της Ελεάννας Ιωαννίδου*
Όταν το 2003 αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε με τους κατοίκους και την Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης, το διατηρητέο βιομηχανικό συγκρότημα των Αλευρόμυλων Αλλατίνη, δεν φανταζόμασταν τη διελκυστίνδα, με την οποία θα καταπιανόμασταν.
Τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός πολιτισμού, αποφάσισε να επιτρέψει την χωροθέτηση, εντός του διατηρητέου περιβάλλοντος χώρου του συγκροτήματος των Αλευρόμυλων, επτά νέων πολυώροφων κτισμάτων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο προσφύγαμε, αμέσως ανέστειλε και στη συνέχεια ακύρωσε (με απόφαση που εκδόθηκε το 2005) την υπουργική απόφαση Βενιζέλου, κρίνοντας ότι ο υπουργός απέτυχε να αιτιολογήσει γιατί τα νέα κτίσματα ήταν απαραίτητα για την ανάδειξη του μνημείου, καθώς η μόνη νόμιμη αιτιολογία, για να επιτραπεί μια επέμβαση σε μνημείο, είναι η ανάγκη ανάδειξής του. Ήταν εξ ορισμού πολύ δύσκολο να πείσει ο υπουργός και το συμβούλιο νεοτέρων μνημείων ότι τα νέα πολυώροφα κτίρια δεν θα βύθιζαν σε μια δίνη μπετόν ένα από τα πολυτιμότερα μνημεία της βιομηχανικής μας κληρονομιάς.
Ιδίως όταν μέσα σε όλο το φάκελο του υπουργείου πολιτισμού διαρκώς γινόταν αναφορά στην ανάγκη ικανοποίησης του οιονεί δικαιώματος των ιδιοκτητών για χτίσιμο. Η μοναδική φωνή μειοψηφίας που καταγράφηκε στο πρακτικό του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων, μας επέτρεψε να τεκμηριώσουμε τους ισχυρισμούς μας.
Δεν προλάβαμε, όμως, να χαρούμε για τη νίκη μας και, με το που εξελέγη η κυβέρνηση της "επανίδρυσης του κράτους", εμφανίστηκε κι άλλο σχέδιο "αξιοποίησης" του "οικοπέδου".
Αυτή τη φορά με υπογραφή Βουλγαράκη, έτερου υπουργού πολιτισμού και μια μικρή έκπτωση: έξι (αντί για επτά) τα νέα κτίρια, μικρή μετατόπιση ορισμένων για τη θέα των γειτόνων και ένα μίνι μουσείο σε ένα από τα διατηρητέα.
Με Ζαχόπουλο γενικό γραμματέα δυσκόλεψαν τα πράγματα. Αυτή τη φορά, οι συντάκτες των εισηγήσεων ήταν διαβασμένοι: πουθενά δεν μιλούσαν για το συμφέρον του ιδιώτη, μόνο για το συμφέρον του μνημείου. Και η απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων τώρα βγήκε ομόφωνη.
Έτσι, επανερχόμαστε δικαστικά το 2007, με περισσότερους κατοίκους, και την συνδρομή της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης και της Θεσσαλονίκης των Πολιτών και της Οικολογίας, ενώ εντάσσουμε στη νομική μας φαρέτρα και το πολεοδομικό καθεστώς του μνημείου:
