Είναι αλήθεια ότι έχουμε πολλές κακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους με κατασκευαστικές εταιρείες και άπληστες τράπεζες που επέτρεψαν μια συνεχή, καταχρηστική, αδιαφοροποίητη και άδικη αύξηση του αντιτίμου των διοδίων στους χρήστες των νέων αυτοκινητοδρόμων τα τελευταία χρόνια. Αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί όμως επαρκή δικαιολογία για την Αριστερά της ευθύνης να καταλήξει να αποδεχθεί τα αιτήματα των δυνάμεων του λαϊκισμού και της κοινωνικής αδικίας του «δεν πληρώνω» για πλήρη κατάργηση των διοδίων.
Γενικά μιλώντας, τα διόδια είναι μια κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά ορθή πρακτική έμμεσης φορολόγησης για τους χρήστες δημόσιων αγαθών που έχουν πρόσθετο κόστος για την δημιουργία και συντήρησή τους, όπως οι νέοι αυτοκινητόδρομοι.
Έτσι, ακόμη και αν δεν υπήρχαν, τα διόδια θα έπρεπε να εφευρεθούν. Ας δούμε το «ναι μεν»:
• Αποτελούν ανταποδοτικό τέλος, δηλαδή το πληρώνει κάποιος ο οποίος απολαμβάνει οδήγηση σε δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, με ασφάλεια, ταχύτητα και άνεση. Αν δεν πληρώνει ο χρήστης, τότε θα πρέπει να πληρώνουν το κόστος των έργων όλοι οι φορολογούμενοι. Αυτό είναι εξαιρετικά άδικο. Μοιάζει σαν σε μια επιχείρηση που δουλεύουμε 100 νοματαίοι να ζητήσουμε μας φέρουν έναν αυτόματο πωλητή Coca Cola και το συνδικάτο μας να αποφασίσει να δίνουμε όλοι από 10 Ευρώ τον μήνα, αλλά να πίνουν όλοι ελεύθερα Coca Cola. Όμως εγώ δεν πίνω Coca Cola, το ίδιο και πολλοί άλλοι, συνεπώς, τα 10 Ευρώ που θα μου παρακρατούνται θα είναι προϊόν ομαδικής υπεξαίρεσης.
• Αποτελούν εν δυνάμει πράσινο φόρο και θα έπρεπε να γενικευτούν και στα δίκτυα εισόδου στην πόλη, με στόχο την αποτροπή και κατά συνέπεια την μείωση του όγκου των μετακινήσεων με ΙΧ στην πόλη.
Ας δούμε τώρα και το «αλλά»:
