεφαλαίων προς τράπεζες του εξωτερικού. Οι Οικολόγοι Πράσινοι τους προτείνουμε επίμονα από καιρό αλλά συναντάμε τοίχο. Μελέτες ελληνικών τραπεζών υπολογίζουν σε 7-9,5 δις ευρώ τα ετήσια περιθώρια περιστολής της φοροδιαφυγής, όμως το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει από την πηγή αυτή έσοδα μόλις 1,5 δις ευρώ για όλη την περίοδο μέχρι το 2015. Με στήριξη και της Ν.Δ. καταργείται το «Πόθεν Έσχες» για αγορά κατοικιών, ενώ χαρίζονται πάνω από 10 δις προστίμων στους αυθαίρετους οικιστές. Επί μήνες η κυβέρνηση προσπαθούσε να ελεγχθούν οι ελληνικές καταθέσεις στο εξωτερικό θα ελεγχθούν μόνο για τη φορολόγηση των τόκων τους και όχι για την προέλευση των κεφαλαίων τους. Χωρίς αποτελεσματική είσπραξη των δημόσιων εσόδων, το βαρέλι θα συνεχίσει να μην έχει πάτο.
• Ριζικό ανασχεδιασμό του φορολογικού συστήματος, ώστε να γίνει δικαιότερο, διαφανέστερο, αποτελεσματικότερο και πιο στοχευμένο, καθώς οι μέχρι τώρα ρυθμίσεις, επιβαρυμένες και με τα μέτρα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, είναι πια εξαιρετικά προβληματικές.

Μια πράσινη λοιπόν φορολογική πρόταση, θα πρέπει να περιλαμβάνει:

• Έμφαση στη φορολογία των περιουσιών. Η φορολογία του πλούτου είναι άμεση, κοινωνικά δίκαιη, αλλά και σχετικά λιγότερο ευάλωτη στη φοροδιαφυγή από ό,τι η φορολογία εισοδήματος. Στη Γαλλία οι φόροι περιουσίας είναι πάνω από 4% του ΑΕΠ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση 2,5% κατά μέσο όρο, στην Ελλάδα μόλις 1,5%. Αξίζει να εξεταστεί ως πρόταση μια συνολική φορολόγηση περιουσίας με προοδευτικούς συντελεστές πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, και με παράλληλα αφορολόγητα ποσά για όσα εισοδήματα της τελευταίας δεκαετίας έχουν ήδη φορολογηθεί νόμιμα. Επιπλέον αφορολόγητα θα μπορούσαν να προβλεφθούν για ακίνητα που θα διατίθενται για προγράμματα αναζωογόνησης της υπαίθρου με εγκατάσταση νέων από τις πόλεις, ή και για εξοχικά που θα συμμετέχουν σε οργανωμένα κοινωνικά προγράμματα διακοπών για άτομα με χαμηλά εισοδήματα.
• Οι περιβαλλοντικοί φόροι (που στην Ελλάδα είναι οι χαμηλότεροι της ευρωζώνης) πρέπει να ξεφύγουν από την εισπρακτική λογική: Χρειάζεται να σχεδιαστούν κυρίως ως εργαλεία ενθάρρυνσης και αποθάρρυνσης δραστηριοτήτων ανάλογα με τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον, και οι εισπράξεις τους να επιστρέφουν άμεσα στην κοινωνία. Η προοδευτική εισαγωγή φόρου στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στο λιγνίτη και το φυσικό αέριο (με προσαρμοσμένη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης όπου εφαρμόζεται) πρέπει να συνδυαστεί με απαλλαγή των πρώτων 100-200 ευρώ κάθε μηνιαίας μισθοδοσίας από ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, ώστε να αποτελεί «ουδέτερο φόρο». Μέρος των σχετικών εσόδων θα πρέπει επίσης να διοχετευθεί σε αύξηση των επιδομάτων ανεργίας, αλλά και σε προώθηση εναλλακτικών λύσεων, όπως μονώσεις και εξοικονόμηση ενέργειας στα κτίρια ή χρήση ανανεώσιμων πηγών όπως βιομάζας (pellets) ή ήπιας γεωθερμίας.
• Αναδιάρθρωση της ισχύουσας φορολογίας, στηριγμένη στα πλεονάσματα που θα δημιουργήσουν η φορολογία των περιουσιών, ο περιορισμός της φοροδιαφυγής και η φορολόγηση της Εκκλησίας με τους ίδιους όρους που φορολογούνται όλοι οι υπόλοιποι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί. Με μέρος από τα πλεονάσματα αυτά, μπορεί να αυξηθεί το αφορολόγητο ποσό στο φόρο εισοδήματος και να μειωθούν οι εισπρακτικοί έμμεσοι φόροι (αυτοί που δεν προορίζονται να ενθαρρύνουν ή να αποθαρρύνουν συγκεκριμένες δραστηριότητες). 
• Ανασχεδιασμό του ΦΠΑ με νέα κριτήρια και μείωσή του σε λογικότερα επίπεδα. Παράλληλα με τον παραδοσιακό διαχωρισμό σε είδη πρώτης ανάγκης και πολυτελείας, είναι ανάγκη να διαβαθμιστεί με βάση την ανάγκη να προωθηθούν κατηγορίες προϊόντων και υπηρεσιών φιλικών προς το περιβάλλον ή με σχετικά μεγάλη ελληνική προστιθέμενη αξία. Στην πρώτη κατηγορία θα ανήκε, για παράδειγμα, η καθιέρωση μειωμένου συντελεστή για τα βιολογικά προϊόντα, την ανακύκλωση πρώτων υλών ή τις εργασίες μόνωσης κτιρίων. Παράδειγμα από τη δεύτερη κατηγορία θα μπορούσε να είναι η διατήρηση χαμηλού ΦΠΑ για τα συνεργεία αυτοκινήτων, αλλά και υψηλού ΦΠΑ στις πωλήσεις ΙΧ (που είναι όλα εισαγόμενα).
• Η προστασία των θέσεων εργασίας και η δημιουργία νέων, θα πρέπει συνολικότερα να είναι στις προτεραιότητες του φορολογικού σχεδιασμού. Με δεδομένο ότι μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας δημιουργούνται από μικρές κυρίως επιχειρήσεις, μια πρόταση θα μπορούσε να ήταν η θέσπιση αφορολόγητου ποσού ανά θέση εργασίας για κάθε επιχείρηση, με όριο τις 10-15 πρώτες θέσεις εργασίας. 

Η διέξοδος από την κρίση, δεν είναι φυσικά υπόθεση μόνο δημοσιονομικών μέτρων. Κλειδί είναι εδώ να επενδύσουμε σε πράσινες υποδομές για συμφιλίωση της οικονομίας με το περιβάλλον, δημιουργώντας ταυτόχρονα θέσεις εργασίας και τονώνοντας την πραγματική οικονομία. Η εξυγίανση όμως των δημόσιων οικονομικών έχει για το πράσινο κίνημα τη δική της ιδιαίτερη σημασία:

• Διαγενεακή δικαιοσύνη, ώστε να μη χρεώνονται οι νεώτεροι και οι επόμενες γενιές την όποια ευημερία των γονιών τους.
• Ενίσχυση της διαπραγματευτικής μας θέσης, για απαλλαγή από τους εκβιασμούς που συνοδεύουν κάθε δόση του Μηχανισμού Στήριξης. 
• Εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για να επενδύσουμε στα συλλογικά αγαθά και στην ταυτόχρονη διέξοδο από την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση. 
• Απάντηση στο λαϊκισμό των «χαμηλών φόρων», που αναπαράγει αυτά που μας έφεραν στο σημερινό σημείο και υποβαθμίζει τα συλλογικά αγαθά που είναι ακόμη πιο απαραίτητα για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, τώρα που η αγοραστική μας δύναμη είναι πια μειωμένη.

Βασικό μήνυμα των Οικολόγων Πράσινων είναι ότι άλλο δημοσιονομική εξυγίανση, άλλο επίθεση στη κοινωνική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Το ότι το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κάνει ένα τέτοιο διαχωρισμό, δείχνει και το μέγεθος της χρεοκοπίας του.


*Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος είναι μέλος του Πανελλαδικού συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων*Πηγή: eklogika.gr/articles/564

"Η Ελλάδα είναι μέρος του προβλήματος, αλλά όχι το πρόβλημα", λέει ο επικεφαλής των Πρασίνων στην Ευρωβουλή

Την εκτίμηση πως η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ περισσότερο γεννά και λιγότερο λύνει προβλήματα, ανέλυσε, σε συνέντευξή του σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης (ΑΠΕ-ΜΠΕ), ο επικεφαλής των Πρασίνων στην Ευρωβουλή Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Κατά την άποψή του, η έμφαση που αποδίδουν οι Έλληνες σε αυτά τα σενάρια είναι «παρανοϊκή» και υπογραμμίζει πως αντίθετα, πρέπει να αποδοθεί σημασία στη διαμόρφωση «μιας καλύτερης ισορροπίας ανάμεσα στην προσπάθεια και τη βοήθεια». Απαντώντας εξάλλου σε ερώτηση για τις πληροφορίες που θέλουν το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών να μελετά σενάριο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ο κ. Κον Μπεντίτ παρατήρησε ότι «αυτή είναι η δουλειά του, να εξετάζει όλα τα σενάρια», ενώ υπογράμμισε πως η ΕΕ «πρέπει να ενισχύσει την υπευθυνότητα των Ελλήνων χωρίς να τους πνίξει». Τέλος υποστήριξε, πως η προοπτική της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας είναι αναγκαία, μολονότι μπορεί να μοιάζει «παράλογη. Όμως η ιστορία είναι παράλογη» παρατήρησε.

Τα κύρια σημεία της συνέντευξης του επικεφαλής των Πρασίνων στην Ευρωβουλή έχουν ως εξής:

- «Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν λύνει κανένα πρόβλημα. 

Δεν λύνει κάποιο πρόβλημα της Ελλάδας, ούτε των τραπεζών που έχουν δανείσει την Ελλάδα. 

Δεν αξίζει τον κόπο να συζητούμε αυτό το σενάριο. 

Αυτό που θα έπρεπε να συζητούμε είναι, το πώς θα βρεθεί μια συμφωνία όχι μόνο με την ελληνική κυβέρνηση αλλά και με την ελληνική κοινωνία, για να υπάρξει μια μακροπρόθεσμη λύση. 

Με άλλα λόγια να προχωρήσουν βαθιά οι μεταρρυθμίσεις, να κάνει η Ελλάδα μια επανεκκίνηση στην οικονομία της, να γίνει υπεύθυνη η κοινωνία. 

Φυσικά τα δάνεια πρέπει να αποπληρωθούν, ίσως με κάποια επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης. Όμως πρέπει να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα της φοροδιαφυγής - υπάρχει η χαμηλή φοροδιαφυγή αλλά και η υψηλή φοροδιαφυγή, η φυγή των κεφαλαίων στο εξωτερικό. Η λογική όμως είναι ίδια και δείχνει την απουσία του κράτους”

Το γερμανικό «plan B»

- «Στη Γερμανία υπάρχει μια πολιτική μερίδα που είναι κάπως αποπροσανατολισμένη, αλλά οι Γερμανοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη γεννά μεγαλύτερα προβλήματα από τη διατήρησή της στο ευρώ. 

Οι Έλληνες ξεγλιστράτε εύκολα στην παράνοια. Λέτε ότι ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας εξετάζει το plan B. Μα αυτή είναι η δουλειά του, πρέπει να εξετάζει όλα τα σενάρια. Έτσι πρέπει να συμβαίνει. 

Στο εσωτερικό τώρα του υπουργείου Οικονομικών υπάρχουν κάποιες αντι-ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες εξυπηρετώντας συγκεκριμένες σκοπιμότητες διοχέτευσαν την είδηση στη δημοσιότητα. 

Ναι, υπάρχουν δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι οι Γερμανοί θέλουν να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, αλλά και στην Ελλάδα υπάρχουν δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι οι Έλληνες θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη! 

Αν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ, τα χρέη σας αυτομάτως θα διπλασιάζονταν - υπάρχει αυτή η συνείδηση στους Έλληνες; 

Νομίζω, πως έχετε ένα πρόβλημα: η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ταυτίζεται με την έννοια του κοινού συμφέροντος. 

Θέλετε το κράτος να λύνει τα προβλήματα, θεωρείτε πως τα προβλήματα δεν είναι δικά σας. 

Αυτή η νοοτροπία, η πολιτική κουλτούρα πρέπει να αλλάξει στην Ελλάδα, αλλά αυτό θέλει χρόνο και δεν πρέπει να γίνει πνίγοντας τους ανθρώπους. Πρέπει να ενισχυθεί η υπευθυνότητα των Ελλήνων χωρίς να τους πνίγουμε».

«Η Ελλάδα είναι μέρος του προβλήματος, αλλά όχι το πρόβλημα»

- «Η ελληνική κρίση είναι ίσως η πιο σκληρή έκφραση της γενικής κρίσης των χρεών και των προβλημάτων που παρουσίασαν οι οικονομίες μας. 

Αν δεν υπήρχε η ελληνική κρίση, η ισπανική κρίση, η πορτογαλική κρίση, η ιρλανδική κρίση προφανώς δεν θα ήμασταν σε αυτή την κατάσταση, αλλά δεν γέννησε την κρίση η Ελλάδα. 

Το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν το σύμπτωμα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το ευρω χωρίς μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει. Η Ελλάδα είναι μέρος του προβλήματος, αλλά όχι το πρόβλημα».

- «Ο ελληνικός λαός ζει αναπαράγοντας τη μυθοπλασία του. 

Για λόγους ιστορικούς και φιλοσοφικούς η Ελλάδα είναι μέρος της ευρωπαϊκής κληρονομιάς, όμως ξοδεύατε το 4% του ΑΕΠ σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. 

Μιλάτε συνέχεια για τον τουρκικό κίνδυνο. 

Η συνθήκη της Λισσαβόνας κατοχυρώνει την αμοιβαία προστασία των κρατών-μελών - η άμυνά σας είναι η ΕΕ. 

Με την οικονομία που έχετε δεν μπορείτε να αυξάνετε τις στρατιωτικές σας δαπάνες με τον ίδιο ρυθμό. Ως γνωστόν εξάλλου, η διαφθορά εισχωρεί σε τέτοιους μηχανισμούς - εξοπλισμών και μυστικών υπηρεσιών. 

Ή μήπως νομίζετε, ότι ο εξοπλισμός σας λειτουργεί αποτρεπτικά, φοβίζει τους Τούρκους;»

- «Δεν βρίσκουμε μιαν ισορροπία ανάμεσα στην προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί και στην αλληλεγγύη που πρέπει να επιδειχθεί. Η προοπτική της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ίσως να φαντάζει σήμερα παράλογη, αλλά η ιστορία είναι γεμάτη «παραλογισμούς». 

Αν τον Μάιο του 1989 μου λέγατε ότι το τείχος του Βερολίνου θα πέσει, θα έλεγα ότι επρόκειτο για παραλογισμό. 

Αν μου λέγατε πέρσι, ότι μέσα σε ένα χρόνο θα πέσουν ο Μπεν Άλι, ο Μουμπάρακ και ο Καντάφι μαζί, θα σας έλεγα παράλογη. 

Επομένως, η χάραξη μιας δημοσιονομικής πολιτικής που θα είναι λογική, διατηρήσιμη και βιώσιμη και η χάραξη μιας πολιτικής επενδύσεων στη βάση ενός κοινοτικού προϋπολογισμού είναι ίσως παράλογη, αλλά είναι αναγκαία».